หรือคุณจะยอมให้เราจีบเเล้ว? :)
เผลอเเปบเดียว เรามาเขียนเล่าเรื่องจีบคุณในนี้ ครั้งนี้เป็นรอบที่สี่เเล้วนะคะ เร็วจังเลย เอาจริงๆ เเล้วเราไม่เคยคิดนะ ว่ามันจะมาได้ไกลขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ตอนเเรก เเค่เราได้ใช้เวลาในคืนวันคริสต์มาสกับคุณ เเค่นี้ก็พอใจเเล้ว  ไม่นึกเลย ว่าจะมีโอกาสได้เจอคุณอีกขนาดนี้

20 January 2020จากสองวันที่เเล้ว ที่เราไปกินชานมไข่มุกกับคุณ
ไปซื้อน้องต้นไม้ด้วยกัน เเต่กระถางมันไม่เหมาะเลย เป็นเเค่พลาสติกธรรมดา
เราเลยขอเอาของคุณกลับบ้านมาเปลี่ยนดิน เปลี่ยนกระถางให้ใหม่
เเล้วสัญญากับคุณว่า จะเอามาให้คุณที่สถานี ในวันจันทร์ 
หลังจากที่คุณกลับจากมหาลัย

วันนี้เราตั้งใจทำเเลปมาก เพราะว่าปกติเรากลับสามสี่ทุ่ม
เเต่วันนี้นัดคุณไว้ 19.30 ต้องรีบกลับ
รีบกลับบ้านมาปุ้บ เอากระถางใส่ถุงอย่างดี เดินออกจากบ้านไปที่สถานี
พร้อมส่งไลน์ไปหาคุณ

19.06: "เรามาถึงเเล้วนะคะ นั่งรอตรงม้านั่งหน้าสถานีนะคะ"
19.10: "ถึงเร็วจังเลยครับ ผมกำลังอยู่บนบัส ใกล้จะถึงเเล้วครับ คุณขับมอไซต์ระวังๆนะครับ"
19.15: "ขอบคุณนะคะ คุณไม่ต้องรีบนะคะ เราถึงเร็วไปเอง รอได้ค่ะ"
19.21: "ผมใกล้จะถึงเเล้ว คุณทำต้องทำตัวให้ไม่หนาวนะครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

...............
ใจเต้นไม่ปกติ ตาค้างกับข้อความที่คุณส่งมา
คุณอาจจะไม่คิดอะไรนะ เเต่เราอ่านเเล้ว ใจจะวาย
คุณอย่าใจดีพร่ำเพรื่อได้มั้ยคะ 

ค้างอยู่กับหน้าจอไลน์ พอเงยหน้าขึ้นมา
ก็เจอคุณ ที่กำลังวิ่งมาพร้อมหอบเล็กน้อย

"ขอโทษนะครับรอนานมั้ย หนาวมั้ยครับ"
"วันนี้หนาวจริงๆ เลยนะคะ เเต่ไม่เป็นไรเลยค่ะ เสื้อหนาพอ"

เรายิ้มตอบคุณพร้อมยื่นถุงน้องต้นไม้ให้
"วิธีรดน้ำต้นไม้ เขียนไว้ด้านในนะคะ ลองอ่านดู"

"โอ้โหหห สวยมากเลยครับ ขอบคุณมากๆ จริงๆนะครับ"
"ผมจะเอาไปที่ทำงานใหม่ด้วย เเล้วผมก็จะรักษามันอย่างดีเลยครับ ขอบคุณนะครับ"

เห้ออออคุณ ทำไมเราต้องมาคิดมากกับคำเล็กคำน้อย
ที่คุณอาจจะพูดออกมาเเบบไม่คิดอะไร
เเต่เราอะ ใจไม่สุขเลยนะคะ

"ว่าเเต่.... คุณต้องกลับไปทำเเลปรึเปล่าครับ?"

