วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว
      เสียงแจ้งเตือนที่ขึ้นเตือนไว้เมื่อสองปีก่อน 
เรื่องราวที่แสนหวานที่ไม่ค่อยน่าจดจำแต่ก็ยอมรับว่าคิดถึงมากจริงๆ มันเหมือนชนวนเชื้อเพลิงความคิดถึงได้ถูกจุด บางครั้งความทรงจำ
บางอย่างที่เคยเกิดขึ้นมันอาจจะทิ้งล่องลอยของความคิดถึง ความดีใจที่ครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้น 
แต่บางครั้งมันก็ชั่งเป็นความทรงจำที่แสนหวาน
ที่ไม่อยากหวนนึกถึง


      เสียงบรรเลงรักจากธรรมชาติ เสียงน้ำตกที่ดังเมื่อกระทบพื้นน้ำเบื้อล่าง เสียงผู้คนมากมายที่ทำให้ภาพบรรยายกาศมีความสุข สายน้ำที่เยือกเย็นแต่ทำให้อบอุ่นอยู่ในความรู้สึก เวลาตอนนี้อยากให้เดินไปช้าส่ะจริงๆ ภาพหวนวันนี้เหมือนสองปีก่อนมันก็เป็นสิ่งที่ทำออกมาให้ยิ้มได้ง่ายกว่าที่คิด ความคิดที่มันกำลังร้องตะโกนออกมาว่าฉันอยากกลับไปที่นั่นอีกครั้ง... แต่กลับใครละ? ในเมื่อสถานที่นั้นเป็นสถาที่ของฉันและเขา 
แต่ตอนนี้เหลือเพียงตัวฉันและความคิดถึงที่ส่งไปไม่ถึง


       มือใหญ่ที่ส่งมาจากบนก้อนหินใหญ่ 
ฉันคว้ามือนั้นเอาไว้ที่กำลังดึงฉันให้ไปยืนอยู่ข้างๆ ความเย็นที่โดนสายน้ำชโลมมานาน 
สายลมที่กระทบตัวที่เปียกปอยไปด้วยน้ำจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว แต่กลับมันทำให้ความรู้สึกนี้อบอุ่นอย่างไม่คาดคิด มือที่ไม่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ปล่อย ไม่เคยคิดที่จะดูแลแต่กลับบอกให้ฉันอยู่ตรงนี้อยู่ข้างๆเขาเมื่อต้องการแต่เมื่อฉันต้องการมือนี้ไม่เคยยื่นมาให้ฉันเพียงสักครั้ง 
วันหนึ่งเขาก็หายไปเหลือเพียงความทรงจำไว้
บ่งบอกว่าครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้น


      ใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะที่ลายล้อมไปด้วยกลิ่นไอความรัก บางครั้งถ้าความรู้สึกแบบนี้มันคงอยู่ได้ตลอดไปก็คงดี แต่ตอนนี้มันกลับเหลือเพียงความว่างเปล่า ความเดียวดาย เหลือเพียงฉันตัวคนเดียว ที่เฝ้าถามว่าสักวันเขาจะจางหายไปจากความรู้สึกเมื่อไรกันนะ แต่คำตอบก็ได้เพียงความเงียบ ฉันไม่สามารถให้คำตอบกับตัวเองของคำถามนี้ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทุกอย่างมันจะจบลงสักที ความคิดถึงเหล่านี้เหมือนไรมันจะหายจนไม่หวนกลับคืนมาอีกครั้ง หรือฉันรู้คำตอบมันดีอยู่แล้วแต่ฉันเลือกที่จะปฎิเสธไม่ต้องการมัน 


