บันทึกจีบคุณเรื่องที่ 5: ออโรร่าและท้องฟ้าจำลอง
เรื่องที่ห้าเเล้วสินะ กับบันทึกอันยาวนานตั้งเเต่ปลายปีที่เเล้ว ที่เราตั้งเป้าว่าจะจีบคุณ อันที่จริงเราก็ไม่รู้นะ ว่าคุณรู้ตัวรึเปล่า ว่าเรากำลังจีบคุณอยู่ เเต่เราว่าคุณก็น่าจะรู้เเหล่ะ 

เรากับคุณ ไม่ใช่เพื่อนกันมาก่อน ก็เเค่คนรู้จัก เพราะอยู่ชั้นปีเดียวกัน คณะเดียวกัน
เหมือนความโชคดีในความโชคร้าย
โชคดีคือ เราไม่มีคำว่า Friend zone มาขวางกั้น
โชคร้ายก็คือ เราไม่รู้เลยว่าคุณคิดอะไร หรือเป็นคนยังไง เเละเราไม่รู้จะชวนคุยเเละเริ่มยังไง

จากการชวนคุณไปกินข้าวครั้งเเรก คุณตอบตกลง 
เราคุยกันเรื่องวิทยาศาสตร์ เรื่องอนาคต ดูเป็นการเป็นงานมากๆ
นั่นเเหล่ะ เค้าคงไม่รู้ว่าเราจะมาจีบ เเต่คงมาปรึกษา เพราะเรียนปริญญาเอกปีสุดท้ายเหมือนกัน

ครั้งที่สอง เราขอคุณโต้งๆ เลยว่า ไปดูไฟประดับคืนวันคริสต์มาสกันไหม
คุณตอบกลับมาว่า
ไม่รู้ว่าจะต้องไปทำงานที่ไหน เลยคิดว่าไม่สามารถมีเเฟนได้ในตอนนี้ เเต่ถ้าไปในฐานะเพื่อน ก็โอเคนะครับ คุณว่าไง?โอเค อันนี้คือเค้ารู้เเล้วล่ะ ว่าเรามาจีบ 
เราโดนปฏิเสธก่อนที่สารภาพรักเลยเเหล่ะ ฮ่าๆ ยังไม่ทันได้บอกชอบ เค้าก็บอกก่อนเลยว่าไม่อยากมีเเฟนตอนนี้ อืมมมมม เงิบไปหนึ่ง
สุดท้ายเราก็ไปดูไฟด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน อยู่ด้วยกันในวันคริสต์มาส

เราคิดนะ ว่า
เเค่นี้ก็พอเเล้วเเหล่ะ เพียงพอเเล้ว สำหรับความทรงทำหนึ่งที่ดีมากๆ ในชีวิต
ขอบคุณมากนะ ที่ถึงจะไม่มีใจ เเต่ก็ยอมมา

เราคิดว่า 
ก็คงจบเเค่นี้ ครั้งเเรก ครั้งเดียว เเละครั้งสุดท้าย

เเต่เราไม่คิดเลยว่า เราจะสามารถได้เจอคุณอีก ครั้งที่ สอง สาม สี่ห้าหก

ครั้งเเรก : เดือนพฤศจิกา ปีที่เเล้ว กินข้าวที่ร้านอาหารอิตาเลียนใกล้ๆ มหาลัย

ครั้งที่สอง : ไปดูไฟประดับวันคริสต์มาส 

ครั้งที่สาม : 18 มกราคม ไปเดินเล่น กินชานมไข่มุกในเมือง นั่งคุยกันที่คาเฟ่ กินข้าวเย็น ซื้อต้นไม้ด้วยกัน

ครั้งที่สี่ : 20 มกราคม กินพาสต้า พิซซ่าด้วยกันที่สถานีใกล้ๆ มหาลัย

ครั้งที่ห้า : 27 มกราคม กินพาสต้า พิซซ่า ร้านเดิม

ครั้งที่หก : 2 กุมภาพันธ์ ไปร้านขนมปังที่นอกเมือง เดินไปร้านต้นไม้เเถวๆ ริมทะเล กินข้าวเย็น 

ครั้งที่เจ็ด : 7 กุมภาพันธ์ กินข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารจีนใกล้ๆ มหาลัย