"อ้อ ไม่อะค่ะ คงไม่กลับไปเเล้วค่ะ ทำไมหรอคะ"
ถ้าคุณว่างหลังจากนี้ เราไปกินข้าวกันมั้ยครับ?
...........
ใจ 
ใจจะวาย นี่ครั้งเเรกเลยนะ ที่คุณชวนเราก่อน

"คุณอยากกินอะไรคะ อาหารจีนมั้ย? ชอบมั้ยคะ?"
ตอบคุณไปเเบบชิวๆ ทั้งๆที่ในใจเเบบ โอ้ยยยยยยยยยยย เเเงงงงงง

"ผมชอบอาหารจีนมากที่สุด ชอบเกี๊ยวซ่ามากที่สุดเลยครับ ไปกันเลยมั้ยครับ?"

พอคุณพูดถึงอาหารที่คุณชอบ คุณก็ตาโตขึ้นมาเลย
น่ารัก มากๆ จริงๆ

เราเดินด้วยกันไปจนถึงร้านอาหารจีน
เเต่นะ ร้านดันปิดซะงั้น รู้สึกเซ็งมากถึงมากที่สุด
อยากจะให้เค้ากินอะไรอร่อยๆ เเท้ๆ อยากเเนะนำร้านนี้เเท้ๆ

"คุณคะ มันเหมือนจะปิดเเหล่ะค่ะ ขอโทษนะคะ เราไม่ได้เช็คก่อน เอาไงดี"

"น่าเสียดายจังครับ เราไปกินพาสต้าร้านนั้นเเทนมั้ย ส่วน..."

"ส่วนร้านนี้ ไว้อาทิตย์หน้าเรามากันใหม่นะครับอาทิตย์หน้า?
มากันใหม่?

ได้หรอ???? ได้หรอ?? เราจะได้เจอคุณอีกหรอ??
โอ้ยเเบบดีใจน้ำตาจะไหล เเต่ต้องเก๊กฟอร์ม

สรุปเราก็ไปกินพาสต้ากัน สั่งพาสต้าหอยลายเหมือนกัน
สั่งพิซซ่ามากินคนละครึ่ง
คุณเลี้ยงพิซซ่ากับพุดดิ้งเรา เพราะบอกว่าอยากตอบเเทนน้องต้นไม้
ตอนที่เราตัดพิซซ่าเเล้วคุณยื่นมือมาช่วยจับจาน
หรือตอนที่เเย่งกันตักกินพุดดิ้ง 
ใจเรา มันเต้นไม่หยุดจริงๆนะ

เราคุยเรื่องสัพเพเหระ จนถึงสามทุ่ม ส่งคุณขึ้นรถไฟ เเล้วก็กลับบ้าน

21:17 "วันนี้ขอบคุณมากๆนะคะ ไว้อาทิตย์หน้าเราไปกินเกี๊ยวซ่ากันใหม่นะคะ ว่างวันไหนคะ"
21.18 "ขอบคุณเช่นกันนะครับ วันจันทร์ได้มั้ยครับ อาทิตย์หน้าผมยุ่งๆ มีพรีเซนต์ตัวจบ ป เอก"
21.20: "ถ้ายุ่งมากๆ ก็ไม่เป็นไรนะคะ เกรงใจจัง รอพรีเซนต์จบก่อนเเล้วค่อยไปก็ได้"
21.22: "ไม่เป็นไรครับ วันจันทร์ผมมีเวลา ไว้เจอกันวันจันทร์นะครับ ฝันดีครับ"

ก่อนวันที่จะเจอคุณอีกที
วันศุกร์ เราโทรไปทีร้าน เพราะเรากลัวมันปิด
เเต่กลายเป็นว่า ร้านปิดทุกวันจันทร์จริงๆ

21.43: "คอนนิจิวะ เรื่องร้านเกี๊ยวซ่า เราโทรไปเเล้วเค้าบอกว่าปิดวันจันทร์อะค่ะ ทำไงดี"
21.45: "ขอบคุณที่โทรให้นะครับ ว้าเเย่จัง งั้นคงต้องไปกินเกี๊ยวซ่าวันอื่นเเล้วละครับ"
"งั้นเราไปกินพิซซ่าร้านเดิมเเทนดีมั้ยครับ วันจันทร์นี้"ห้ะ?
เราเเบบ .....
ก็คุณยุ่งมากไม่ใช่หรอ อาทิตย์สำคัญเลยนะ เเล้วร้านเกี๊ยวซ่าก็ปิด
เเต่วันจันทร์ วันที่สัญญาไว้ว่าจะเจอกัน คุณก็ไม่เลื่อน
เเง....

