บทหนึ่งในนิยาย  ตอน  ไม่มีเวลา
องศา...
วันนี้ที่วัดกำลังมีงานศพโดยมีครอบครัวผมเป็นเจ้าภาพ  รูปถ่ายหน้าโลงศพที่ตั้งอยู่ในศาลานั้นเป็นรูปของเวลาเธอเป็นภรรยาผมเอง


" องศา เดี๋ยวน้ำแข็งกับฟาเรนท์จะพาเด็กๆกลับบ้านก่อนนะ ดึกแล้วยุงเยอะ "  เสียงน้ำแข็งพี่สะใภ้ของผมที่อุ้มลูกชายตัวน้อยผมอยู่เดินมาบอก  เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนมืดค่ำแล้วหลังจากที่เราฟังพระสวด 


" รบกวนด้วยนะพี่สะใภ้ เดี๋ยวเสร็จงานแล้วผมจะรีบกลับไปรับ "  ผมบอกก่อนจะยิ้มบางๆให้พี่สะใภ้ ผมกับครอบครัวจัดงานให้เวลาแค่คืนเดียว พรุ่งนี้เช้าเราก็จะทำบุญให้เธอ เพราะผมไม่อยากอยู่ในงานเศร้าๆนี้หลายวันจึงตกลงกับครอบครัวว่าเราจะจัดแค่คืนเดียวและทำบุญตักบาตรในช่วงเช้าเป็นอันเสร็จ


" เฮ้อ เธอเป็นไงบ้าง หิวมั้ย เหนื่อยหรือเปล่า "  ผมพูดกับภาพของเวลาที่อัดกรอบสีทองตั้งอยู่ตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อนพลางกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา ตอนนี้คนอื่นๆกลับกันหมดแล้วเหลือเพียงแค่ผมคนเดียวที่ยังอยู่เป็นเพื่อนเธอ ผมกลัวว่าเธอจะกลัวที่ต้องอยู่ที่นี่คนเดียว


" รู้มั้ยวันก่อนฉันทำไข่ตุ๋นให้นาทีกินด้วยนะ ฉันดูวิธีทำจากยูทูปแหละ นาทีชอบมากเลยฉันว่านาทีคงชอบฝีมือฉันมากกว่าเธอแล้วแหละ ฮ่าๆ "  ผมพูดพลางหัวเราะผ่านม่านน้ำตาที่ยังไหลออกมาเรื่อยๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาและสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ความรู้สึกจุกที่อกทำให้ผมอยากปล่อยโฮออกมา แต่ผมกลัวว่าเวลาจะไม่สบายใจเลยกลั้นเอาไว้


" เสียดายเนอะ นาทีเลยอดมีน้องเลย ทีนี้คงต้องอยู่คนเดียว โตขึ้นคงได้อิจฉานักรบกับพบรักแน่ๆที่มีกันสองคนพี่น้องเธอว่ามั้ย "  ผมพูดกับรูปถ่ายตรงหน้ายิ้มๆทั้งที่น้ำตายังคงไหลออกมาเรื่อยๆ


" เฮ้อ "  ผมถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆรูปถ่ายของเวลาที่ตั้งตรงหน้าและเอื้อมมือไปแตะที่แก้มเบาๆ


" เสียดายเนอะ อึก ยังมีอีกหลายอย่างเลยที่เรายังไม่ได้ทำร่วมกัน มีอีกหลายที่เลยที่เรายังไม่ได้ไปด้วยกัน อึก มีร้านอาหารอีกตั้งเยอะที่ฉันยังไม่ได้พาเธอไปกิน ฮึก ฮือๆ มีหนังตั้งหลายเรื่องที่เรายังไม่เคยไปดูด้วยกัน ยังมีวัคซีนอีกตั้งหลายเข็มที่ฉันต้องขับรถพาเธอกับนาทีไปรับที่โรงพยาบาล ไหนจะโรงเรียนอนุบาลของนาทีเราก็ยังไม่ได้เลือกด้วยกันเลย ฮือๆ "  ภาพถ่ายของเวลาที่ตั้งตรงหน้าเลือนลางลงเรื่อยๆเมื่อม่านน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายปิดบังม่านตาของผมเอาไว้ 


" แตงโมวันนั้นอร่อยดีนะ อึกฉัน...ยังอยากให้เธอซื้อมาป้อนอีกอยู่เลย ฮือๆ "


" ........... "


" แล้วข้าวไข่เจียววันนั้น อึก อร่อยมั้ย ฉันว่าจะพาเธอไปกินอีกก็ยังไม่ได้ไป "


"........... "


" เธอบอกว่าจะรอกินข้าวเย็นพร้อมฉัน ฮึก ทำไม ฮึก ไม่รอ ฮือๆ "


" ........... "


" ตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว ไม่มีเวลาแล้ว แล้วฉันจะทำทุกอย่างที่เหลือกับใคร ฮึก ฉันจะอยู่ยังไง เวลา ฮือๆ "  ผมทรุดลงกับพื้นพลางดึงรูปถ่ายของเวลามากอดเอาไว้ แล้วปล่อยโฮตรงนั้นทั้งๆที่คิดว่าไม่อยากให้เวลาไม่สบายใจแต่ก็ทำไม่ได้


คนบางคนรักกันแทบตาย...แต่ไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน 
Cr.นิยายเรื่องรักต้องเดินต่อ  By ใจดินสอ

ติดตามผลงานฉบับ  E-BOOK  ได้ที่  MEB  หรือคลิกลิ้งค์  https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjMzMTk5NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6Ijk3MTkwIjt9

ติดตามผลงานนิยายรายตอนได้ที่เว็ป  Fictionlog  ธัญวลัย  ReadAWriter  กวีบุ๊ค  เด็กดี

พบปัญหาหรือมีข้อสงสัยสอบถามได้ที่  เพจ Facebook  Writer  ใจดินสอ


 





SHARE
Writer
Phob-rak
Writer
👉 เก็บบันทึกเรื่องราวที่ได้อ่านมา📖✍

Comments