คำขอโทษที่ไม่ได้รับการให้อภัย
ในโลกที่ยากเข็ญ ความต้องการจะมีชีวิตดั่งปรารถนาเป็นศูนย์

เด็กชายสองพี่น้องใช้ชีวิตเพื่ออยู่รอดไปวันๆ ทุกอย่างจำเป็นต้องแบ่งปันกันให้เท่าๆ กัน

คงจะเป็นแบบนี้มาตลอด

หากความละโมบของคนใดคนหนึ่งไม่เกิดขึ้นมาเสียก่อน

เด็กชายหนึ่งในสองพี่น้องเดินไปเคาะประตูบ้านหลังหนึ่ง ปรารถนาเหลือเกินว่าจะได้พบกับคนใจดีสักคน

และก็เป็นเช่นนั้น

แหม น่าสงสารจัง เด็กจรจัดสองคนนี้

เธอรำพึงกับตัวเอง กล่าวกับพวกเขาก่อนจะหายตัวเข้าไปในบ้านของเธอ

รอสักพักนะจ๊ะ เด็กๆ

พวกเขายืนรออย่างมีความหวังอันเต็มเปี่ยม

เธอกลับมาพร้อมกับพายสองชิ้นโตๆ ที่มอบให้กับพวกเขาคนละชิ้น

เด็กชายตาลุกวาวเพราะไม่เคยได้กินของอร่อยแบบนี้มาก่อนในชีวิต

ฉันมีของที่จะมอบให้พวกเธออีกด้วย

เธอยื่นเครื่องบินของเล่นให้กับเด็กชายคนโตที่ต้องเป็นพี่ชายอย่างแน่นอนรับไว้

เด็กชายคนเล็กมองเครื่องบินของเล่นตาเป็นวาว เขาก็ปรารถนาจะมีของเล่นเป็นของตัวเองด้วยเช่นกัน

เด็กชายคนเล็กมองหน้าหญิงสูงวัยผู้ใจดี พวกเขาทั้งคู่เอ่ยคำขอบคุณ เธอโบกมือลาพวกเขา ก่อนจะปิดประตูลง เธอกล่าวอย่างนุ่มนวล

แบ่งกันเล่นนะจ๊ะ เด็กๆ

พวกเขาจากมาพร้อมกับพายในมือที่กินไประหว่างทางกลับที่พักในเขตชุมชนสำหรับคนไร้บ้าน

เด็กชายคนเล็กมองพี่ชายเล่นเครื่องบินของเล่นคนเดียวตาละห้อย พี่ชายไม่เคยแบ่งมันให้เขาเล่นบ้างเลย

ทำไมคร่าวนี้เขาถึงได้เป็นพี่ชายที่ใจจืดใจดำกับน้องชายตัวเองไปเสียแล้ว

เด็กชายฉวยโอกาสแย่งมันมาจากมือของพี่ชาย เขาจะไม่ขอสักคำ เพราะเคยขอไปแล้วแต่ก็กลับทำหูทวนลมเสียได้

พี่ชายของเขาที่ไหวตัวทัน จึงจับของเล่นมันไว้แน่น

ทั้งสองยื้อยึดกันไปมา ปากก็โต้เถียงไปด้วยว่า

เธอบอกให้เราแบ่งกันนะ

ใช่ เธอบอก

ทำไมพี่ถึงไม่แบ่งผมเล่นบ้างละ

เพราะเธอยังเล็ก ไม่รู้จักเล่นมัน เดี๋ยวจะทำมันพัง

อะไรนะ พี่ว่าอย่างนั้นหรอ ผมโตพอจะรักษาของเป็นแล้วนะ

ฉันไม่เชื่อ เอาของฉันคืนมานะ

มันไม่ใช่ของพี่สักหน่อย

มันก็ไม่ใช่ของนายด้วย เธอยื่นให้ฉันนะ

ทันใดนั้นเครื่องบินของเล่นในกำมือของเด็กทั้งสองก็เกิดหักโป๊ะคามือของพวกเขา

เด็กชายคนโตรู้สึกโกรธขึ้งจนหน้าแดงก่ำ

เด็กชายคนเล็กขณะตกตะลึงกับเศษซากของเล่นหักคามือของเขา

ด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน สั่งให้มือของเขาผลักร่างของน้องชายเสียเต็มแรง

เด็กชายคนเล็กไม่ทันได้ระวังตัว เขาล้มหงายหลังตึง พื้นที่บริเวณศีรษะมีหินแหลมรอรับการกระแทก

ด้วยความพลั้งพลาดในอารมณ์ชั่ววูบ เขาตกใจก็พรวดพราดเข้าหาไปร่างน้องชายที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่พื้น

ตอนที่ช้อนท้ายทอยขึ้นมา ของเหลวสีแดงไหลหยดลงพื้น เขาวางร่างไร้วิญญาณน้องชายลงกับพื้นทั้งน้ำตา

ความรู้สึกผิดประดังประเดขึ้นภายในใจของเขา

เขาวางซากเครื่องบินของเล่นที่นำมาต่อกันวางไว้ข้างร่างของน้องชาย

เขากล่าวคำขอโทษ ทั้งน้ำตาและเสียงสั่นเครือ

หากคำขอโทษของเขาได้รับคำอภัยเป็นเพียงความเงียบงัน

เขาปรารถนาเหลือเกินที่จะได้ยินเสียงของน้องชายอีกครั้ง










ฝากติดตามทั้งสองช่องทางด้วยนะครับ ยังมีเรื่องราวดีๆ อีกมากมายที่อาจพลาดติดตามกัน
----------
https://www.facebook.com/iamtasmanian210240
https://twitter.com/iamtasmanian
SHARE
Writer
iamtasmanian
Storyteller
เรื่องสั้นจากความรู้สึก

Comments