22.00 "ได้เลยค่ะ ไว้ไปร้่านเดิมกันนะคะ เจอกันที่เก่าเวลาเดิมค่ะ ฝันดีนะคะ"
22.01 "เจอกันครับ ฝันดี"

27 January 2020เจอคุณที่สถานี เวลาเดิม ที่เดิม
อากาศหนาวเหมือนเดิม ฝนตกปรอยๆ

ตลกดีนะ เราเดินเข้าร้านเดิม
คุณบอกว่าจะสั่งเมนูเดิม
สรุปเราสองคน ก็กินพิซซ่าหน้าเดิม กับพาสต้าหอยลายเดิมๆ 
เหมือนกันทั้งสองคน

เพิ่มเติมคือพากันไปกินไอติมบัสกิ้นรอบบิ้นส์ท่ามกลางอากาศหนาวๆ เเบบนี้

"คุณชอบไอติมรสอะไรครับ"
"เราชอบรสผลไม้ เชอร์เบตค่ะ ที่ชอบที่สุดคือรัมเรซิ่น คุณชอบรสอะไรคะ?"
"ผมชอบกินชอคโกเเลตมาก ชอบที่สุดคือชอคมิ้น ที่คุณสั่ง ผมไม่เคยคิดจะสั่งเลยอะ"
"ที่คุณสั่ง เราก็ไม่เคยคิดจะสั่งเหมือนกันค่ะ หึ"

"ผลไม้เฉยๆ มันไม่มีอะไรนี่ครับ มันไม่คุ้ม"
"เราไม่ชอบกินชอคโกเเลตค่ะ ยิ่งมิ้นยิ่งไม่ไหวเลย"
"มิ้นอร่อยจะตาย เหมือนกินยาสีฟันอะครับ ผมอยากลองกินยาสีฟันดูนะครับ น่าจะอร่อย"
"............"

เด็กน้อยหรอคุณ อยากกินยาสีฟัน เเต่กินไม่ได้ เลยชอบกินช้อคมิ้น
เถียงกันเป็นเรื่องเป็นราว จบที่ว่า

"เราชอบรสไอติมต่างกันคนละขั้วเลยนะครับ ฮ่าๆ"


22.00 "วันนี้ขอบคุณนะคะที่มากินข้าวด้วยกัน ทั้งๆ ที่อาทิตย์นี้ยุ่งมากเเท้ๆ สู้ๆนะคะ"
22.00 "ไม่เป็นไรเลยครับ ขอบคุณเช่นกัน ผมจะพยายามนะครัับ"

"เเล้วผมจะตั้งตารอวันอาทิตย์นี้นะครับ ฝันดีครับ"
เราสัญญากันตั้งเเต่ตอนที่ไปกินชานมไข่มุกเเล้ว
ว่าเราจะพาคุณไปร้านต้นไม้ ที่ริมทะเลเเถวๆ ชานเมือง
เเล้วมันใกล้ๆ สถานีบ้านคุณ 

วันเสาร์
17.06 "คอนนิจิวะ พรุ่งนี้คุณสะดวกกี่โมงคะ :)"
17.30 "คอนนิจิวะ พรุ่งนี้ผมว่างทั้งวันครับ ถ้าคุณไม่ยุ่ง ก็เซตตารางสบายๆ ละกันเนอะครับ"
17.34 "เราว่างทั้งวันเหมือนกันค่ะ กินข้าวเที่ยวก่อนเเล้วค่อยไปมั้ยคะ"
18.00 "โอเคครับ เเล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่สถานี 11 โมงนะครับ"