ครั้งที่แปด : 8 กุมภาพันธ์ ไปพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ไปดูออโรร่ากับดาวเหนือที่ท้องฟ้าจำลอง กินข้าวเย็นด้วยกันที่บาร์สเปน ไปดูสัตว์ที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง

ครั้งที่เก้า : 15 กุมภาพันธ์ ยังไม่ได้ไปนะ เเต่ตกลงกันว่าจะเจอกันวันนั้น ส่วนจะไปไหน ยังไม่ได้ตกลงกันเลย

คุณ ....... 
เรามานั่งนับดู ตั้งเเต่ปลายเดือนมกรา จนมาถึงตอนนี้ เป็นเวลาหนึ่งเดือน
เราเจอกันทุกสุดสัปดาห์เลย เราเจอกันเจ็ดครั้งนะคะ? ตกอาทิตย์ละเกือบสองครั้ง
คุณเคยนับไหม?

เเต่วันนี้ เราขอเขียนเรื่องที่เจอคุณเป็นครั้งที่เจ็ด เมื่อวานนั่นเอง
เมื่อวานเป็นวันสบายๆ วันนึง ที่เรารู้สึกว่า เเม้ตอนนี้ตื่นขึ้นมาวันใหม่
ก็ยังนึกถึงเเต่เรื่องเดิมๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน
เราขอเขียนบันทึกลงในนี้ละกันนะ เราไม่อยากลืมรายละเอียดอะไรเลยจริงๆ

6 กุมภาพันธ์เรามีเเพลนจะเจอคุณ วันพรุ่งนี้ (วันศุกร์) เเล้วก็วันมะรืน (วันเสาร์)
สองวันติดเลย .... ดีใจจัง
ตอนเที่ยงของวันพฤหัส เเปลกมากที่คุณส่งไลน์มาก่อน

12.25:  http://s.tabeblog............
12.26: สวัสดีครับ อันนี้ร้านอาหารสเปนที่ผมเคยบอกว่าอร่อยมากๆ เเต่ราคาเเอบเเพงนิดหน่อย คุณสนใจมั้ยครับ? 

12.30: ร้านสวยมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่ชวน ไม่เป็นปัญหาเลยค่ะ ไปกันนะคะ :) 
12.36: ผมจองร้านวันเสาร์ หกโมงเย็น เเล้วนะครับ เเล้วเจอกันวันพรุ่งนี้นะครับ วันเสาร์ด้วย
12.40: ร้านอาหารจีนวันพรุ่งนี้เราก็จองเเล้วค่ะ เจอกันทุ่มครึ่งที่เดิมนะคะ
12.41: ว่าเเต่.. วันเสาร์นี้ คุณว่างตั้งเเต่กี่โมงหรอคะ 

คือเราเปิดเนตไปมา เเล้วเจอพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ของจังหวัด
เค้ามีท้องฟ้าจำลองเปิดใหม่ เป็นโดมใหญ่มาก จุคนได้สองร้อยคน 
พร้อมเครื่องฉายดาวรุ่นใหม่ล่าสุด คือเห็นในเนตเเล้วเเบบ เฮ้ย!!!!!!!!! โรเเมนติกมากกกกก
เก้าอี้เเบบเอนนอนได้ ดูดาวระยิบระยับ พร้อมตอนนี้เป็นตอนพิเศษของเดือนนี้ เเสงเหนือออโรร่า
เราเเบบ ต้อง!!! ชวน!!! ให้ได้!!! 

12.45: วันนั้นผมไม่มีนัดอะไรครับ ว่างทั้งวันเลย เรารีบไปก่อนเวลาอาหารเย็น เเล้วไปนั่งชิลที่คาเฟ่ก็ได้นะครับ?

อ่าวคุณส่งไลน์กลับมาเเล้ว มันขึ้นโนติด้านบนจอ เเเต่เรากำลังง่วนกับการก้อปปี้ลิ้งค์ท้องฟ้าจำลองส่งให้คุณอยู่ พร้อมกับอ่านรายละเอียดให้เเน่นอน
เราปล่อยเเชตค้างอยู่อย่างนั้นประมาณห้านาที ไลน์จากคุณก็เด้งมาอีกที

12.50: ไหนๆ ก็เข้าเมืองเเล้ว มีเวลาทั้งวันก็ชิลๆหาอะไรทำก็ได้นะครับ คุณว่างตั้งเเต่กี่โมงหรอครับ?

