"บ้าน"
คิดถึง…

ปีที่ผ่านมาคิดถึงคนมากมายนับไม่ถ้วน
ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาอยู่ในจุดที่รู้สึกว่า
ไม่มีใครรัก
เป็นความเคว้งคว้างที่หลีกหนีไม่ได้
เป็นความหว้าเหว่ที่ไม่มีใครสน
เป็นความโดดเดี่ยว...
… ที่เลือกเอง…

อยากจะกลับไปในจุดที่มีแต่คนเรียกหา
ฟังดูเป็นคนเอาแต่ใจ 
ซึ่งนั่นอาจจะเป็นความจริง
มันเป็นสิ่งที่ไม่ดีเอาซะเลย
แต่ก็นะ.. 
คนเอาแต่ใจคนนี้อยากกลับไปเหลือเกิน

เพราะใจมันเอาแต่คิดถึง..

คิดถึงบทสนทนาบนโต๊ะกินข้าวทุกวันอาทิตย์
คิดถึงเสียงทีวีที่ดังอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน
คิดถึงอาหารที่มีมากกว่าสี่มื้อต่อวัน
คิดถึงเสียงกระดิ่งของเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในกรง

แต่สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้..

เป็นโต๊ะกินข้าวที่เงียบสนิทในทุกๆวัน
เป็นทีวีที่ไม่เคยเปิด
เป็นอาหารที่ไม่เคยมีมากกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
เป็นบรรยากาศที่เงียบฉี่อยู่ตลอดเวลา

เป็นบ้านที่ยังคงไม่ใช่บ้าน..

แต่สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้
คงทำได้เพียงนั่งคิดถึง.. “บ้าน”


SHARE
Writer
rosexthorn
Dreamer
Every rose has its thorn

Comments