2 February 2020เราเจอคุณที่สถานีตอนสิบเอ็ดโมง
เดือนนี้ คือเดือนที่หนาวที่สุดของปี
เเต่วันนี้อากาศเป็นใจมาก เเดดสวยมาก อากาศอุ่นมาก 
เรารู้สึกดีมากๆ ตั้งเเต่เช้า โดยเฉพาะวันนี้เราจะได้เจอคุณด้วย

เราเดินไปที่ร้านขนมปังที่อยู่บนเขา ประมาณยี่สิบนาที
เพราะว่าเป็นรอบนอก คนน้อยมากๆ 
ชนบทญี่ปุ่นนี่สวยมากจริงๆ  เเดดอ่อนๆ ก่อนเที่ยง กับลมเย็นๆ
เมืองที่เงียบสงบ กับคนข้างๆ 

เราเเอบมองคุณบ่อยๆนะ
ผิวขาว ผิวใสมาก ผิวดีกว่าเราอีก เห้ออออ
จมูกโด่งได้รูป
ตาเล็กๆ เเต่เป็นตาสองชั้น นัยน์ตาสีดำสนิท
ฟันขาว มีลักยิ้มเล็กๆ
จะพูดว่าหล่อก็ได้ เเต่น่ารักน่าจะเหมาะกว่า
เราเห็นคุณครั้งเเรกเมื่อห้าปีที่เเล้ว เรายังคิดเลย โหคนนี้โคตรสเป็ค โคตรหล่อ

ไม่น่าเชื่อ 
จะมาเดินอาบเเดดอุ่นๆ วันอาทิตย์
เดินขึ้นเขาไปร้านกาเเฟด้วยกันตอนนี้

ข้างๆ ร้านกาเเฟมีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่
สิ่งเเรกที่เราสองคนเห็นก่อนร้านกาเเฟ เเละพูดขึ้นมาพร้อมกัน

อ้ะ นกเป็ดน้ำ !!!!!หันมามองหน้ากันเเล้วก็หัวเราะ
พวกบ้าสัตว์
เราชอบสัตว์มาก เเล้วสัตว์ที่เราชอบมากที่สุดคือตระกูลนก
เราเคยเลี้ยงนกเเก้วมาหลายชนิด เลี้ยงมาเกินยี่สิบตัว เราชอบนกมากๆ

ส่วนคุณนะหรอ
ดอกเตอร์จบใหม่ ว่าที่ผู้ช่วยศาสตราจารย์ Animal science
specialize เรื่องสัตว์ปีก

สมควรนะ ที่จะเห็นนกก่อนร้านกาเเฟสวยๆ ที่่ตั้งอยู่ข้างๆ
หลังจากยืนเกาะราวดูนกเป็ดน้ำ เราก็ไปสั่งขนมปังขึ้นไปกินชั้นสองที่ร้านกาเเฟ
มองจากด้านบน เห็นอ่างน้ำเมื่อกี้ พร้อมนกเป็ดน้ำที่ว่ายไปมา

"คุณรู้รึเปล่า ว่าค้างคาวหน่ะ มี viral DNA แปลกปลอมใน Genome มาก
เเต่เเปลกที่มันไม่โดนไวรัสโจมตีหน่ะ นักวิจัยยังไม่รู้เลยว่าเพราะอะไร"

"พูดถึงซอมบี้ จริงๆเเล้วนะ มีปรสิตชนิดนึง สามารถควบคุมสมองของหอยทากได้
มันสิงร่างหอยทาก ขึ้นไปอยู่บนตาหอยทาก ทำให้ตาหอยทากใหญ่เท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะดึงดูดให้นกมากินหอยทาก พอนกมากินปุ้บ ปรสิตตัวนั้นก็เเทรกออกจากร่างหอยทาก ไปสู่ที่อื่นหน่ะ
ซอมบี้มากเลยเนอะคุณ พวกเราจะโดนเเบบนี้ซักวันมั้ยนะ"

