Don’t
อย่ากลับมา

ขอร้อง


ความคิดที่ผุดขึ้นมาขณะที่สนทนากับคนรักเก่า ไม่สิ คนที่ยังรักอยู่นั้นแหละ รักอยู่เสมอ

คิดถึงเธอชิบหาย แต่ทำได้แค่คิด มันไม่เคยถึงเธอเลย

ใจนึงอยากกลับไป คิดถึงแววตาที่สื่อคำว่าชอบออกมาให้เรา และสำหรับเราคนเดียว คิดถึงเสียงเรียกให้ตื่นจากหลับไหลยามเหนื่อยล้า คิดถึงความบ้าๆบอๆของเธอที่ทำให้เราหัวเราะ คิดถึงเสียงกีตาร์ที่เธอเล่นให้ฟังยามราตรี คิดถึงรอยยิ้มที่ทำให้โลกอันขุ่นมัวกลับมาสดใสอีกครั้งนึง 

คิดถึงนะ มากๆด้วย

แต่อีกใจนึงก็แอบกลัว กลัวที่จะเจ็บในความสัมพันธ์ของเธอ กลัวว่าเราจะรักษาเธอไว้ไม่ได้อีกครั้ง กลัวว่าเธอจะเฉยชากับความรู้สึกที่เราให้ไป กลัวว่าต้องเสียเธอไปจากวงโคจร

แค่ไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว

หัวใจมันก็มีภูมิต้านทานของมัน ใครมันจะไปชอบความรู้สึกเจ็บว้ะ กำแพงที่สร้างขึ้นป้องกันความเจ็บปวดที่จะกัดกิน แต่ทุกครั้งที่เธอกลับมา เพียงสบตาเสี้ยววินาทีมันก็แตกสลายลงในพริบตา 
ดูเหมือนแข็งแรงแต่ก็บอบบางดั่งขนนก

โกรธ

ที่ไม่ได้แปลว่าโกรธเธอนะ แต่โกรธบางการกระทำที่เธอทำกับเรา แต่ทำไงได้ มันคือเธอ คือความรู้สึกของเธอ ความรู้สึกคนน่ะ มันไม่ผิดหรอกนะ 

แม้เธอจะจากไปไกลแสนไกล แต่ความทรงจำยังอยู่ที่เดิม และเรา

เช่นกัน :)
SHARE

Comments