IHuman
วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขมากล้นกับการเริ่มการเป็นแม่เมื่อได้ให้กำเนิดบุตรแก่โลกใบนี้

หากความสุขของเธอกลับอยู่กับเธอได้เพียงชั่วขณะเท่านั้น เธอตระหนักได้ถึงความกังวลใจ ทั้งหวาดกลัวกับสิ่งที่เธอพยายามจะทำความเข้าใจมันให้จงได้

มันก่อร่างสร้างตัวขึ้นภายในใจของเธอ สภาพแวดล้อมรอบตัวเธอมันไม่ปกติ และอยากจะเข้าใจถึงความรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว ก็ไม่เคยเข้าใจมันอย่างถ่องแท้เสียที

ว่าทำไมถึงต้องมองทุกสิ่งอย่างภายในโลกใบนี้ต่างไปจากเดิมด้วย ทุกอย่างมันก็ปกติธรรมดาของมันมาตั้งนานนมแล้วนะ

หรือว่าตัวเธอเองที่ไม่ปกติเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขานะ

เธอมักถามตัวเองด้วยคำถามแบบนี้ทุกครั้งที่มองไปรอบๆ มันทำให้เธอเกิดความกังวลทั้งขัดแย้งในตัวเองทั้งสิ่งที่เห็นในชีวิตประจำวันของเมืองเมืองนี้

เหล่าผู้ใหญ่ ทั้งเด็กๆ ต่างมีชีวิตมีแบบแผนราวกับถูกป้อนคำสั่งการไว้ในสมองของตัวเอง

พวกเขาจะมีเวลาตื่นหรือเวลานอนที่ตายตัว จะตื่นนอนด้วยตัวเองที่หกโมงเช้าของทุกๆ วัน

ส่วนเวลาเข้านอน ทุกๆ สองทุ่ม พวกเขาทุกคนจะต้องหัวถึงหมอนและนอนหลับตาสนิท หลับลึกในทันที จะไม่มีเรื่องให้ต้องคิดวิตกมาทั้งวันทำลายการพักผ่อน

ในวันปกติผู้ใหญ่ทุกคนจะเดินทางไปทำงานแต่ละสายอาชีพของตนตรงตามเวลา และเวลาเลิกงานเช่นกัน ไม่มีการทำงานล่วงเลยเวลาทั้งสิ้น

เช่นเดียวกับเด็กนักเรียนทุกคนต่างมีหน้าที่ศึกษาเล่าเรียนแต่ละสายวิชาที่ถูกป้อนลงในระบบไอฮิวแมนตั้งแต่วัยแรกเกิดหลังจากนั้นเจ็ดวัน

พวกเขาจะเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่สมบูรณ์แบบอย่างที่ผู้ให้กำเนิดพวกเขาอยากให้เป็น ไม่มีการขัดแย้ง ดื้อรั้น เบี่ยงเบนไปตามสภาพแวดล้อมที่เป็นตัวต้นเหตุของการเปลี่ยนแปลง

รัฐบาลจึงให้คำบัญญัติความว่าสภาพแวดล้อมคือศัตรูตัวฉกาจของมนุษย์ ดังนั้นจึงต้องมีไอฮิวแมนช่วยจัดการความขัดแย้งทั้งปวงได้

ไม่กิจกรรมสันทนาการทั้งในบ้านและนอกบ้าน ไอฮิวแมนจะเป็นตัวกำหนดเวลาทุกอย่างในตัวคนทั้งสิ้น

เมื่อถึงเวลากลับเข้าบ้าน พวกเขาจะไม่มีการแวะเยือนที่ไหน จะตรงกลับบ้านในทันที เด็กๆ ที่จะต้องมีเวลาหลังเลิกเรียนอยู่ที่บ้าน จะสะสางการบ้านทั้งหมดในวันนั้นให้เสร็จก่อนเวลาเข้านอน

เธอรับสภาพแบบนี้ไม่ได้

เธอจึงคิดว่าสภาพแวดล้อมแบบนี้มันไม่ผิดปกติ

ความคิดของเธอหยุดชะงัก เมื่อหมอทำคลอดยื่นลูกชายตัวน้อยแสนเปราะบางให้กับเธอได้โอบอุ้ม เพื่อที่เขาจะได้รับรู้ถึงคลื่นแห่งไออุ่นของคนเป็นแม่