เห้ออออ จะมีเช้าวันอาทิตย์วันไหนที่มีความสุขมากกว่านี้มั้ย?
กินขนมปัง กาเเฟ กับผู้ชายที่หน้าตาน่ารัก เเต่เรื่องที่ชวนคุยคือที่สุดของที่สุด
เราชอบนะ เพราะเราบ้าวิทยาศาสตร์มากเหมือนกัน
แต่เรื่องปรสิตของคุณทำเอาเรากินไม่ลงไปเเว้บนึงเหมือนกันนะ

เราเดินออกจากร้านกาเเฟ หลังจากนั่งถกกันเรื่องปรสิต ไวรัส เเละไบโอเวพพ่อน
เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม

"เราจะไปร้านต้นไม้เลยมั้ยคะ คือมันขึ้นว่าตรงนี้ เดินไปอีกห้านาที"

พอเราเดินไปปุ้บ สรุปไม่มีจ่ะ
เเมพขึ้นผิด เราขอโทษขอโพยคุณ

"ไม่เป็นไรเลยครับ เดี๋ยวผมลองหาใหม่ ชื่อร้านไรนะครับ...."
"โห ร้านอยู่ติดกับภูเขากับทะเลตรงนั้นเลยครับ เเมพขึ้นบอกว่าใช้เวลาเดิน 45 นาที"
"เเท้กซี่มั้ยครับ ถ้าเรียกก็คนละ ....."

"เดินกับเถอะค่ะ !!!"
"เเต่มันไกลมากๆ เลยนะครับ ห้ากิโล ไหวหรอครับ เรียกเเท้ก..."

"เดินเถอะค่ะ ไหว คุณไหวมั้ยละคะ"
"ฮ่าๆ โอเคครับ เดินก็เดิน วันนี้อากาศดีด้วย ถ้าไม่ไหวค่อยเรียกเเท้กซี่กลางทาง"

คือเราอะ ไม่ได้ชอบเดินขนาดนั้น
เเต่เราเเค่ อยากดึงเวลาให้ได้อยู่กับคุณนานๆ นะสิ

เราเดินผ่านบ้านคน วันอาทิตย์ที่เงียบสงบ
วิวเปลี่ยนไปเป็นทุ่งนา ทุ่งหัวหอม น้ำใสๆ ที่ไหลข้างๆ ทางเท้า
คุณหยุดเดินดูเป็นระยะๆ ว่ามีปลารึเปล่า

นกกระยางบินผ่านพวกเราไป
เราก็วิ่งตามไปดูนกกระยาง เเต่มันก็บินหนี

คุณถามเราเป็นระยะๆ ว่านี่ต้นอะไร อันนี้เค้าปลูกอะไร
เราเดินไปด้วยกัน บนทางที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีคน มีรถผ่านมาบ้าง
เเต่อากาศดีมาก ทุกอย่างดีมาก 
อยากหยุดเวลานี้ไว้จัง

"ขอโทษนะคะ ที่เราเอาเเต่ใจ จะเดินมาให้ได้ คุณเหนื่อยมั้ยคะ"
"ไม่เป็นไรครับ เอาจริงผมก็กังวลนะว่ามันไกลมาก เเต่พอมาเดินจริงๆ รู้สึกดีมากเลยครับ"
"วันนี้อากาศดีมากๆ เลยนะคะ เดินก็ดีนะคะ เหมือนได้ออกกำลัง"

"ใช่ครับ ช่วงนี้หน้าหนาว ผมอ้วนขึ้นอะ ผมต้องออกำลัง"
"คุณไม่เห็นอ้วนเลยนี่คะ? อ้วนตรงไหนอะ งง"

"อ้วนสิครับ ช่วงนี้ซิกเเพคผมไม่ค่อยชัดเหมือนเดิม ผมต้องอ้วนขึ้นเเน่ๆ"
"............"

บ้าปะคุณ ให้เราตอบยังไง
เราก็คนบาปอะ คือเเว้บนึงคือไปเเล้วนะ สมงสมอง
จินตนาการไปนู่นนนนนนนนน
หน้าหล่อๆ ผิวขาวๆ ใสๆ ซิกเเพค............