      นานๆทีที่เราจะได้มาใช้เวลาด้วยกัน 
ในวันพิเศษที่มีเพียงเขาและฉัน มันเป็นรสชาติของความรู้สึกที่ดีจนล้นเอ่อไปหมด 
มันยากจนพูดไม่ออกว่าการมีเขาอยู่ในสถานที่นั้นมันเป็นเรื่องสุดแสนวิเศษแค่ไหน 
แม้เวลาจะล่วงเลยมานานหลายปีแต่ความรู้สึกนั้นยังคงสัมผัสได้ทุกครั้งเมื่อหวนนึกถึง 
ความสุขที่ได้อยู่กับคนรักในวันพิเศษที่นานๆทีจะเกิดขึ้น และเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษที่ยากจะลืม เพราะเป็นเขาที่ยังเคยเฝ้ามองหาอยู่ทุกวัน
เขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ คงสบายดีใช่ไหม 
แม้ไม่เคยได้พูดออกไปแต่ฉันก็รู้ว่าเขาสบายดีเหมือนฉันตอนนี้ แต่แค่มีบางเวลาที่อาจจะให้
คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าฉันคิดถึงเขาและเรื่องเหล่านั้นไปเพื่ออะไร



      และตอนนี้ฉันคงให้คำตอบทุกคำถามที่เคยถามไว้กับตัวเองได้หมดแล้ว จริงๆฉันก็รู้คำตอบของคำถามนั้นหมดแล้วตั้งแต่แรก ฉันในตอนนั้นมันยากเกินที่จะยอมรับคำตอบไหนได้

ฉันรักเขามาคนเดียวเพียงตลอด

      มันเป็นคำตอบของคำถามนั้นง่ายๆว่าทำไมฉันยังเฝ้าคิดถึงแต่เขาแม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว มันอาจจะเป็นที่ฉันเริ่มต้นก่อตัวมันขึ้นมาเอง
ฉันเข้าไปคุยกับเขาก่อน เขาอาจจะมีความรู้สึกดีๆให้กับฉันแต่มันคงไม่ใช่ความรัก 

การรักใครสักคนมันไม่ใช่การทอดทิ้ง
      มันถูกที่ฉันเริ่มต้นความสัมพันธ์นี้ขึ้นมา
แต่ทำไมกันเขาถึงไม่ปฎิเสธมันละ แล้ววันนึ่ง
เขาเลือกจะทอดทิ้งฉันไว้ในแบบการกระทำของเขา แม้ฉันจะเผื่อใจไว้มากแค่ไหนแต่ยอมรับเลยว่ามันไม่เคยช่วยฉันจากเวลาเหล่านั้นได้ 
หัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เวลาที่นานจนฉันมั่นใจว่าคำบอกรักนั้นไม่ใช่เรื่องโกหก 
และฉันมองข้ามการกระทำของเขาทุกอย่าง สุดท้ายทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลงด้วยการที่เขา
บีบบังคับให้ฉันเลือกจะไม่ทนมันอีกต่อไป 


       ฉันคิดว่ามันไม่อาจจะไม่เจ็บมาก
เพราะฉันทำใจไว้กับทุกสิ่งแล้ว แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆเวลาที่ฉันบอกกับตัวเองว่ามันเจ็บแน่ๆ 
แต่มันจะเจ็บน้อยลงกว่านี้ ฉันจะไม่เจ็บปวดมาก 
มันไม่ใช่เรื่องจริง เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น 
เหมือนทุกอย่างมันไม่เคยมีอยู่ในหัวฉัน 
ฉันไม่เคยเผื่อใจ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้มันจะเกิดขึ้น 
และมันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ 
     
    และฉันได้เรียนรู้ว่าบางความสัมพันธ์ความรัก มันซื้อความรักกลับคืนมาได้
      เหมือนฉันและเขา เขาที่ไม่สามารถตอบแทนความรักที่ฉันมอบให้เขาได้ และความรักของฉันไม่ใช่การบีบบังคับให้เขามารักฉัน 

ไม่รักมันคงจะเจ็บน้อยกว่ารักเพราะสงสาร
      ฉันคงไม่เข้มแข็งพอที่จะหลอกตัวเองได้
และคงไม่เข้มแข็งพอที่จะปิดหูปิดตาและมองความสงสารนั้นเป็นความรักหรอก


