Dream [Seulgi X Moonbyul] - part 2
ซึลกิอา...

นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ...

ตอนนี้เธอกำลังเดินตามคุณคนแปลกหน้า(?)ไปที่ไหนก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ครึ่งชั่วโมงก่อนเธอยังหมดอาลัยตายอยาก เตรียมจะกระโดดสะพานอยู่แล้วแท้ๆ

มุน บยอลอี ? 

ไม่เคยได้ยินแหะ... โปรดิวเซอร์จากค่ายไหนกันนะ หรือว่าจะเป็นค่ายอินดี้ใต้ดิน? 

เพราะปกติแล้ว โปรดิวเซอร์ทั้งประเทศเรียกว่าตะเกียดตะกายที่จะส่งเพลงมาให้ค่ายเก่าเธอเลือกอยู่เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่แปลกที่เธอพอจะเคยเห็นชื่อโปรดิวเซอร์ที่น่าสนใจอยู่บ้าง

หรือว่า...จะไม่ได้ใช้ชื่อจริง?

"นี่ อยากกินอะไรมั้ย? อ่อ เธอหนาวหรอ?"

คนข้างหน้าเธอรีบถอดเสื้อโค้ทให้กับเธอแทบจะทันที 

"อะ เอาไปเร็ว"

"คะ..คุณ! ไม่เอานะ คุณใส่ไปเถอะ"

"ใส่ไปเถอะหน่า"

"คุณจะพาชั้นไปไหนหรอ?"

"กลับสตูฯ ชั้นมีงานต้องส่งคืนนี้"
.
.
.
.
.
เธอเดินตามคุณบยอลมาจนถึงอพาทเม้นท์ห้องใหญ่กำลังดีในย่านใจกลางเมือง คงต้องมีเงินประมาณนึงเลยนะถึงจะอยู่ที่แบบนี้ได้

"เธอไปพักเถอะ อ่อ ถ้าอยากจะกินอะไรเธอโทรสั่งเอาละกันนะ ในตู้เย็นไม่มีอะไรกินหรอกนอกจากน้ำเปล่าน่ะ ชั้นไปนะ"

"ขอบคุณนะคะ"

คุณโปรดิวเซอร์วางบัตรเครดิตเอาไว้ ก่อนจะหยิบขวดน้ำและกระเป๋าเดินเข้าห้องอัดไป

สตูดิโอในบ้านเลยหรอ...

ถ้าหากบ้านไม่ได้มีฐานะจริงๆ ก็ต้องมีรายได้จากผลงานมากพอตัวเลยถึงจะทำได้ขนาดนั้นน่ะ...

แต่ว่า..หลังจากนี้เธอจะเอายังไงต่อไปดีนะซึลกิ เรียนหนังสือก็ไม่ได้เรียน จะไปทำอะไรงานต่อได้บ้าง ถ้าจะไปออดิชั่นบริษัทใหม่ ใครจะรับเด็กฝึกอายุยี่สิบแบบเธอไปอีกล่ะ กว่าจะเทรนก็อีกตั้งกี่ปี ถึงพี่เค้าจะใจดีขนาดไหนแต่ใครจะบ้าให้เธออยู่ด้วยไปตลอด เธอเองก็เกรงใจเป็นนะ

ซึลกิโทรสั่งจาจังมยอนกับจัมปงมาเผื่อคุณเจ้าของห้อง จะกินก่อนก็รู้สึกผิด จะชวนคุณบยอลออกมาทานด้วยกันก็กลัวจะรบกวนงานเค้า
ซึลกิลองเคาะห้องสตูดิโอสองสามรอบแล้วแต่ว่าเค้าก็ไม่มาเปิดซักที ซึ่งจริงๆเธอก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ ถ้าทำงานอยู่ก็น่าจะใส่หูฟังอยู่จนไม่ได้รับรู้อะไรรอบตัวแน่

'โคร่กกก~'

ท้องร้องไม่แคร์ใจเธอเลย... เอาวะ! วันนี้ทั้งวันยังแทบไม่ได้กินอะไรเลยนะซึลกิ 

เธอถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องอัดพร้อมกับจานอาหารทั้งสองอย่าง ทุกอย่างเป็นอย่างที่เธอคาดไว้ คุณบยอลกำลังง่วนกับงานตรงหน้าจนไม่รับรู้ความเป็นไปใดๆ

"ขอโทษนะคะ"

"..."

