It’s you again
“ยากจังเลย นี่ละมั้ง ความยากของ LDR”

“อย่าไปโทษ LDR”

“ทำไม”

“รู้ได้ไงว่าอยู่ใกล้กันแล้วจะไม่ปสด”

“ไม่รู้สิ ตอนอยู่กับพราวก็ไม่เห็นปสดเลย อยู่ด้วยกันแทบจะ 24 ชั่วโมง”

“โอ๊ย นั่นมันเพื่อนไง คสพแบบเพื่อน เธอไม่คาดหวังไง”


นั่นคือบทสนทนาที่ฉันคุยกับเพื่อนคนหนึ่งเมื่อวันก่อน 


ช่วงนี้ฉันเครียด

ก็เครียดตามปกติ เวลามีงานยากๆ แล้วมันกลัว มันคาดหวัง กดดัน ผิดหวัง ว้าวุ่น หงุดหงิด งุ่นง่าน ฟุ้งซ่าน เป็นบ้า อารมณ์ผกผันได้ในเสี้ยววินาที แบบที่เพื่อนชอบใช้คำว่า ปสด 

ฉันเหมือนคนมีอาการ pms ตลอดเวลา ไม่ว่ามันจะเป็นช่วงไหนของเดือน

ถึงอาการดูเหมือนจะดีขึ้นแล้ว เมื่อเทียบกับตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมา แต่ฉันก็ยังมองว่าคนที่มีวุฒิภาวะ เป็นผู้ใหญ่ หรือคนที่มีความฉลาดทางอารมณ์ เขาไม่น่าจะเป็นกัน

ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะจัดการตัวเองยังไง...


กลับไปที่ชื่อของ “พราว”

พราวคือเพื่อนสนิทคนหนึ่งของฉัน

อาจจะเคยกล่าวถึงไปในตอนต้นๆ ว่ามีเรื่องบังเอิญทำให้เราต้องตัวติดกันเพราะเรียนด้วยกันตลอดช่วงมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย

“พราว” คือตัวละครเจ้าปัญหาในชีวิตของฉัน

เพราะความรู้สึกที่มันเกินเพื่อนไปตั้งแต่แรกรู้จัก ทำให้ฉันมักจะต้องเจ็บปวดเพราะเธออยู่บ่อยครั้ง

แต่ถึงกระนั้น เราก็เป็นเพื่อนกันมาเข้าปีที่สิบเอ็ดแล้ว

ตอนแรกเราสองคนก็ไม่ได้เข้ากันได้ดีนักหรอก แต่พอต้องอยู่ด้วยกันไปนานๆ นิสัยต่างๆ ก็ปรับเข้าหากันได้เอง และสภาพแวดล้อมเดียวกันก็หล่อหลอมให้เรามองอะไรคล้ายๆ กัน

ตัวตนบางส่วนของเธอ อยู่ในสิ่งที่ฉันเป็น 

ฉันไม่แน่ใจว่ามีความเป็นฉัน ปะปนเข้าไปอยู่ในตัวตนของเธอบ้างหรือเปล่า

แต่ที่แน่ๆ เรามีช่วง ‘ว้าวุ่น’ เหมือนกัน

ทุกครั้งที่ฉันบ่นว่าเครียด

ประโยคแรกที่พราวจะพูดกับฉันคือ

มาหาชั้น

อันที่จริงก็ลืมไปแล้ว ว่าในอดีตเคยมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่เพราะวันนี้เราได้คุยกัน

ฉันบ่นว่าเบื่อกรุงเทพฯ

พราวตอบว่า

“หล่อนก็บินมา คลายเครียด นอนบ้านชั้นเหมือนเดิม”

อ้อ ตอนนี้เราอยู่คนละจังหวัดแล้ว

ฉันไม่สามารถนั่งรถไฟฟ้าไปหาเธอที่คอนโดได้อีกเหมือนในอดีต

แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรค

ตอนนี้เพื่อนทั้งกลุ่มก็ตกลงวันกันเรียบร้อยว่าจะบินไปบ้านพราว เหลือแค่ปักวันที่ที่แน่นอน

อันที่จริง ต่อให้มีแค่ฉันคนเดียวที่ว่าง พราวก็ยืนยันจะชวนให้ไปหาเธออยู่ดี 

ฉันแพ้คนขี้อ้อน แค่เธอส่งสติกเกอร์ทำหน้าอ้อนวอนมารัวๆ ฉันก็เกือบจะหลวมตัวตกปากรับคำไปแล้ว เหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา

พอนึกย้อนกลับไป... 


ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ประเทศไหน ส่วนไหนของโลกใบนี้ ทุกครั้งที่พราวพูดว่า

“มาหาชั้น”

เธอไม่เคยพูดเล่น

คิดไว้หมดแล้วว่าฉันจะอยู่ที่ไหน กินนอนยังไง จะพาไปไหนบ้าง ให้ฉันหายจากอาการที่เป็นอยู่

พราวอาจจะไม่ได้ใส่ใจ หรือสังเกต ว่าอะไรจะเยียวยาฉันได้ดีที่สุดในช่วงเวลาแบบนี้

แต่เพราะประโยคสั้นๆ ที่บอกว่าพร้อมจะอยู่ข้างกัน มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีมือที่พร้อมจะยื่นออกมาให้ฉันได้คว้าเอาไว้ตลอดเวลา และมันก็เป็นแบบนั้นมาตลอดไม่เคยแปรเปลี่ยน

ก็ดีนะ ที่ในชีวิตเรามีเพื่อนแบบนี้สักคน

ถึงแม้ว่าหลายครั้ง เพื่อนคนนี้จะเป็นกำแพงสูงลิบ ที่ทำให้ฉันไม่อาจเปิดใจให้ใครเข้ามาได้

แม้แต่พราวเองก็ยังเป็นกังวล เพราะเธอรู้มาตลอดว่าฉันรู้สึกยังไง และเธอก็บอกชัดอยู่ว่าเราเลิกเป็นเพื่อนกันไม่ได้

พราวมั่นคงในจุดยืนของตัวเองมาก แม้สิ่งที่เธอทำกับฉัน จะถูกใครๆ มองว่า ‘กั๊ก’

เจ้าตัวเองยังเคยพูดเลยว่า ‘ถึงมันจะดูเหมือนกั๊ก แต่มันไม่ใช่’

ฉันเชื่อนะว่าพราวไม่เคยคิดร้ายต่อฉันเลย

เพื่อนก็คือเพื่อนนั่นแหละ

ถ้าอยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย สบายใจ หัวเราะได้ ยิ้มได้

ก็ไปอยู่เถอะ

อย่าฝืนตัวเองขนาดนั้น

อย่าหวาดกลัวอดีตหรืออนาคตขนาดนั้น

อย่าคาดหวังกับปัจจุบันมากขนาดนั้น

แค่เป็นตัวของตัวเอง

รักตัวเอง

ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง

ขอแค่นี้แหละ 

ในวันที่มันเหนื่อยจนแทบหมดแรง















SHARE
Writer
Shallot
บันทึกบำบัด
บันทึกประสบการณ์และเขียนสะท้อนตัวเองเพื่อเยียวยาจิตใจ

Comments