โอ้ยยยย น่ารักกกก ส่งมาซ้ำด้วย รอเเปบนะคะ 12.51: ถ้าคุณไม่ว่าอะไร เราไปดูดาวกับออโรร่าด้วยกันมั้ยคะ :)  ลิงค์นี้ค่ะ ...

คุณตอบกลับเเทบจะในทันที

12.52: ไปกันครับ พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ใช่มั้ยครับ ผมอยากไปตั้งนานเเล้ว งั้นเจอกันก่อนเที่ยง กินข้าวเเล้วไปกันนะครับ อาหารเย็นก็น่าจะหนัก เพราะฉะนั้นกินขนมปังที่คาเฟ่เบาๆ เเล้วไปกันครับ ไว้พรุ่งนี้เจอกันเเล้วค่อยคุยตกลงกันเนอะ

12.55: ดีใจจังเลยที่รู้ว่าคุณก็อยากไป ขอบคุณนะคะ ตื่นเต้นจังเลยค่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ

7 กุมภาพันธ์
เราเจอคุณที่สถานี พร้อมพากันเดินไปที่ร้านอาหารจีนธรรมดาๆ ใกล้ๆ มอ
เราชอบอาหารเผ็ดทั้งคู่ เราเลยสั่งเต้าหู้ผัดเผ็ดมา เผ็ดมากๆ ใช้เวลากินเป็นชั่วโมง
เเต่คุณกลับหักหลังเรา สั่งข้าวผัดธรรมดาซะนี่

คุณบอกเราว่า คุณเพิ่งซื้อคอมใหม่ในเนต เพื่อที่จะเอาไปทำงานที่มหาลัยใหม่

"ผมเพิ่งซื้อคอมใหม่เมื่อวานน่ะครับ ดีใจมากๆ เลย"
"คอมรุ่นไหนหรอคะ?"
"แมคบุคโปร 13 นิ้วครับ"
"จริงหรอคะ? เหมือนเราเลย สีอะไรคะ?"
"สีดำครับ ของคุณสีอะไร"
"สีดำเหมือนกันค่ะ ของคุณมี touch panel มั้ยคะ"
"มีครับ มันเท่ห์ดีอะ"
"ใช่มั้ยละคะ คอมคุณเหมือนของเราเด๊ะๆ เลยนะคะ 555"

"ปกติผมไม่ค่อยซื้อของหรอกครับ เวลาซื้อของเเพงๆ ใจจะหาย เเต่สองปีที่เเล้วซื้อไอเเพดมา เอาไว้ดูหนังทุกวันเลย ผมว่ามันคุ้มมากครับ"
"ไอเเพดหรอคะ เราก็ซื้อสองปีที่เเล้ว รุ่นปกติใช่มั้ยคะ ไม่มินิ ไม่เเอร์ ไม่โปร"
"ใช่ครับ ไอเเพดธรรมดา สีทองครับ"
"โอ้ยยยคุณ พูดจริงปะคะ เหมือนเราเด๊ะอีกเเล้ว ของเราก็ไอเเพดรุ่นเดียวกันสีทองค่ะ"
"จริงหรอครับ ตลกดีนะครับเหมือนกันทั้งสีทั้งรุ่น"

เราเดินคุยกันจนบอกลากันที่สถานี เเละนัดว่าจะเจอกันบนรถไฟวันพรุ่งนี้ิ

22.01: วันนี้ก็ขอบคุณนะคะ เจอกันพรุ่งนี้เช้าค่ะ ฝันดีนะ
22.02: เจอกันพรุ่งนี้ครับ ฝันดีครับ

8 กุมภาพันธ์เราเดินไปที่สถานี กำลังจะขึ้นรถไฟ ซึ่งคุณขึ้นมาก่อนหน้าเรา เพราะอยู่รอบนอกกว่าเรา
เราเจอรุ่นน้องผู้หญิงคนญี่ปุ่นในเเลปบนรถไฟ

11.12: คุณอยู่โบกี้ไหนคะ? เดี๋ยวเดินไปหา
11.13: ไม่รู้ดิครับ เดี๋ยวผมเดินหาเองครับ คุณอยู่เเถวไหน
11.13: อยู่โบกี้สองค่ะ 

