เที่ยงวันศุกร์กับผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินปักชื่อเธอ
พอลองคิดดูดีๆ สิ่งที่กูชอบในตอนนี้ มันก็มาจากเค้าหมดเลยว่ะฉันก้มมองจานข้าวที่วางอยู่ตรงหน้า
ติดนิสัยชอบสั่งเมนูพิสดารและครีเอท
จนเวลาไปร้านอาหารตามสั่ง เพื่อนจะให้ฉันสั่งก่อนแล้วจะขอลอกตามตลอด

วันนี้ฉันสั่งผัดผงกะหรี่หมูกรอบกับไข่ดาวไม่สุก
พอมาเสิร์ฟ ฉันหยิบซอสพริกตรงหน้า บีบใส่ไข่ดาว
ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบพริกน้ำปลาในถ้วยที่มีฝาปิด
ตักน้ำปลานิดหน่อยหยอดๆบนข้าว
และโกยเอาแต่พริกมาโปะไว้บนผัดผงกะหรี่

ฉันเกิดมาเกือบยี่สิบปี อีกไม่กี่วันก็ยี่สิบเอ็ด
ไม่เคยกินพริกที่อยู่ในน้ำปลาเลยแม้แต่น้อย
จนวันนึงที่นั่งอยู่ตรงหน้าคนๆหนึ่งในฟู้ดคอร์ด

'มึง กินไร เลือกได้ยัง'
'ได้ละ เอากะเพราไก่'
'ไข่ดาวปะ'
'ไม่อะ'
'เค พี่คะเอากะเพราไก่แล้วก็ข้าวผัดหมูกรอบค่ะ'

'ทำไมกินพริกเยอะจัง'
'ก็ชอบกินเผ็ดอะ'
'แล้วทำไมไม่สั่งกะเพราใส่พริกเลยอะ'
'ตลก มันมีให้สั่งมั้ยละ'
'แล้วพริกในน้ำปลามันไม่เผ็ดแย่หรอ'
'ก็ไม่นะ ลองกินดิ'

'เออ ไม่เผ็ดจริงด้วยว่ะ'
'เห็นมะ บอกแล้ว'
'แล้วแตงกวาอะ ไม่กินหรอ'
'ใช่ ไม่กิน'
'ทำไมไม่กินอะ ออกจะอร่อย'
'ก็มันแปลกๆอะ ชอบกินอ่อ เอาไปดิ ยกให้เลย'

หลังจากนั้นฉันก็เริ่มกินพริกในน้ำปลามาตลอด
ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยคิดอยากจะแตะมันสักนิด
ต้องยอมรับจริงๆว่าทุกอย่างที่ฉันอินในตอนนี้
มันมาจากเขาทั้งสิ้น

ฉันอยากมีอนาคตที่สดใส มีบ้าน มีรถ มีเงินเดือนเยอะๆ
ทั้งหมดที่พูดมา เขาเป็นเอามาเป่าหูฉันทุกครั้งที่เรานั่งด้วยกันบนรถ
เขาอยากมีเงินเดือนเยอะๆ 
อยากใช้ชีวิตรอดในเมืองกรุงนี้อยากไม่ต้องลำบาก
อยากมีบ้านสวยๆ แต่ต้องหลังจากมีครอบครัว
ถ้ายังไม่มีครอบครัวคงเป็นคอนโดไปก่อน

ฉันเคยคิดไว้ไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด
เพียงแต่ไม่เคยบอกใคร เพราะไม่คิดว่าจะมีคนอินเรื่องเดียวกัน
เขาคือคนเดียวที่เมื่อฉันพูดว่าอยากทำอะไรสักอย่างทีไร
คำตอบที่ได้คือคำว่า 'เหมือนกัน' เสมอ