ซึลกิตัดสินใจเข้าไปนั่งยองๆก่อนจะสะกิดอีกครั้ง 

"คุณบยอล"

"กรี๊ดด! ตกใจหมดเลย"

"คุณ! ชั้นไม่ได้ตั้งใจนะ ชั้นแค่จะมาชวนคุณกินข้าว"

"เฮ้อ.. โอเคๆ กินในนี้เลยก็ได้นะ"

ซึลกิรีบแกะพลาสติกที่หุ้มถ้วยออกก่อนจะส่งชามจัมปงให้กับบยอลอีพร้อมกับตะเกียบ ก่อนที่เธอจะลงมือกับเจ้าจาจังมยอนที่ตักของเธอ รีบคลุกเส้นกับน้ำซอสให้เข้ากันอย่างชำนาญก่อนจะรีบจ้วงเข้าปากไม่ได้สนใจว่ามีคนกำลังมองอยู่อย่างอดขำออกมาเล็กๆไม่ได้

"นี่ ค่อยๆกินก็ได้ เลอะหน้าไปหมดแล้ว"

"อื้ออ"

บยอลอีเริ่มลงมือกับจัมปงของเธอบ้าง ทั้งสองนั่งกินกันเงียบๆ ซึ่งจริงๆแล้วคงเรียกว่าเงียบไม่น่าได้ เพราะเสียงซูดเส้นของซึลกิดังออกมาไม่หยุด

"วันนี้คงยังไม่ได้กินอะไรเลยสินะ"

"อ่า ขอโทษค่ะ พอดีชั้นหิวไปหน่อย"

"กินของชั้นมั้ย? ชั้นอิ่มแล้วล่ะ"

"คุณยังกินไม่ถึงครึ่งเลยนะ.."

"ปกติชั้นก็กินแค่นี้แหละ เอาสิ ถ้าชอบจาจังมยอนขนาดนั้น คงน่าจะชอบกินจัมปงเหมือนกันแหละนะ"

ซึลกิรับถ้วยมาอย่างงงๆ มองกลับไปอีกทีคุณบยอลก็กลับไปง่วนกับงานตรงหน้าอีกครั้งซะแล้ว

"ถ้าฉันอยากจะถามอะไรคุณซักหน่อยจะได้มั้ย?"

"เอาสิ" บยอลตอบกลับทั้งที่ยังคงโฟกัสกับงานอยู่

"ชั้นอยากรู้...ชื่อในวงการเพลงของคุณ"

"..."

"คือว่า...ชั้นเคยอยู่เอ็มเอสแท้ๆ แต่กลับไม่เคย
เห็นชื่อของคุณในลิสเพลงเดโม่ที่ส่งมาที่บริษัทเลย แสดงว่าคุณน่าจะใช้ชื่ออื่นในการทำเพลงใช่มั้ยคะ?"

"อื้อ ชั้นใช้ชื่ออื่นน่ะ แต่ว่า...ขอยังไม่บอกได้มั้ย"

"อ่า ชั้นเข้าใจค่ะ"

"เธออยากนั่งอยู่ในนี้ไปก่อนมั้ย? พอดีชั้นจะทำเดโม่ส่งภายในคืนนี้ แอบอยากรู้เทสของเด็กเทรนเจ็ดปีของเอ็มเอสเหมือนกันว่าจะขนาดไหน"
"โห แบบนี้เรียกกดดันได้มั้ยนะ"

"ถือว่า เป็นค่าจาจังมยอนที่เธอกินไปแล้วกันนะ"
เสียงเดโม่เพลงแนวอาร์แอนด์บีดังขึ้น ซึลกิฟังมันอย่างตั้งใจ มันดีมากจนเธอเองตกใจ เหมือนว่าคนๆนี้ไม่ใช่มือสมัครเล่นอย่างแน่นอน 

อีกอย่าง...มีบางอย่างที่ทำให้เธอนึกถึงงานเพลงของโปรดิวเซอร์ใหญ่คนนึงที่เธอติดตามมาตลอด พอจะนึกชื่อของเขามันก็ดันติดอยู่ในหัว นึกไม่ออกขึ้นมาดื้อๆซะอย่างนั้น

"เป็นไงบ้าง? เธอว่ามันควรจะต้องปรับตรงไหนมั้ย?"

"นี่คุณทำเองคนเดียวหรอ?"