คุยกับน้องในเเลปได้เเปบนึง ก็ต้องรีบเดินออกมา เพราะว่าเห็นคุณเดินดุ่มๆ 
มาจากโบกี้ข้างหน้า
พร้อมเมจเสจจากรุ่นน้องผู้หญิงที่เข้ามาหลังจากนั้น

"คนเมื่อกี้ถึงจะใส่แมสก์ เเต่หล่อทะลุแมสก์ออกมาเลยนะคะ ดูเป็นคนใจดีมากกก ขอให้มีวันที่ดีนะคะพี่"

แงงงง ขอบคุณมากๆนะน้องรัก

เราคุยกันบนรถไฟ คนที่ทยอยออกเมื่อถึงสถานีที่คนลงเยอะ
เราถามคุณว่า

"ตรงนั้นว่างเเล้ว ไปนั่งมั้ยคะ?"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวสถานีหน้าคนก็เยอะขึ้น ผมยืนดีกว่าครับ เว้นไว้ให้คุณลุงคุณป้าเเก่ๆนั่งดีกว่าเนอะ หรือคุณอยากนั่งครับ?"
"ไม่เป็นไรค่ะ ยืนได้ค่ะ"

อื้อหือ ใจดี ใจดีมาก เรายังไม่ใจดีขนาดนี้เลย พ่อเเม่เลี้ยงเค้ามายังไงให้เป็นสุภาพบุรุษขนาดนี้นะ?คุณยืนพิงประตูรถไฟ พร้อมเราที่ยืนข้างๆ 
พอรถไฟถึงสถานี
ประตูรถไฟก็เปิดด้านที่คุณพิงอยู่พอดี
ตัวคุณที่ค่อยๆ เอนหลังตามประตูรถไฟที่เปิดออกกระทันหัน

เราตกใจมากเลยคุณรู้มั้ย
เราเผลอยื่นมือออกไปคว้าเเขนคุณไว้เเล้วดึงเข้ามาสุดตัวเลยนี่เป็นครั้งเเรก ที่เราสัมผัสโดนตัวคุณเลยนะ

เราที่รีบดึงมือกลับเเบบเก้ๆ กังๆ
กับคุณที่ดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร เปลี่ยนจากพิงประตู เป็นพิงเสาเเทน

โอยยย คุณ ทำไมไม่ตกใจ ไม่เเคร์โลกอะไรขนาดนี้คะ เราจะตายเเล้วนะ รู้ตัวบ้าง


เราไปกินขนมปังด้วยกันที่ร้านขนมปังในเมือง
คุณเป็นคนน่ารักมากเลย เราที่เลือกขนมปังไม่ได้ซักที กับคุณที่เลือกเสร็จ ซื้อไปนานเเล้ว
ไปจองโต๊ะให้ พร้อมกับเเก้วน้้ำสองเเก้วที่คุณไปเอามาวางให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ

ทำไมใจดี เเล้วก็เทคเเคร์ ... กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ 
พอถึงที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ เราตรงดิ่งไปซื้อบัตรท้องฟ้าจำลอง
เเละพอด้วยเวลาที่ใกล้จะถึงเเล้ว เราก็ได้เข้าไปในท้องฟ้าจำลองทันที

มันสวยมาก ..... สวยมากๆ จนทำเราตาค้างเลยโดมที่กว้างเเละโปร่งมาก
เก้าอี้โซฟาเอนนอนที่เเบ่งเป็นโซนๆ กับห้องที่กว้างๆ ดูไม่อึดอัด
ท้องฟ้าจำลอง ที่ส่องเเสงสีฟ้าอ่อนในความมืด
คนที่ทยอยเข้ามาเงียบๆ ทุกคนมีมารยาทเเละไม่พูดคุย

"นั่งตรงไหนดีครับ ไปนั่งหลังสุดดีมั้ย"

เราเดินตามคุณไปนั่งที่หลังสุด

เก้าอี้หลังสุด .... Honeymoon seat นี่นา ...คนพาเดินก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร
เเต่เราอะ เขินจนจะบ้าตายอยู่เเล้ว