'มึง จะวันเกิดมันละ มึงว่ากูซื้ออันนี้ให้ดีปะ'
'ไหน เอามาดู'
'เนี่ย'
'เชี่ย ดีนะ น่ารักเลยอะ แต่มันก็ดูพิเศษเกินไปอะ'
'ใช่ปะ กูว่าเพื่อนปกติเค้าไม่มาซื้ออะไรให้กันแบบนี้หรอก'
'เออจริง แต่ถ้ามึงอยากให้อะ กูว่าให้เถอะ'
'มันจะดีหรอวะ'
'มึงให้เถอะ ดีกว่าวันนึงมึงมานั่งเสียดายว่าตอนนั้นทำไมไม่ให้'
'ก็จริงว่ะ ตอนนั้นกูไปเที่ยว ว่าจะซื้อของมาฝากแต่ไม่กล้า ตอนนี้ยังเสียดายอยู่เลย'
'เห็นมั้ย มึงชวดวันเกิดมันมากี่ปีแล้วล่ะ'

ฉันอยากซื้อผ้าเช็ดหน้าปักชื่อให้เขา
มันน่าจะเตือนใจได้ดีว่าของชิ้นนี้ได้มาจากใคร
แต่ฉันไม่กล้า เพราะเราเป็นแค่เพื่อนกัน
ฉันแค่แอบรักเขาไปวันๆ ซึ่งวันเหล่านั้นมันก็ผสมรวมกันมา
จนกินเวลามาเกือบสองปีแล้ว
วันเกิดฉันกับเขาปีที่แล้ว เราพึ่งคืนดีกัน
เลยไม่มีใครกล่าวอวยพรวันเกิดใครสักคน

ฉันเจ็บทุกครั้งที่ทำได้แค่มองหน้าเขาแต่ไม่สามารถเป็นเจ้าของรอยยิ้มนั้นได้
ทำได้เพียงปลอบใจตัวเองว่า โชคดีแค่ไหนแล้ว ที่มีเขาเป็นเพื่อน
ฉันเจ็บทุกครั้งที่เราไปเดินเล่นที่ร้านเฟอร์นิเจอร์ด้วยกัน
แล้วฉันรู้ในใจดีเสมอว่าคงไม่มีวันที่ฉันจะได้คู่กับเขา
ทุกครั้งที่ฉันแอบมองเขาตอนเผลอ
เวลาที่เขากำลังตั้งใจทำอะไรสักอย่างตรงหน้า
ฉันได้แต่อยากให้เวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันนานมากกว่านี้สักหน่อย
แต่ก็รู้ว่าฉันฝืนธรรมชาติไม่ได้

ฉันเคยอยากลองสารภาพสิ่งนี้กับเขาดู
เพราะมันอึดอัดเหลือเกินที่ต้องควบคุมสติตัวเอง
ย้ำเตือนจุดยืนที่ควรอยู่ และคิดเสมอว่าเขาไม่เคยคิดอะไรกับฉัน
อนาคตของเขาที่เขาพร่ำบอก เขาแค่อยากเล่า
แต่ไม่เคยอยากให้ฉันมีส่วนร่วมในแผนใบนั้นของเขาเลย

ฉันเก็บเงียบมาไว้เสมอ คงมีสายตาเท่านั้นที่มันบอกทุกอย่าง
การกระทำก็เช่นกัน 
เขาอยากได้อะไร เพียงบอกมา ฉันไปหามาให้ได้ทุกอย่าง
บางที ฉันก็แยกคำว่าภักดีกับโง่ ออกจากกันไม่ได้เลยฉันตัดใจจากผ้าเช็ดหน้าปักชื่อเสีย
คงจะเป็นการดีกว่าหากความอึดอัดทั้งหมด ฉันจะรับไว้แต่เพียงผู้เดียว
ไม่อยากเข้าไปเป็นเรื่องน่าหนักใจของเขาเลยแม้แต่น้อย
แบบนี้เค้าก็คงเรียกว่ารักเหมือนกัน

ใจจริงที่ฉันอยากบอกเลยคือ
อนาคตของฉัน มีเขารวมไว้อยู่ด้วยเสมอ
ฉันเห็นเขาในอนาคตของฉัน
ถึงแม้ฉันต้องหลับตาฝืนเอาก็เถอะ 
ที่ผ่านมาสำหรับฉันมันคือความจริงทั้งหมด
ไม่ว่าสำหรับเขามันจะคืออะไร 
แต่ฉันดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของเขาเสมอ

;-)



SHARE
Writer
yourdwarfplanet
นักแอบรัก
ความรักที่ยาวนานที่สุด คือความรักที่ไม่ได้บอกออกไป

Comments

ARPA
1 month ago
ร้องไห้แล้ว😭
Reply