ลัก...E
  ณ ตรงนี้ เราก็ได้เดินทางมาถึงจุดที่พอจะรู้อะไรบ้างแล้ว ผ่านประสบการณ์อันหลากหลาย และยังคงออกเดินทางเพื่อค้นหาความหมายของชีวิต

  ถ้าจะให้ค่าความสำคัญกับชีวิต ความรักอาจจะเป็นส่วนที่ใหญ่ที่สุดสำหรับชีวิตเราเลยก็ว่าได้ มันไม่ใช่ว่าแค่ในเชิงชู้สาวนะ แต่รักในด้านอื่นๆ ด้วย รักในงาน รักในสิ่งที่เป็น รักในสิ่งที่ชอบ แล้วก็อะไรๆ อีกหลายๆ อย่างซึ่งล้วนแล้วแต่ต้องมีความรักเป็นส่วนผสมทั้งสิ้น

  แต่วันนี้ อยากจะมาลองทบทวนมุมมองความรักในความสัมพันธ์แบบชู้สาวนั่นล่ะ อยากจะรู้ อยากบันทึกไว้ว่า ในตอนอายุเท่านี้ เราคิดอย่างนี้นะ เผื่อวันหนึ่งได้กลับมาอ่าน

  รักเราเริ่มที่อะไร ศูนย์หรือร้อย ในช่วงวัยที่หัดรัก เราคงเริ่มจากหนึ่งร้อย ค่อยๆ ให้ไปบ้าง ใช้ทิ้งขว้างไปบ้าง จนมันค่อยๆ หมดไป ก็คงยังไม่ได้อะไรมากนัก แต่อยากน้อยก็รู้จักกับความรักขึ้นมานิดหน่อย 

  ความรักใน ม.ปลาย เรียนชายล้วน แต่เวลาส่วนใหญ่ก็หมดไปกับการกินดื่มสำมะเลเทเมา 80 อีก 20 ให้กับความรัก มีมาบ้างประปราย แต่ยังไม่ค่อยเห็นคุณค่าของความรักเท่าไหร่ 

  ช่วงเปลี่ยนผ่านสู่มหาลัยแรก นี่คงเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เข้าใจถึงพลังของความรัก ถึงแม้จะเป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของมัน แต่มันก็ทรงพลังมหาศาลจริงๆ การที่เราต้องการจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนที่ดีขึ้น เลิกกินเหล้า เลิกสูบบุหรี่ ดูแลตัวเอง อยากจะอยู่กับเขาไปนานๆ พิสูจน์ตัวเองว่าเราคู่ควรกับเขา แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอด เป็นครั้งแรกที่เข้าใจว่าการรักใครซักคนจริงๆ มันเป็นยังไง แต่ตอนนั้นเหมือนโดน "ลัก" ความรักไปมากกว่า

  เข้าสู่การเปลี่ยนแปลงอีกครั้งสู่มหาลัยที่สอง หลังจากเจ็บหนัก มุมมองของความรักก็เริ่มเปลี่ยน เรารักตัวเองมากขึ้น ใช้ชีวิตตามต้องการ พยายามไม่อยากที่จะสานสัมพันธ์กับใคร มีเข้ามาบ้างเป็นครั้งคราว พยายามเซฟตัวเองที่สุดเพราะยังเจ็บแผลอยู่ แต่ก็ไม่เข็ด เว้นไปปีกว่าถึงมีรักใหม่ รักในมหาลัยทั่วๆ ไปที่เหมือนจะไปไม่รอด แต่จนแล้วจนรอดก็ลากยาวมาได้ถึง 6 ปี จบมาทำงานก็ยังไปไหวกับความสัมพันธ์นี้ แต่สุดท้ายก็ต้องจบลง 6 ปี สำหรับการเป็นแฟนสู่การกลับมาเป็นเพื่อน และพี่น้องอีกครั้ง 

  ในช่วงรัก 6 ปี เราได้เรียนรู้ ได้เข้าใจอะไรเยอะแยะหลายอย่างเลย ทั้งดีบ้างไม่ดีบ้าง ทั้งการปรับตัว ทั้งมุมมอง ทั้งการใช้ชีวิต ทุกอย่างนั้นความรักสอนเราหมด มันทำให้เราเติบโตขึ้น เข้าใจมากขึ้น แต่นั่นก็ยังไม่พอ 

  มาจนถึงปัจจุบัน มันคงเป็นการตกผลึกเกี่ยวกับเรื่องความรักที่ใครๆ ก็อยากมีความรักที่ดี มันคงไม่ต้องเป็นความรักที่ฝืน ที่ต้องพิสูจน์ตัวเอง ที่ต้องทำตัวให้คู่ควร มันคงไม่เหมือนความรักตามแบบที่แล้วๆ มา มันคงไม่ใช่แบบนั้น 

  ความรักของเราในตอนนี้มันคงเป็นที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความสบายใจ การแสดงความรักอย่างไม่เขินอาย การกอด การหอม การจูบ การเอาใจใส่และหมั่นสำรวจดูแลความรู้สึกของกันและกันอยู่เสมอ มันก็น่าจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีในการไปสู่ก้าวต่อไปของความรัก 

  มันคงไม่เริ่มจาก "ร้อย" เช่นแต่ก่อนอีกต่อไป แต่มันจะเริ่มจาก "ศูนย์" และเดินไปด้วยกัน มันไม่ใช่แค่เราที่โดน "ลัก" ความรักไป แต่เราก็ไป "ลัก" ความรักของคนอื่นมาเช่นกัน แต่ตอนไปมันจะไม่เป็นแบบนั้น "ลัก" จะเปลี่ยนเป็น "การให้" เข้ามาแทนที่ 

  ชอบตัวเองในตอนนี้ ความเร็วในการเดินอย่างคงที่ ไปเรื่อยๆ ใช้เวลา และหวังว่าซักวันคงจะเจอกับรักอย่างที่ตัวเองต้องการ

ขอให้เจอกับความรักที่ดีนะครับ (:

ป.ล. เรื่องที่เขียนในวันนี้เป็นเรื่องที่ 100 พอดี ใช้เวลาคิดทั้งวันว่าจะเขียนเกี่ยวกับอะไรดี จนสุดท้ายขอเลือกเขียนเรื่องนี้ดีกว่า ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ติดตามอ่านนะครับ ในงานต่อๆ ไป จะพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้น และยังอยากจะขอทำหน้าที่แบ่งปันเรื่องราวดีๆ ให้คุณได้มีรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าเวลาอ่าน แบบนี้ต่อไป จากวันแรกที่เขียน ไม่คิดว่าจะมาไกลได้ถึงขนาดนี้ ขอบคุณ Storylog ที่เป็นเหมือนเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ชักพาให้รู้จักกับเพื่อนๆ นักเล่าเรื่องคนอื่นๆ ขอบคุณครับ 

ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตให้มีความสุข แม้ว่ามันจะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม 

ขอบคุณมากครับ (:

- N -

  
  
SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/Narrator

Comments