ที่คุณพาไปนั่ง เป็นเก้าอี้โซฟาสองตัวติดกัน เป็นที่นั่งคู่ ทั้งๆที่ที่นั่งอื่นเป็นที่เเยกเดี่ยวๆ
ที่กั้นเเขนสามารถเอาขึ้นได้ (เเต่ก็นะ ไม่กล้าพอที่จะเอาขึ้น) เเละระยะที่ห่างกันน้อยลง

คุณนั่งลงพร้อมใส่แมสก์
เอาหัวพิงกับโซฟา นอนลงอย่างสบายใจ พร้อมพูดว่า

"สบายจริงๆ เลยนะครับ ผมกลัวผมหลับจังเลย"

คุณณณณณ
ทำไมทำตัวตามสบายอย่างงี้
เรานี่เเบบเห้อออ จะทำยังไงดี ใจเต้นโครมคราม

ห้องที่มืดลงเรื่อยๆ กับเเสงดาวระยิบระยับ พร้อมทางช้างเผือกที่ส่องประกาย
สมกับเป็นเครื่องฉายใหม่อันเป็นที่เลื่องลือจริงๆ ขนาดดาวทุกดวง ยังทำให้ส่องประกายระยิบระยับได้
เพลงบรรเลงเบาๆ พร้อมกับเเสงโอโรร่าที่ค่อยๆ สาดส่องลงมา
คุณขยับหัวไปมา ดูตามดวงดาวที่เลื่อนไปเรื่อยๆ ตามเวลา
ที่คุณขยับหัว มันสั่นมาถึงเราเลย เราอยากเเอบมองหน้าคุณจัง เเต่ไม่กล้าหันไป
ทั้งๆที่หัวเราห่างกันไม่ถึงหนึ่งเมตร

เป็นสี่สิบห้านาทีที่ .....
ดีต่อใจ เเละไม่ดีต่อใจในเวลาเดียวกัน เหงื่อออกมือตลอดเวลา
เกร็ง เเละมีความสุขในเวลาเดียวกัน 
จะมีเดทไหนที่โรเเมนติกกว่านี้อีกมั้ยนะ?
เราอยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้ตลอดไปเลย 
อยากย้อนไทม์เเมชชีนกลับมาทุกครั้งที่เราอยากรู้สึกเลย

ห้องที่ค่อยสว่างๆ ขึ้น กับคนที่ออกไปเรื่อยๆ

"มันดีมากๆ เลยเนอะครับ สวยมากๆเลย ผมเกือบหลับเเหน่ะ เเฮ่ะๆ"
"นั่นนะสิคะ เกือบหลับเหมือนกันค่ะ"

เกือบหลับอะไรล่ะ โกหกทั้งนั้น ในห้องนั้นหนาวจะตาย เเต่เราเหงื่อเเตก
ใจไม่อยู่กับตัวขนาดนี้ คนข้างๆ ก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลย ฮือออออ

เราเดินลงไปดูนิทรรศการวิทยาศาสตร์ด้านล่าง
เด็กๆ กับพ่อเเม่เต็มเลย

นักศึกษาปริญญาเอกปีสุดท้ายสองคน ตอบคำถาม Quiz เเนววิทยาศาสตร์ที่ขึ้นมาบนจอมอนิเตอร์ 
คุณกับเราตอบถูกสิบห้าข้อรวด แหงละสิ เรียนมาขนาดนี้
คุณลุงคุณป้า เเละเด็กๆ ที่เดินผ่านมาหยุดมองอย่างอึ้งๆ

คุณทำหน้ายิ้มเล็กๆ เเละเบ่งเบาๆ
"เเน่นอนสิ ง่ายขนาดนี้ ไม่มียากกว่านี้เเล้วหรอ?"
จ่ะ พ่อคนเก่ง

เรานึกว่าคุณจะเก่งเเต่ไบโอนะ
เเต่พอเดินผ่านโซนฟิสิกส์

คุณขอลองเล่นควิซอีกที
รอบนี้ขอเล่นคนเดียวด้วยนะ บอกว่าอยากได้คะเเนนสูงสุดของวัน
โดยเกมนี้ต้องเตะลูกกลมๆ ที่ไหลมา เเทนคำตอบ

"ชิวมาก พลังกล Mechanic force"
"ข้อนี้หรอ หึ พลังงาน Kinetic"
"อันนี้เปลี่ยนเป็นพลังเเสง"
"อันนี้ Gravity force" 