โอ้ยยย คุณ 
พูดไรไม่ระวัง เราชอบคุณนะ เราคิดบาปกับคุณได้นะถ้าพูดยังงี้

"เเล้วคุณเวลาอ้วนขึ้นซิกเเพคคุณหายปะครับ"

ห้ะ? บ้าปะคุณ ฮ่าๆ
โอ้ยซื้อบื้อ จะมีได้ไงวะ

"ผู้หญิงปกติไม่มีหรอกนะคะ ฮ่าๆ เรามีเเค่ผ่ากลาง เเต่ด้านข้างไม่มีหรอกค่ะ"
"อ่าว ไม่มีหรอครับ?"

โถ่คุณ ถ้ามีก็นักกล้ามละมั้ย โอยยย งงใจกับคนๆนี้
เเต่ก็ตลกพอ ที่พาเรากลับมาจากนรกในความใจบาปนี้ ฮือออ

ในที่สุดก็เดินถึง หลังจากเดินมานานเเสนนาน
ข้างๆ ร้านต้นไม้ มีร้่านกาเเฟอยู่
เราสั่งเมนูเดียวกันเด๊ะ ด้วยความไม่ตั้งใจ
คือน้ำขิงสกัด 
เผ็ดเเบบ เผ็ดที่สุดเท่าที่เคยกินมา คุณก็กินไปไอไป
หัวเรากันด้วยความเผ็ดที่เกินความเป็นจริง

เราเดินดูต้นไม้ในร้านต้นไม้
คุณบอกว่าคุณอยากได้ เเต่คุณต้องย้ายบ้านไปเมืองอื่น
ซื้อตอนนี้ก็คงเอาไปไม่ได้

คุณบอกว่าคุณชอบต้นกระบองเพชรต้นนี้ที่สุด
เราเลยซื้อต้นที่คุณชอบที่สุดมา เเล้วบอกคุณว่า เราจะดูเเลมันเอง

เราเดินกลับไปที่สถานี เเต่ขากลับเป็นช่วงเเดดตอนเย็นเวลาสี่โมงครึ่ง
เเสงอุ่นๆ อ่อนละมุน ลมที่เริ่มหนาว
รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

เราคุยกันว่า ถ้าเราได้เป็นรองศาสตราจารย์ เราจะได้เงินเดือนละเกือบล้านเยน
รวยมากๆ เเน่เลย จะเอาเงินไปทำอะไรดี

"ถ้ามีเงินขนาดนี้ก็ซื้อบ้่านได้เลยเนอะ"
"ถ้าเรามีบ้าน อยากได้เเบบร้านเมือ่กี้อะค่ะ ต้นไม้เยอะๆ"
"นั่นนะสิครับ ร้านสวยมากๆ เลย วันนี้สนุกมากๆ เลยเนอะ"
"ขอบคุณนะคะ เเต่พรุ่งนี้ก็วันจันทร์เเล้ว ไม่อยากไปมหาลัยเลยค่ะ"

คิดซะว่า ที่คุณต้องพยายามวันพรุ่งนี้ มันคือก้าวเล็กๆ ก้าวสำคัญต่ออนาคตนะครับ ถ้าคุณอยากมีบ้านสวยๆ อยากเป็นรองศาสตราจารย์ คุณต้องทำวันพรุ่งนี้ให้ดีนะครับ.........
คุณพูดพร้อมยิ้มเล็กๆ ให้เรา

คนๆนี้
เหมือนเป็นเเหล่งพลังงานเลย
ทำยังไงดี

คนรอบข้างบอกเราว่า
"พักบ้างนะ" "ทำงานเยอะไปละนะ"
เราไม่รู้สึกดีใจอะไรกับคำเหล่านั้น

เเต่คำที่คุณบอกเราในวันนี้ ให้พยายาม
มันทำให้เราชอบคุณมากขึ้นอีกสิบเท่าเลย คุณรู้มั้ย

เราเเบบ
"อา... นี่เเหล่ะ คนที่เราอยู่ด้วยเเล้วรู้สึกว่าอยากพยายามไปด้วยกัน"
"คนที่มีความฝันที่เหมือนกัน เเละพร้อมจะลำบากในเส้นทางนี้ไปด้วยกัน"

