ชิวาว่า
มันเป็นหมา.....

น่าจะพันธุ์ชิวาว่าแบบขนสั้น ที่ตัวเล็กๆ....

แรกเริ่มเดิมทีผมได้รู้จักมันแต่เพียงเสียงของมันเท่านั้น เพราะมันมักจะเลือกช่วงเวลาเห่าได้อย่างน่าอย่างชื่นชม

คือก่อนผมนอน และก่อนผมตื่น - -"

เป็นเวลาเนิ่นนานที่ผมรู้จักมันแต่ไม่เคยเห็นตัวมันสักที และมันมีนิสัยอย่างนึงคือ อาการที่เรียกว่า

"เห่าดะ"

ไม่ว่าจะเสียงจามจากบ้านข้างๆถัดไป 2 หลัง เวลาที่ผมเปิดทีวีดังไป ใบไม้ไหว หรือน่าจะแม้แต่กระทั่ง แมลงวันตด มันก็จะส่งเสียงเห่าชนิดนันสต็อปจนกว่ามันจะพอใจนั่นแหละ

จนวันหนึ่ง เจ้าของที่เลี้ยงมันไว้จงใจย้ายให้มันไปอยู่หน้าบ้านแทนด้วยเหตุผลว่ามีหมาตัวใหม่ที่นิสัยการเห่าไม่ต่างกัน และเหตุผลอีกข้อคือมันเริ่มแก่มากแล้ว

ตอนนี้เองที่ผมได้เห็นมันเป็นครั้งแรก (เพราะผมจำจังหวะการเห่าของมันได้ มันจะเห่าเป็นจังหวะ บอสซ่าผสมอาร์แอนด์บีนิดๆ) มันเป็นหมาพันธ์ชิวาว่า ตัวเล็กๆแกร็นๆ ขนสั้นและขนาดเล็ก ที่สำคัญขาของมันเล็กมากชนิดที่ผมไม่แน่ใจว่ามันรับน้ำหนักตัวของมันไหวได้ยังไง หน้าตาบอกบุญไม่รับ (ก็แน่ล่ะ โดนเด้งออกมาอยู่นอกบ้านนี่นะ)

ด้วยความใจดีของแม่ผมที่สงสาร ก็เลยแบ่งข้าวให้บ้าง และกลับกลายเป็นว่า มันมานั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านผมแทน

ช่วงนั้น ผมเหมือนมีวิทยุระบบเห่าแบบเซอร์ราวด์ เสียงเห่าประชันทั้งจากข้างบ้านและ หน้าบ้าน

ผมพยายามผูกมิตรกับมัน โดยการทักทายบ้าง ชวนคุยเรื่องพีทาโกรัสบ้าง แต่ความสัมพันธ์ดูเหมือนจะไม่ค่อยคืบหน้าเท่าไหร่ ยกเว้นว่าถ้าในมือผมถือลูกชิ้นอยู่ แต่จนแล้วจนรอดมันก็ยังไม่ยอมเข้าใกล้เกินกว่ารัศมียื่นลูกชิ้น

แต่นับว่ามันมีมารยาทมากขึ้น เพราะมันไม่ค่อยเห่ามากเท่าเดิม อาจมีก้าวร้าวบ้าง เวลาที่หมาในบ้านของผมกินข้าว และมันพยายามเห่าเรียกอยู่หน้าประตูรั้ว

แต่แล้วไม่กี่วัน มันได้หายไปจากบริเวณหน้าบ้านของผม แต่ในทีแรกผมไม่ได้เอะใจอะไร เพราะมันอาจจะได้การยอมรับกลับเข้าบ้านแล้วเพราะมีการปรับปรุงพฤติกรรมที่ดีขึ้น....

เรื่องจริงคือ แม่มาเล่าให้ฟังว่า เจ้าของถอยรถมาทับ....

ผมไม่รับรู้อีกเลยว่าเจ้าของเค้าเสียใจมั้ย ฝังมันไว้ที่ไหน ได้จัดงานให้กับมันอย่างสมเกียรติรึเปล่า

แต่ผมรู้สึกเสียใจกับความสัมพันธ์ระหว่างเราที่เพิ่งจะเกิดขึ้น และด่วนจบไปอย่างกระทันหันโดยไม่มีการร่ำลาเลยสักนิด

คำว่า "มันไปดีแล้ว" นั้นผมไม่รู้เลยว่ามันจริงแค่ไหน ตัวมันเล็กขนาดนั้นแต่โดนล้อรถทับ มันต้องไม่ใช่เรื่องดีอยู่แล้ว

เพราะอะไรมันถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้? โดนเนรเทศออกจากบ้าน เห็บหมัดเต็มตัว ตากแดดตากฝน และจบลงที่โดนล้อรถทับ....

แต่ก็นั่นแหละ -- บางทีการมีชีวิตอยู่อาจจะยากลำบากกว่าเสียด้วยซ้ำ

คำว่า "ไปดีแล้ว" มันอาจจะไม่ได้หมายถึงสิ่งที่จากเราไปเลยแม้แต่น้อย เพราะเราไม่มีทางรู้จริงๆหรอกว่า มันไปถึงไหนอย่างไร....

มันอาจจะเป็นแค่คำปลอบใจกลวงๆที่ดีที่สุด.... แค่นั้น.....
SHARE
Written in this book
อะไร ยังไง? by Duckerous
Life Style

Comments