จากผม...เพื่อนรักของคุณ
ช่วงเวลาตี 2 ผมคิดถึงคุณ...        ตอนแรกจัดคุณอยู่ในโหมดเพื่อนธรรมดาแต่ทำไมไปๆมาๆถึงมาจัดคุณอยู่ในสถานะเพื่อนที่พิเศษมากขนาดนี้ได้นะ 

        ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณพิเศษขนาดไหนสำหรับหัวใจ ผมแทบคิดไม่ออกเลยสักนิดว่าปล่อยให้คุณมามีอิทธิพลกับใจมากมายขนาดนี้ได้ยังไง คิดได้แค่ว่าคุณพิเศษแต่กลับไม่มองย้อนไปทางคุณเลย คุณคิดว่าผมพิเศษหรือเปล่าจนสุดท้ายก็เป็นผมเหมือนเดิม เป็นผมเหมือนเดิมที่คิดไปเองฝ่ายเดียว 

        วันนั้นผมไม่น่าจะคำถามคุณไป
ไม่น่าถาม ผมน่าจะทำหน้าที่เพื่อนที่ดีของคุณเหมือนเดิม เพื่อนที่ดีที่คอยรับฟังคุณตอบคุณเจ็บปวดมาจากเขา เพื่อนที่ดีที่คอยรับฟังคุณตอนคุณโอ้อวดความน่ารักของเขา 
  
อิจฉาเขาที่คุณพูดถึงเสมอ        คำถามที่ว่าเป็นคำถามที่ผมรู้คำตอบอยู่แล้วในใจ ถึงแบบนั้นทำไมผมถึงยังเลือกถามกันนะ อยากได้ความแน่ใจหรือว่าอยากตอกย้ำหัวใจตัวเองกันแน่ว่าคุณคิดกับผมแค่เพื่อน แค่เพื่อนเท่านั้นไม่สามารถเป็นอย่างอื่น 

        บางครั้งคุณทำให้ผมคิดว่าตัวเองพิเศษกว่าคนอื่นๆแต่สุดท้ายผมก็มารู้คำตอบของคุณ คำตอบที่ทำร้ายผมจนแทบทรุด คำตอบที่ว่าคุณทำแบบนี้กับทุกคน ผมอยากรู้นักว่าการที่ทำแบบนี้กับทุกคน การที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเป็นคนพิเศษ 
คุณเหนื่อยบ้างมั้ย?

        สุดท้ายนี้...ผมขอบคุณมากเลยนะที่ทำให้ผมได้สัมผัสกับคำว่าเพื่อนที่ไม่ได้แปลว่าเพื่อนจริงๆ คำว่าเพื่อนที่อินกับเพลงแอบรักเพื่อนจนสุดหัวใจ ขอบคุณที่เข้ามาเพื่อสอนผมและเปลี่ยนแปลงผมในหลายๆอย่าง ผมหวังว่าวันนึงเราจะเป็นเพื่อนที่หมายถึงเพื่อนจริงๆกันได้นะ










17/04/63
:)))​
****เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงจิตนาการของผู้เขียน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน.... 








                          

SHARE
Written in this book
ตอนตี2

Comments