เราหมดคำพูดจะพูดเลยตอนนั้น
"นั่นนะสิคะ ขอบคุณมากๆ นะคะ เราจะเก็บคำๆนี้ขึ้นใจเลยค่ะ"

คุณหัวเราะเล็กๆเหมือนเดิมพร้อมตอบว่า
"ดีมากครับ วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้จะได้มีพลังนะครับ"

ในที่สุดเราก็เดินมาถึงสถานีที่เดิม
เดินไปทั้งหมดเกือบสองหมื่นก้าว

เรานั่งลงที่ม้านั่ง รับเเดดอ่อนๆ ยามเย็น
นั่งดูน้องเป็ดน้ำ
เดินไปกินข้าวที่ร้านอาหารจีน
เดินกลับมาดูไฟประดับโง่ๆ ที่หน้าสถานี
เดินไปร้านร้อยเยน ซื้อขนมคนละสองถุง

เราเเยกกันที่สถานี เพราะคุณต้องนั่งออกไปอีกหนึ่งสถานี
ส่วนเรานั่งกลับเข้าไปในเมืองอีกสี่สถานี

เราคุยกันถึงเรื่องอาหารประเทศต่างๆ ระหว่างรอ
คุณบอกว่าคุณชอบอาหารไทย
เราบอกว่าเราไม่เคยกินอาหารสเปน เเต่คุณชอบอาหารสเปน

ก่อนรถไฟจะมา คุณหันมาถามเราว่า
วันเสาร์อาทิตย์หน้าถ้าคุณว่าง เดี๋ยวผมพาไปกินอาหารสเปนในเมืองนะครับ :)เเเล้วก็ ...ดือนนี้ผมว่างเกือบทุกวันเลย ถ้าวันไหนคุณว่าง ก็บอกผมด้วยนะครับ เราไปกินเกี๊ยวซ่า หรือไม่ก็พิซซ่าร้านเดิมกันนะครับวันนี้ก็สนุกมากๆ เลยครับ ไว้รอบหน้าก็ฝากตัวด้วยนะครับ บ้ายบาย
.............................
ยืนค้าง


คุณคะ
เราดีใจจังเลย
เราไม่เคยคิดว่าคุณจะชวนเราก่อนเลยนะ

เราไม่เคยคิดว่าเราจะสนิทกันได้มากขึ้นขนาดนี้

พอเเยกกัน เราก็ส่งไลน์ไป

ขอบคุณเสมอๆเลยนะคะ สำหรับเวลาที่มีค่า ถ้าคุณจบออกไป ต้องเหงาเเน่ๆ เลยค่ะ นั่นนะสิครับ ต้องเหงาเเน่ๆ เลย เเต่ก็ไม่เป็นไรนะครับ เราก็ยังอยู่ประเทศเดียวกัน  จะเจอกันเมื่อไหร่ก็ได้ครับ ตอนนี้ก็มาสร้างความทรงจำดีๆ กันนะครับทำไมใจดีจังเลย
ว่าเเต่......

คุณรู้อยู่เต็มอกอยู่เเล้วนี่คะ 
ว่าเราชอบคุณ

เเล้วที่คุณทำ ที่คุณพูดเนี่ย
คุณอ่อยหรอคะ? 5555 

คุณคะ คุณทำอย่างนี้กับคนที่เค้าชอบคุณไม่ได้นะคะ
มันเหมือนจะดี เเต่คนๆ นี้ถ้าชอบคุณมากขึ้นขนาดนี้
เเล้ววันที่ต้องเเยกกัน คนๆนี้จะต้องเจ็บขนาดไหนคะ?

