เมื่อส่วนหนึ่งของหัวใจหายไปตลอดกาล
วันนี้ควรจะเป็นวันเกิดครบรอบปีที่ 12 ของหนู
ถ้าหนูยังอยู่...

สมัยยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ
จำได้ว่าอยากเลี้ยงหมามาก มาก มาก มากถึงมากที่สุด อยากได้มาตลอด
และจะวอแวงอแงทุกครั้งเวลาเห็นน้องหมาของคนอื่น

แต่ที่บ้านหัวเด็ดตีนขาด ยังไงก็ไม่ให้เลี้ยง
เพราะดูทรงแล้วจะเป็นการเพิ่มภาระให้กับคนที่บ้านแน่ๆ
(ซึ่งจริงๆมันก็ไม่ผิดนัก =..=)

เพราะฉะนั้นการได้ไปจตุจักรโซนสัตว์เลี้ยงสมัยนั้น
คือ Paradise ของเราดีๆ นั่นเอง
ถึงแม้ว่าไปแล้วจะภูมิแพ้กำเริบทุกครั้งก็ตาม

แต่จู่ๆช่วงเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย
ก็ได้ลูกหมาตัวหนึ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวแบบงงๆ
แน่นอนว่าตอนแรกแม่ก็คัดค้าน
ไปๆ มาๆ น่ะหรอ... ตัวติดกันยังกะตังเม
ซื้อของเล่น ซื้อขนมให้ ซื้อชุดตัดชุดให้
ไปเจเจกลับมานี้มีแต่ของหมา
ส่วนลูกคนก็รอไปก่อนนะ...

ตั้งแต่วันนั้น

น้องก็เริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
เข้ามาเป็นคนรักและถูกรัก
...
เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
...
เข้ามาเป็นส่วนสำคัญในชีวิต
...
เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจที่ไม่มีวันเลือนหาย
แม้ว่าวันนี้น้องจะจากเราไปตลอดกาลแล้วก็ตาม
...

...

...

น้องจากไปเพราะโดนรถแทกซี่ขับชน น้องไปถึง รพส แล้ว ถึงมือหมอแล้ว แต่ไม่ทัน...

วันนั้นแม่เป็นคนพาน้องไป รพ โดยแทกซี่คันที่ชนนั่นแหละ ตอนแรกคนขับจะหนี แต่แม่วิ่งตามไปให้พาน้องไปหาหมอ

พอไปถึง พนง ที่เคาน์เตอร์บอกให้ “รอคิว” ไม่ให้เข้าฉุกเฉิน เพราะน้องดูไม่เป็นอะไร...

...

...

ใช่ค่ะ ภายนอกดูไม่เป็นอะไร

แต่น้องคงเจ็บภายในหนักมาก
ตลอดเวลาที่น้องนั่งรอคิวหมอ
น้องยังนั่งตาแป๋ว ไม่ร้อง ไม่แสดงอาการอะไรเลย
อาจจะเจ็บจนร้องไม่ออก...

พอถึงมือหมอเท่านั้นแหละ
หมอรีบวิ่งพาเข้า ICU

แต่อะไรๆมันก็สายไปแล้ว...

เราไม่มีวันได้น้องกลับมาอีก........
จำได้ว่าวันนั้นร้องไห้เสียใจจนแทบบ้า

แม่ไม่ยอมรับโทรศัพท์เลยเพราะไม่กล้าบอกเราว่าน้องไปแล้ว

เรานอนร้องไห้อยู่เป็นปีๆ

ตอนแรกไปย้อนดูกล้องวงจนปิด ยิ่งเจ็บ

เพราะเห็นสภาพน้องตอนน้องเดินด้วยสองขาหน้ามาหลบในเขตบ้าน เพราะน้องน่าจะโดนชนหรือทับที่สองขาหลัง 

น้องคงเจ็บมาก คิดแล้วยิ่งปวดใจ

มันเสียใจไปหมด เพราะความประมาทที่เราเคยเตือนแล้ว ว่าอย่าปล่อยน้องแบบนี้ เดี๋ยวน้องโดนรถชน

แต่ไม่มีใครเชื่อ...

สิ่งที่ทำได้ก็แค่จำไว้เป็นบทเรียน

บทเรียนราคามหาศาล


บทเรียนที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตของน้องที่เรารัก
มาก


เหตุการณ์นี้ผ่านมา 3-4 ปีได้แล้ว
แต่เรายังจำมันได้ดี

เรายังนึกถึงน้องทุกนาที ทุกวัน
เพราะปกติเราคุย เรากอด เราหอม เราอุ้มเค้าทุกวัน และทั้งวัน

พอวันนึงที่น้องหายไป
เหมือนชีวิตเราหายไปส่วนนึง
หัวใจเราแหว่งไปส่วนนึงแบบไม่มีอะไรมาเติมเต็มได้เลย

ถึงแม้วันนี้จะดีขึ้นแล้ว แต่มันไม่เหมือนเดิม ที่ว่างในหัวใจตรงนั้นก็ยังเป็นของน้องเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ไม่เคยมีใครมาแทนที่มันได้

เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวในชีวิตที่อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข
แต่เวลาไม่เคยย้อนกลับ
คนที่อยู่ก็ต้องอยู่ให้ได้

ถึงแม้เค้าจะมีตัวตนแค่ในความทรงจำของเรา
แต่ความรักที่เรายังส่งให้เค้าทุกวันนั้นกลับไม่เคยลดลงแม้แต่นิดเดียว



SHARE
Writer
Raindropz
keep fallin' on my head ☔️
- A tale of little raindropz -

Comments