สรุปผลออกมาได้ที่สองของวัน
คุณทำหน้าเซงๆ ที่เตะบอลได้ไม่ดี (ไม่ใช่ตอบไม่ถูกนะ ตอบถูกหมด)
เเต่เตะไม่ดีเลยได้ที่สอง
ได้คะเเนนไปทั้งหมด 40,000 กว่าพ้้อยท์
ทั้งๆ ที่คนส่วนใหญ่ในวันนั้นได้เเค่ 2-3 พัน
เด็กๆ หยุดดูคุณเต็มเลย

.........................
หมดคำพูด
คุณ ... เก่งไปนะ?
คุณผู้ช่วยศาสตราจารย์ คุณต้องบ้าไปเเล้วเเน่ๆ
เรียนสายไบโอ ภาคฟิสิโอสัตว์ ทำไมเก่งฟิสิกส์โคตรๆงั้นอะ
เราอึ้งไปอีก 

"เดี๋ยวก่อนกลับถ้ามีเวลาผมขอมาเล่นใหม่ได้มั้ย?"
จ่ะ.... เด็กน้อยไปอีก เเล้วพอตอนเล่นเราก็ยืนอุ้มกระเป๋าเป้ให้คุณ ยืนดูคุณเตะบอลอยู่คนเดียวอย่างสนุกสนาน มุบมิบเด็กน้อยมาก น่ารักจังงง :)

เราเดินไปโซนร่างกายมนุษย์
มีเรื่องเส้นเลือดเเละเส้นประสาท
เป็นโซฟาให้นั่งดูมอนิเตอร์ใหญ่ๆ พร้อมท่องไปในร่างกายคน

"เส้นเลือดคนถ้าเอามาต่อกัน เอาไปพันโลกได้สองรอบครึ่งเลยเนอะครับ"
"นั่นนะดิคะ เเต่เเปลกนะ ผู้หญิงตรงเเขนไม่ค่อยเห็นเส้นเลือดใช่มั้ยคะ เเต่ผู้ชายเห็นชัดกว่า จะว่าหนังบางกว่ากันก็ไม่ใช่ หรือคุณมีเส้นเลือดมากกว่าเรา?"

พูดไม่ทันจบ คุณก็ถลกเเขนเสื้อเชิร์ตขึ้นให้เห็นเเขนขาวๆ เเต่เส้นเลือดเต็มไปหมด

เชี่ย .... ใจจะวาย เลือดกำเดาจะพุ่ง เราเเพ้ผู้ชายเเขนสวยมือสวย"จริงด้วยสิครับ โห เเขนผมเส้นเลือดเต็มเลย ของคุณ ลองเบ่งสุดพลังดูดิครับ ขึ้นมั้ย?"

เราก็ถลกเเขนเสื้อตามพร้อมลองเบ่งดู ไม่ออกมาซักเส้น เเหงล่ะ ผู้หญิงนี่นา

"อ่าว ไม่เห็นเลยนะครับ ของผมถ้าเบ่งเเล้วขึ้นมากกว่าอีกอะ"

คุณพูดพร้อมเบ่งพลัง เส้นเลือดขึ้นเต็มเเขน
เราเผลอเอานิ้วไปจิ้มเส้นเลือดคุณตรงเเขน.......... 
...... เชี่ย ลืมตัว พอนึกได้ก็รีบชักมือออกอย่างเร็ว เเงงงง"ฮะ ๆๆ เส้นเลือดปูดจังเลยนะคะ เเฮะๆ"
หัวเราะเเก้เขิน เเต่จริงๆ เเล้วใจจะวาย เอามือไปจิ้มเค้ายังงั้นได้ยังไง
คุณก็ไม่พูดอะไร ไม่ว่าอะไร ไม่ได้ชักมือกลับ

โอยย เกือบไป
ว่าเเต่.... กล้ามเเขนโคตรดีอะ คิดบาปอีกเเล้ว 55555

เราอยู่ด้วยกันจนถึงหกโมง
เดินดูสัตว์ในร้านขายสัตว์ด้วยกันฆ่าเวลา นั่งดูน้องนกเเก้วเอียงคอไปมา
รู้ตัวอีกที ก็อยู่ในร้านสามสิบนาที จนเกือบเลท