หรือว่า 
ที่คุณยอมเปิดใจขนาดนี้
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเรากำลังจีบคุณขนาดนี้

คุณ .... ยอมให้เราจีบเเล้วหรอคะ? :)

เราจะพยายามให้ถึงที่สุดนะ
เราอยากจะพูดคำนั้นออกไป เเต่เราไม่กล้าเลย
เรากลัวว่า คุณจะปฏิเสธเรา เเล้วมันจะทำให้เข้าหน้ากันลำบาก
เวลาก็ยิ่งมีน้อยๆอยู่

เเต่ซักวัน ใกล้ๆ นี้
เราจะพูดมันออกไป เราจะพยายาม
ผลออกมาเป็นยังไง ก็ช่างมันเนอะ

เเค่ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับคุณตอนนี้
ทุกๆความทรงจำ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เราเขียนลงไดอารี่นี้
ก็มีค่าพอมากๆ เเล้วค่ะ

วันนี้ก็ขอบคุณนะ เราปวดขาจังเลย คุณจะปวดมั้ยนะ? :)
แล้วเจอกันวันศุกร์นี้นะคะ
คุณยูตะ :) 

SHARE
Writer
Hiphop_hippo
On the way_Plant Researcher
My life in Japan and my stories 😃 Phd student Passionate plant scientist

Comments

iamatraveller
10 months ago
ตอนนี้โรแมนติกมากๆเลยนะคะ
เดินข้างๆกัน มีแดดอุ่นๆ วิวดีๆ
โอ๊ยยยย ฟีลกู๊ดสุดๆไปเลยค่ะ

โอกาสกำลังมา เวลากำลังดีเลยค่ะ
เอาใจช่วยนะคะ

ปล.อ่านแล้วรู้สึกดีมากค่ะ คุณทั้งสองคนต่างเป็นพลังบวก เป็นพลังดีๆให้กัน ได้คุยภาษาเดียวกันแบบนี้ ...เราหมายถึงว่ามีความสนใจในทำนองเดียวกัน..แบบนี้ ดีจังเลยนะคะ น่ารักมากค่ะ
Reply
Hiphop_hippo
10 months ago
แงงงง ขอบคุณมากๆเลยนะคะ มันดีเกินไป ดีเกินกว่าที่เราหวังไว้มากเลยค่ะ ดีเกินจนตอนจบที่ต้องแยกกัน เราต้องเจ็บมากแน่ไค่ะ แค่คิดก็ปวดใจแล้ว รออ่านตอนจบด้วยนะคะ ฮือ 😢
Peonyy
10 months ago
เรื่องของคุณเป็นพลังที่ทำให้เรายิ้ม รู้สึกอบอุ่น และช่วยพลักดันให้เราพยายามในเรื่องของคนบางคนเหมือนกันคะ สู้ไปด้วยกันนะคะ ✌🏻
Reply
Hiphop_hippo
10 months ago
แงงงงขอบคุณนะคะ มาสู้ๆกันค่ะ ใกล้นะวาเลนไทน์แล้ว
BTR
10 months ago
มาเห็นเป็นบล็อกแรก สงสัยต้องย้อนอ่านแล้ว รอติดตามนะคะ น่ารักมากๆค่ะ
ทีมช็อคโกแลตมิ้นนะคะ คิดเหมือนกัน อร่อยเหมือนยาสีฟัน 55555
Reply
Hiphop_hippo
10 months ago
ขอบคุณมากๆๆนะคะที่เข้ามาอ่าน 😊 จากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะคะ
iamapurple
10 months ago
น่ารักมากเลยค่ะอ่านแล้วรู้สึกดีและอบอุ่นหัวใจมากๆ มองเห็นบรรยกาศรอบๆได้อย่างชัดเจนแม้จะอ่านแค่ตัวอักษร สู้ๆนะคะ
Reply
Hiphop_hippo
10 months ago
แงงง ขอบคุณมากนะคะ จะพยายามค่ะ
nashinicha
10 months ago
เขียนได้เห็นภาพมากๆเลย และความเขินของคุณก็ฟุ้งจนลอยมาให้เรารู้สึกได้เลย ติดตามอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
Reply
Hiphop_hippo
10 months ago
ขอบคุณมากๆๆเลยนะคะ เขินมากๆจริงๆค่ะ ฮืออออ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ แล้วก็คอยเชียร์เราด้วยนะคะ