ความทรงจำในตอนที่วิ่งสุดแรง
คุณเคยวิ่งเพื่ออะไรสักอย่างสุดชีวิตรึเปล่า?

แน่นอนแทบทุกคนจะต้องตอบว่าเคย ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่เกลียดการวิ่ง เพราะฉันเป็นคนเฉื่อยๆแต่ดันกระฉับกระเฉง วิ่งเร็ว เพราะแรงใจกับร่างกายที่ค่อนข้างแข็งแรง ความทรงจำที่ดีและเลวร้ายในขณะเดียวกันของฉัน คือ การที่ฉันวิ่งออกไปหลังเสียงปืนแห่งการแข่งขันถูกยิงขึ้นท้องฟ้าเสียงมันดังมากจนทำให้หัวของฉันว่างเปล่ามีเพียงแค่คำว่าวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น แซงทุกคนให้ได้ วิ่งให้เร็วกว่านี้ ไม่มีอะไรอยู่ในหัวฉันเลยแม้แต่เสียงเชียร์ฉันก็ไม่ได้ยิน หัวใจของฉันเต้นแรงเพราะการออกกำลังที่ฝืนร่างกายตัวเอง และมันทำให้ฉันสามารถวิ่งแซงคนอื่นได้ก็จริงแต่ทว่ากลับสร้างภาระให้กับร่างกายฉันอย่างใหญ่หลวงอากาศที่ถูกสูดเข้าไปเต็มปอดและผ่อนออกมารวดเร็ว ฉันไม่สามารถคงระดับความเร็วได้แต่ก็พยายามที่จะก้าวขาออกแต่ละก้าวมันช่างยากเย็นเหลือเกิน ณ ตอนนั้นถ้าฉันหยุดก้าวหรือล้มลงฉันอาจจะไม่สามารถลุกขึ้นมาวิ่งต่อได้อีกเลย อากาศที่หายใจเข้าออกก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ปอดแต่ก็ไม่สามารถหยุดวิ่งได้ แม้แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ยังพร่ามัวไปหมดทุกอย่างเริ่มเลือนลางเรื่อยๆมันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะได้สัมผัสมัน ความรู้สึกที่เจ็บปวดทุกลมหายใจเข้าออก ฉันล้มทันทีที่ถึงเส้นชัยนอนลงกับพื้นและหายใจเข้าออกถี่และหนัก ภาพที่เห็นเริ่มวูบวาบ
ทั้งที่อากาศก็ค่อนข้างจะร้อนแต่เหมือนว่าอากาศมันเย็นจนทิ่มแทงปอดทุกครั้งที่หายใจเข้าไปฉันเข้าเส้นชัยคนแรกอย่างที่ฉันพยายามสุดแรงเกิด
SHARE

Comments

ongsa
4 months ago
ที่หนึ่ง
Reply