เเล้วก็ไปกินร้านอาหารสเปน ร้านที่คุณจองไว้ให้

ร้านอาหารชั้น 13 แสงสลัวๆ จากข้างนอก ที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นมืด
อาหารหรูที่ทยอยมาเรื่อยๆ กับคนด้านหน้าที่ตักอาหารเเล้วส่งมาให้เรา

ฝันไปป่าววะ นี่เราอยู่ที่ไหนกับใคร ทำอะไรอยู่เหมือนฝัน จริงๆนะ
คนตรงหน้า ที่พอถอดเสื้อนอกออก ถอดแมสก์ออก
เป็นผู้ชายที่เราชอบตั้งเเต่ครั้งเเรกที่เห็น เพราะหน้าตาเค้าสเปคเรามาก
ใส่เสื้อเชิร์ตสีฟ้าด้านใน ทับด้วยคาร์ดิเเกนสีดำ กับสูทสบายๆ สีดำด้านนอกอีกที

วันนี้เเต่งตัวดีมาก เเต่งตัวหล่อกว่าปกติมากเลย หรือเพราะบรรยากาศของสถานที่กันนะ?คนนั้นๆ ทำหน้าเเหยนิดนึงเมื่อ Ahijo มาพร้อมกับเห็ดเเละกุ้ง
คุณผู้ไม่ชอบเห็ด ทำหน้ามุ่ยเล็กๆ

"คุณกินกุ้งไปละกันค่ะ เห็ดทั้งหมดเดี๋ยวเรากินเอง"
"จริงหรอครับ เย้ งั้นผมกินกุ้งนะ เเต่เห็ดนี่ ก็ยังดีกว่าเห็ดหอม ผมกินได้นะ นิดนึง"
"ไม่ต้องฝืนหรอกค่ะ เราชอบเห็ด เดี๋ยวเรากินเอง"
"ไม่ครับ ผมขอลองอันนึง"

คุณเอาส้อมตักเห็ดอันเล็กๆ ไปกินอันนึง 
"อืมมม กินได้นะ เเต่ผมขอกินกุ้งละกัน ฮ่าๆๆ"

น่ารัก..... -//////-

มีกุ้งทั้งหมดสี่ตัว
พอคุณกินกุ้งไปสองตัวเเล้ว

"คุณลองกินกุ้งดูครับ อร่อยมากๆ เลยนะครับ"
สรุปเราก็ได้กินตัวนึง พร้อมเห็ดที่เหลือเต็มจาน

เราคุยกันเรื่องเดิมๆ เรื่องอนาคต คุณบอกว่าคุณกังวลว่าจะเป็นอาจารย์ที่ดีได้หรือไม่

"เราเชื่อนะคะ ว่าคุณต้องเป็นอาจารย์ที่ดี ลูกศิษย์ต้องรักคุณมากเเน่ๆ"
ผมจะเป็นให้ได้ ขอบคุณนะครับคุณมองมาที่เรา พร้อมยิ้มตาหยี รับปากว่าจะทำให้ดี
เราปลื้มใจเเทนนะ 
เเต่ก็นะ อนาคตที่สดใสรอคุณอยู่ข้างหน้า คุณที่ดูใจจดใจจ่อกับอนาคตอันใกล้

คงไม่มีที่ให้เราเข้าไปเเทรกหรอกเนอะ เราไม่อยากไปเป็นตัวขัดขวางความสำเร็จเค้าเลยเราอยากจะบอกชอบคุณ ในวันวาเลนไทน์ที่จะถึงนี้
เเต่อีกใจนึงเราก็ไม่กล้า
เรากลัวว่า 
คุณอาจจะคิดกับเราเเค่เพื่อนจริงๆ อย่างที่คุณบอกไว้ตอนเเรกเรากลัวว่าเราจะเข้าหน้ากันลำบาก ถ้าเราทำให้คุณต้องปฏิเสธ
หรือเราไม่ควรพูดออกไปดี?
เเต่ถ้าเราไม่พูด เราจะเสียใจมั้ยนะ?

