ดวงดาวที่ไม่เคยคิดว่าจะไปถึง
เด็กโง่ 
ที่ได้รับโชคให้ได้เรียนในสิ่งที่ต้องการ
ความฝันที่แน่วแน่ในตอนนั้น มันกำลังหายไปไหนกันนะ

เหนื่อยเหลือเกิน

อยากขอโทษเด็กโง่ในตอนนั้น ที่พยายามอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาลัย ไม่ยอมแพ้แม้ระบบสอบเข้ามันจะเฮงซวยมากขนาดไหน

เด็กโง่ที่ตอนนั้นไม่ได้สนใจอะไรเลย นอกจากอยากมีความรู้เพื่อมาหยุดความเจ็บปวดที่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากนั่งดู

อาการที่เห็นบ่อยในชีวิตประจำวันแต่รบกวนการใช้ชีวิตได้มากโข ทำยังไงมันถึงจะหายไปนะ


ความทรงจำเลือนรางแต่กลับมีอิทธิพลต่อการเลือกทางที่จะไปต่อ

วันหยุดของเด็กประถมที่คุณแม่จะต้องพาไปเล่นสไลเดอร์ที่สวนสาธรณะทุกครั้ง เพื่อเป็นรางวัลของเด็กขยันสำหรับห้าวันที่ผ่านมา

วันหยุดที่อยู่ดีๆก็ไปโผล่ที่โรงพยาบาล 

คุณแม่อยู่ในห้องนั้นกับคุณหมอ พี่พยาบาลใจดีเดินเอาวิตามินซีมาให้กินแล้วบอกว่าคุณแม่เจ็บขานิดหน่อย

พี่พยาบาลโกหก

วันนั้นคุณแม่ไม่ได้พาไปเล่นสไลเดอร์ เพราะเดินไม่ได้ แอบฟังผู้ใหญ่คุยกันจนจับใจความได้ว่าข้อเข่าอักเสบหรือข้อเข่าเสื่อมตอนนั้นก็ไม่แน่ใจ

ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

เหมือนโชคยังเข้าข้าง ไม่กี่วันต่อมาคุณแม่ก็กลับมาเดินได้ปกติ วันหยุดที่สดใสกลับมาอีกครั้งเมื่อได้เล่นสไลเดอร์ แต่ทว่าความกลัวยังคงแอบอยู่ลึกๆในใจ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุการณ์อะไรก็ตามที่ทำให้ละทิ้งสิ่งที่ชอบแล้วเลือกที่จะเรียนสายวิทย์คณิต


เด็กโง่ที่พยายามกินนมให้สูงกว่า150 เพราะกลัวจะเข้าสายสุขภาพไม่ได้ ทั้งๆที่นมเป็นสิ่งที่เกลียดที่สุดรองลงมาจากถั่วงอก

อ่านหนังสือแทบบ้าเพราะกลัวการแข่งขันที่สูงลิบจะทำให้ไปไม่ถึงฝัน

พยายามอะไรขนาดนั้นกันนะ
เด็กโง่ 
ตอนนี้เราเหนื่อยจังเลย
ในอนาคตเราจะรักษาคนไข้ของเราได้จริงๆใช่ไหม

เราจะบรรเทาและช่วยให้เขาหายเจ็บปวดได้ใช่ไหม

เขาจะเชื่อใจให้เด็กโง่คนนี้รักษาเขาใช่ไหม

น้ำตาของความสงสัยและเสียใจมันไหลออกมาทุกวันเลย เหมือนทางเดินที่เลือกกำลังจะพังทลายลงมาช้าๆ

จะถึงไหมนะดวงดาว ห่างไกลจัง


ขอให้ซักวันเราได้ใกล้กันมากขึ้น

รอก่อนนะดวงดาว.
SHARE

Comments

thesuntw
11 days ago
เป็นกำลังใจให้นะ
Reply
bonchon
11 days ago
ขอบคุณนะคะคุณพระอาทิตย์💛