LOST STARS : ดาวพเนจร
ท่ามกลางจักรวาลอันไร้ขอบเขต

ดาวนับล้านเดินทางภายใต้ความมืดมิด แต่ละดวงล้วนมีความแตกต่าง

บางดวงอยู่กันเป็นกลุ่มดาว

บางดวงอยู่อย่างเปล่าเปลี่ยว



ฉัน—ดาวฤกษ์สีฟ้าที่ร่อนเร่ไปไม่มีปลายทาง อ้างว้าง

ล่องลอยไปเรื่อยๆผ่านทางช้างเผือก

ห้วงเวลาไม่เคยหยุดนิ่ง

นานมาแล้ว มีเสียงกระซิบของจักรวาลบอกฉันว่า

'หากเจ้าพบหลุมดำ มันจะดูดกลืนทุกสิ่งแม้กระทั่งตัวตนของเจ้า'



ฉันได้เพียงแต่ภาวนาว่าจะบังเอิญพบกับหลุมดำระหว่างทาง หวังให้มันกลืนกินหัวใจสีเทา But are we all lost stars

Trying to light up the dark?

Who are we?

Just a speck of dust within the galaxy

แต่แล้ว
 
ห้วงเวลาก็เริ่มหมุนวนอีกครั้ง

ฉันได้พบกับดาวฤกษ์สีเหลืองที่เปล่งประกายที่สุดในบรรดากลุ่มดาว

การกะพริบแสงที่เป็นจังหวะ

แววตาอันซื่อตรง

เสียงหัวเราะเหมือนเด็ก

รอยยิ้มที่ราวกับโอบอุ้มจักรวาลทั้งใบ

—นิยามของคำว่าสมบูรณ์แบบ

เขาทำให้หัวใจของฉันเปลี่ยนสีเหมือนดั่งใบไม้ในฤดูใบไม้ผลิ

เสียงบางอย่างดังขึ้น

ฉันทาบอกด้วยความแปลกใจ

หัวใจของฉันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง



ภายใต้ห้วงเวลานั้น

แรงดึงดูดระหว่างเราได้เกิดขึ้น

ฉันจะหมุนรอบเขา

ตราบจนกระทั่งดาวฤกษ์สีฟ้าดวงนี้จะกลายเป็นดาวแคระขาว จนกว่าจะมีผู้ค้นพบจุดสิ้นสุดของจักรวาล
SOIDA
; 5 february 2020

SHARE
Writer
SOIDA
dear teddy
be my summer in a winter day, love.

Comments