"อื้อ ปกติแล้วฉันชอบทำงานคนเดียวมากกว่าน่ะ"

"นี่มันสุดยอด ถ้าชั้นได้เพลงนี้ไปร้องคงจะดีใจมากๆ" 

เสียงตื่นเต้นของซึลกิทำให้เธออดขำไม่ได้เลย เด็กคนนี้...น่าสนใจกว่าที่คิดแหะ แค่เห็นแค่นี้ยังอดคิดไม่ได้ว่าทำไมเอ็มเอสถึงได้ปล่อยออกมาง่ายๆแบบนี้

แต่ก็นะ...ค่ายแบบนั้นน่ะ ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

"เธอนี่ ขี้เว่อร์จนชั้นแยกไม่ออกว่าชมจริงๆหรือแค่อวยกันเฉยๆ"

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!"

"ถ้าอย่างงั้น..."

"...."

"อยากร้องมันเป็นคนแรกดูมั้ยล่ะซึลกิ?"
.
.
.

- 03.15 น. -

"ฮัลโหล~ พี่ดาฮี คือชั้นมีเรื่องอยากให้ช่วย"

"นี่มันตีสามนะยัยบยอล!"

"หน่าา~ ชั้นรู้ว่าพี่ยังไม่นอนหรอก"

"เหอะ! แต่ก็จริงของเธอนะ"

"ถ้าชั้นจะให้เด็กคนนึงมาอยู่ด้วย.."

"อะไรนะ! เธอจะบ้าหรอบยอล! เค้าเป็นใครมาจากไหนเธอรู้จักหรอ!"

"เดี๋ยวพี่! อย่าเพิ่งโวยวายได้มั้ย พี่รู้จัก'ซึลกิ' เด็กฝึกค่ายเอ็มเอสมั้ย?"

"เธอไปยุ่งอะไรกับเด็กของที่นั่นบยอล! พี่เตือนแล้วใช่มั้ยว่า..."

"ไม่พี่! เค้ากำลังจะทำแบบชั้น! เค้าอยู่ที่แม่น้ำนั่น..."

"..แปลว่าเธอห้ามเด็กนั่นไว้หรอ?"

"อืม...ใช่"

"...ถ้าพี่เดาไม่ผิด ก็คงถูกให้ออกมาใช่มั้ย แต่ว่า ซึลกิไม่ใช่เด็กฝึกเบอร์ท็อปคนนั้นหรอ ทำไมถึง..."

"ก็เหตุผลนั่นน่ะแหละ...เส้นสายน่ะ"

"บยอลอี..."

"พี่ว่า...ค่ายพี่พร้อมจะเดบิวท์ศิลปินคนแรกหรือยังคะ?"

"หึ...อยากจะเริ่มแล้วหรอ"

"เฮ้อ~ น่าเบื่อจัง หมดสนุกหมดนะคะคนรู้ทัน"

"555555 ชั้นรู้จักเธอมาตั้งกี่ปีนะบยอล ทำไมชั้นจะจับไต๋เธอไม่ได้"

"เอาเป็นว่า~ บยอลจะส่งเดโม่เพลงโปรโมทใหม่ของคุณจินนี่ให้แล้วนะคะ พี่ลองเช็คซักรอบให้บยอลหน่อย บยอลเชื่อเทสพี่นะ"

"นี่! ระดับเธอเนี่ยนะจะมาพึ่งหูชั้น!"

"คุณซีอีโอช่วยโปรดิวเซอร์ตัวเล็กๆคนนี้หน่อยนะคะ"

"หึ... แทนที่จะให้ชั้นมาฟังเพลงที่ยังไงก็ต้องดังเป็นพลุแตกของเธอแล้วนะ ชั้นขอไปหาเวลาเดบิวท์ดีๆให้ว่าที่ศิลปินใหม่ก่อนดีกว่า วันไหนดีน้าา~"

"ทำเป็นไม่รู้เก่งนะคะ"

"เอาเป็นว่าพี่จะรีบสืบให้นะ ไม่นานเกินรอหรอก บยอลได้สนุกแน่นอน"

"ไว้เจอกันค่ะพี่ คิดถึงนะคะ อ่อ อย่าลืมฟังเดโม่นะคะ"

"อื้อ ถ้าเธอขอขนาดนี้ทำไมพี่จะไม่ทำให้ล่ะบยอลบยอล ไว้เจอกันค่ะ มิสยู"

หวังว่าพี่ดาฮีคนสวยจะทำตามที่เธอบอกละนะ เตรียมรอรับโทรศัพท์แทบไม่ไหวเลย~
















SHARE

Comments

atitayaeyeeye
9 months ago
รอติดตามนะคะ😘😘😘
Reply