เหลืออีกไม่กี่วันเอง เราคิดไม่ตกเลยนะ
ตอนเเรก ที่เราคิดว่า เราขอให้เเค่เป็นความทรงจำดีๆ
เเต่ตอนนี้ ยิ่งรู้ว่าคุณ เป็นคนที่ดี น่ารัก เเล้วจิตใจดีขนาดนี้
ใครจะไปอยากยอมเเพ้ตอนนี้
ถ้าเราปล่อยคุณไป เราจะได้เจอคนเเบบคุณอีกที่ไหน

ตอนที่เราอยู่บนดาดฟ้าดูเมืองยามเย็นด้วยกันวันนี้
ตอนนี้เเหล่ะ เราต้องพูดตอนนี้ ทุกอย่างเป็นใจเเต่พอเอาเข้าจริงๆ เราไม่กล้าพูดอะไรเลย 
เรากลัวเสียทุกอย่างที่มีตอนนี้ไป กลัวคุณไม่พูดกับเราเหมือนเดิม
ป้อดจริงๆ เนอะ

อยู่ในห้วงความคิด โดยที่มีคุณอยู่ข้างๆ ในลิฟท์
วันนี้อร่อยมากเลยเนอะครับ สนุกมากเลย อาทิตย์หน้า ... เราไปไหนกันดีครับ??อาทิตย์หน้า 
เราไปไหนกันดี

งั้นหรอคะ

ขี้อ่อยจังเลยนะคะคุณ

"รอบนี้คุณยอมมาดูฟ้าจำลองกับเราเเล้ว รอบหน้าเราตามใจคุณเลยค่ะ"
"อยากไปไหนก็บอกนะคะ"

"โอเคครับ ขอบคุณนะครับ ผมขอคิดก่อน เเล้วเจอกันอาทิตย์หน้าครับ"
"รอบหน้าก็ฝากตัวด้วยนะครับ"

อยากที่บอกไปตอนเเรก
รอบหน้า เราจะเจอคุณครั้งที่เก้า เเล้วนะคะ
คุณรู้ตั้งเเต่ครั้งที่สอง ว่าเราชอบคุณ

เเล้วอีกเจ็ดครั้งที่ผ่านมา คุณมาด้วยความรู้สึกยังไงคะ?
ไม่ค่อยเข้าใจผู้ชายเลยจริงๆ

คนที่เค้าเป็นเพื่อนกันอะ 
เค้าเจอกัน ไปไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ทุกอาทิตย์ เลยหรอคะ?

เราไม่ได้อยากเป็นเพื่อนคุณนะคะ :)

วันนี้เป็นวันที่ดีมากๆ วันนึงจริงๆ
คุณน่ารักมาก หล่อมากๆ เลยวันนี้
ดาวที่ดูกับคุณวันนี้ ออโรร่าที่ดูกับคุณวันนี้ ความทรงจำนี้ก็คงสว่างในใจเราไปตลอด

หวังว่าซักวัน
คงจะมีวันที่เราได้ไปดูออโรร่าของจริงด้วยกันนะคะ :)
วันวาเลนไทน์ เราจะพยายามนะคะ คุณไม่ต้องตอบเราก็ได้
ไม่ต้องคบเราก็ได้ เเค่ขอให้คุณฟังความรู้สึกเราก็พอ
เดี๋ยวเราจะไปซื้อชอคมิ้นของโปรดของคุณก่อนนะ 

เเล้วเจอกันในอีกห้าวันนะคะ
คุณยูตะ :)
วันนี้คุณหล่อมากๆ จริงๆค่ะ :))))

SHARE
Writer
Hiphop_hippo
On the way_Plant Researcher
My life in Japan and my stories 😃 Phd student Passionate plant scientist

Comments

AkaruiMirai
10 months ago
Cheering you na ka บอกเลยค่ะคุณฮิปโป เอาใจช่วยค่ะ
จะได้ไม่ต้องมาเสียดายทีหลังเนอะ
Reply
Nu_Bell
10 months ago
เชียร์ให้บอกนะคะ อย่างน้อยๆๆก็ไม่เสียใจที่หลังนะคะ คุณฮิปโป เอาใจช่วยนะคะ :) ขอให้คุณสมหวังนะคะ เราคิดว่าความรักของคุณสามารถสามารถสนับสนุนความฝันของเค้าได้
Reply
iamatraveller
9 months ago
อ่านไปยิ้มไป
ิ่อ่านไปลุ้นตาม
ดีจังเลยค่ะ ดีมากๆเลย
เอาใจช่วยนะคะ
Reply