หมอจากไป พวกเขาจึงมีพื้นที่อยู่ด้วยกันสิบนาที สำหรับการเจรจาตกลงว่าอยากจะให้เด็กคนนี้เติบโตมาอย่างไร

ร้อยทั้งร้อยเด็กทุกคนที่ผ่านระบบไอฮิวแมนจะเติบโตมาในแบบฉบับของผู้เป็นพ่อหรือแม่ที่เห็นว่าดีกว่าใครต้องการเท่านั้น

คุณอยากให้ลูกชายของเราเติบโตมาในรูปแบบไหนดีละ

ในใจของเธอกำลังสับสนเพราะความขัดแย้งที่เธอเพิ่งจะเคยมี มันคือของแปลกใหม่ในตัวเธอแม้จะยังไม่เข้าใจว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร

เธออยากจะตอบออกไปว่า ฉันต้องการให้เขาเป็นตัวของตัวเอง แต่ไม่ได้สิ เธอจะตอบออกไปอย่างนั้นไม่ได้ มันผิดธรรมชาติ

แล้วแต่คุณเลยค่ะ

เธอตอบเลี่ยงๆ สามีของเธอเริ่มบรรยายความต้องการของเขาที่จะมอบให้กับลูกชายคนนี้อย่างน่าตาเฉย เขาจะไม่รู้สึกอะไรตะขิดตะขวงใจบ้างเลยหรือไง ว่ามันประหลาด การขีดเส้นทางชีวิตคนคนหนึ่งแบบนี้น่ะนะ

ในคืนที่เธอถูกส่งไปตัวไปยังห้องพักฟื้น สามีของเธอเดินทางกลับบ้านตั้งแต่หกโมงเย็นแล้ว

เวลาสองทุ่ม การเข้านอนพักผ่อน เธอไม่สามารถหลับสนิทจากความคิดฟุ้งซ่านในหัว เธอลุกออกจากเตียง เดินย่องออกจากห้องพักฟื้น

เธอรู้ว่าเธอจะต้องไปที่ไหน เมื่อต้องการจะพาลูกชายตัวน้อยของเธอหลบหนีไปให้พ้นจากเมืองนี้ เธอศึกษาเรื่องทั้งหมดนี้มาเป็นเวลานานจนรู้สึกหวั่นใจที่จะพรากความมนุษย์ไปจากตัวลูกชายของเธอ

เธอเปิดฝาตู้อบ ที่เขาจะต้องอยู่ในนี้เป็นเวลาเจ็ดวัน ก่อนจะได้รับการผ่าตัดติดตั้งไอฮิวแมนเข้าไปในหัวในเช้าวันถัดมา

เธอจะไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นกับเขาเป็นแน่

ทันใดนั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยแผดลั่นในจังหวะเดียวกันกับตอนที่เธอวางเขาลงในภาชนะเปล เธอหอบเด็กหลบหนีออกจากสถานพยาบาลอย่างทุลักทุเลด้วยความร้อนรนกังวลใจ

ตำรวจลาดตระเวนออกตามไล่ล่าหมายตัวเธอ เนื่องจากลักพาตัวเด็กทารกหลบหนีจากสถานพยาบาล

เธอไปอย่างเร่งรีบทั้งระมัดระวัง ใช้เส้นทางที่เคยศึกษากับแผนผังเมืองที่จะคลาดสายตาของตำรวจลาดตระเวนออกตามล่าไปให้ถึงชายแดนได้

ทุกอย่างที่เคยคิดไว้กลับไม่ได้เป็นอย่างสะดวกราบรื่นเท่าไรนัก เธอจะต้องหยุดพักและหลบให้พ้นจากสายตาของตำรวจลาดตระเวนที่เธอบังเอิญไปโผล่ตรงนั้นพอดี

ครั้นมาถึงเขตชายแดน รอบนอกเมืองมืดมิดราวกับมีม่านดำ เธอหวั่นใจที่จะก้าวพ้นไปจากจุดตรงนี้เหลือเกิน เธอห่วงในความปลอดภัยของลูกน้อยกว่าตัวเอง

ถึงกระนั้น อยู่ที่นี่ต่อไปลูกชายของเธอก็ไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัยอีกต่อไป

หยุดอยู่ตรงนั้น คุณผู้หญิง

ทุกอย่างของเธอหยุดชะงักลงในทันที

จะพาเด็กคนนั้นไปไหน

เธอไม่ตอบ กลับแทรกด้วยเสียงของชายที่เธอคุ้นหูเป็นอย่างดี

ส่งลูกของเราคืนมาให้ผมเดี๋ยวนี้ ผมไม่อยากให้ลูกของเราต้องแปดเปื้อนไปกับความผิดที่คุณกระทำด้วย

ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่

ส่งลูกของเราคืนมาให้ผม เดี๋ยวนี้!