      ความคิดถึงทุกคนก็เคยมีความรู้สึกนี้
และมีมันตลอดเวลา มันไม่จำกัดว่าคุณจะคิดถึงอะไรอาจจะเป็นคน สัตว์ สิ่งของ หรือสถานที่
มันเป็นความคิดถึงที่อยากเจอ อยากกอด 
อยากคุย หรืออยากไปอีก มันเป็นสิ่งที่ตรึงตราอยู่ในความนึกถึง อาจจะเป็นสิ่งที่รัก สิ่งที่สำคัญมากๆ หรือเป็นสิ่งที่โคตรแสนวิเศษเลย 

และบางครั้งฉันก็ใช้ความคิดถึงได้เปลืองจริงๆ
      มันทำให้รู้ว่าฉันคิดถึงเขาเพื่ออยากเจอ อยากกลับไปคุย หรืออยากกลับไปกอดอีกครั้ง
บางทีการเลือกไม่หลอกตัวเอง และพูดสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจมานาน มันเป็นสิ่งที่ทำถูกต้องที่สุด

จริงๆเขาอาจจะมีไว้ให้รักและคิดถึงในระยะไกลๆมากกว่าระยะใกล้ๆมากกว่านะ
      รัก คิดถึง ห่วงใย เฝ้ามอง อยู่ตรงนี้อาจจะมีความสุขมากกว่าการได้ยืนอยู่เคียงข้างเขา 
และฉันค้นพบว่าสิ่งที่ฉันเลือกมันดีที่สุดแล้วจริงๆ บางครั้งการเลือกรักและรักษาหัวใจตัวเอง 
มันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะถ้าปล่อยให้มันโดยย่ำยี่ให้แหลกคามือจากคนที่รัก กลัวว่าสักวันมันอาจจะไม่กล้าไปรักใครเลยก็ได้ และมันคงน่าเสียดายที่ใครบางคนควรได้รับความรักแต่กลับไม่ได้รับมัน


      ฉันถึงได้บอกว่าการเลือกรักตัวเองก่อน 
บางครั้งในเวลาตอนนั้นมันอาจจะเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมากๆที่ก้าวเดินออกมา มันอาจจะมีวูบนึ่งที่คุณคิดว่าอดทนอีกนิดทุกอย่างมันอาจจะดีขึ้น 
ฉันว่าคุณอาจจะเห็นแล้วก็ได้ว่าจะทนอีกนานแค่ไหน คุณก็บังคับใครให้มารักและอยู่กับคุณไปตลอดไม่ได้หรอก แต่เมื่อถึงเวลานึ่งคุณจะไม่เสียดายที่เลือกรักษาความรักของคุณเองไว้ให้กับคนที่สมควรได้รับมัน และวันนั้นฉันเชื่อว่าคุณจะรู้สึกถึงการโดนรักโดยไม่ต้องทนในการรักใครสักคนมาทำร้ายตัวและความรู้สึกคุณเอง


 —sunnybera—

SHARE
Written in this book
ความรักในวัยละอ่อนของฉัน
คุณใช่เวลาแค่ไหนเพื่อเลิกจดจำใครบ้างคน
Writer
sunnybear
writer
บทกวีที่สวยงาม มักมีคุณอยู่ในนั้น

Comments

marvinlogy
8 months ago
เขียนดีมากเลยค่ะ ^^
แต่มีคำผิดบางจุดนะคะ อย่าง หวน-ห้วน, กับ-กลับ, ...
สู้ๆนะคะ 🙂
Reply
sunnybear
8 months ago
แงงงง จะปรับปรุงใหม่ ขอบคุณนะคะ
marvinlogy
6 months ago
เก่งมากๆแล้วค่ะคุณ :)))
FeitanTH
8 months ago
อ่านแล้วรุ้สึกคล้ายๆตัวเองครับ รักข้างเดียว แต่สุดท้ายต้องออกมาเพืือจะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี่ เนื้อเรื่องใช่ำด้เลยคร้บ
Reply
sunnybear
8 months ago
จะรักใครมากแค่ไหนก็อย่าลืมหันกลับมารักตัวเองบ้างนะคะ ขอบคุณนะคะ💚