ฉันจะไม่มีทางทำอย่างนั้นกับลูกชายของฉัน คุณก็น่าจะรู้ว่าลูกของเราจะกลายเป็นอะไร

ผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แบบในอนาคต

ไม่ใช่ เขาจะไม่ใช่มนุษย์

น่าขันกับสิ่งที่คุณพูด เขาก็เป็นมนุษย์อยู่แล้วนิ

มนุษย์มีสิทธิและเสรีในการตัดสินใจของพวกเขา ไม่มีสิ่งใดจะตีกรอบจำกัดความอย่างที่ใครต้องการให้เป็นได้

คุณพูดบ้าอะไรของเธอน่ะ คุณน่ะ ช่างแปลกคนสิ้นดี

ฉันเข้าใจในสภาพแวดล้อมที่ไม่ปกติของที่เมืองนี้ดี ดีมากจนหวาดกลัว มันคือความโหดร้าย มันพรากทุกอย่างของความเป็นมนุษย์ไปจากเรา

มันไม่เคยทำอย่างนั้น ทุกคนรู้จักหน้าที่ รู้จักกรอบที่จะปฏิบัติของตัวเองดี รู้ว่าอะไรควรไม่ควร พวกเขาต่างสมบูรณ์แบบ ไม่เหมือนคุณเลยสักนิด

มันไม่ใช่ความสมบูณ์แบบ มันคือการกำหนดสิ่งตายตัวในตัวเรา ฉันจะไม่มีทางให้ลูกของฉันต้องโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้เป็นแน่

หากเธอยังขัดขืนพวกเขาจะไม่มีการปราณีเธออย่างแน่นอน

เธอตั้งมั่นดีแล้ว ก่อนจะหันหลังก้าวเท้าไปในความมืดมิดตรงหน้า ไม่ว่าข้างนอกนั่นจะเป็นอย่างไร อันตรายขนาดไหน ก็ไม่มีอะไรเปรียบกับสถานที่แห่งนี้ได้อีกแล้ว

เธอจะไม่หวั่นเกรงและหวนย้อนกลับคืนมา

แต่แล้วจู่ๆ ก็มีแสงไฟสีเหลือจากบนฝากฟ้าอันมืดมิดพุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว ลำแสงสีขาวเจิดจ้าบาดตาทุกคน ราวกับสนามแม่เหล็กดึงตัวเธอและลูกชายของเธอให้ลอยสูงขึ้นไป

เธอมาปรากฏตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง

พวกไม่สมบูรณ์

ว่าไงนะ

เธอเอ่ยเสียงฉงน

เธอไม่สมบูรณ์ ขัดขืนและดื้อรั้นต่อไอฮิวแมน สิ่งประดิษฐ์สกปรกควบคุมกดขี่ความเป็นมนุษย์ให้อยู่ภายใต้มัน

เธอเป็นใครกัน และรู้จักมันได้อย่างไร

เราเป็นมนุษย์ และเข้าใจอย่างถ่องแท้เกี่ยวกับความทุเรศของไอฮิวแมนที่ได้พรากความเป็นมนุษย์ของทุกคนในเมืองนี้ไป

แล้วเธอจะพาฉันกับลูกไปที่ไหน

ไปรู้จักความเป็นมนุษย์ที่เธอยังไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ดี ให้หายใคร่สงสัย

และเธอจะได้รับการผ่าตัดเอาไอฮิวแมนออกเมื่อเธอต้องการ

ส่วนลูกชายของเธอจะต้องรอให้เขาเติบโตผ่าตัดเอาไอฮิวแมนออกจากสมองของเขาได้

เขายังไม่ได้รับสิ่งนั้น

เพิ่งคลอดเขาออกมาสินะ ถือว่าเป็นเด็กที่โชคดีที่สุดแล้ว

เพราะเราจับตาดูพวกเธอทุกคนทุกซอกทุกมุมตลอดเวลาของเมืองทุเรศนั่น
SHARE
Writer
iamtasmanian
Storyteller
เรื่องสั้นจากความรู้สึก

Comments