ร้านเดิม

มันก็ยัง....

คงเป็นร้านเดิมๆ ที่ไม่ได้มีอะไรดีเด่ ผู้คนที่ผ่านเข้ามาก็ไม่ได้น่าสนใจอะไรมากนัก เจ้าของร้านก็ยังคงเป็นคนเดิมๆ ที่ยังคงคิดเลขไม่เก่งเหมือนเดิม และไม่ยอมใช้เครื่องคิดเลขตามเดิม...

แต่ไม่เคยขาดทุนซักครั้ง เพราะคิดตังเกินตลอด - -"

บางครั้งความรู้สึกผูกพัน มันก็ทำให้สามัญสำนึกถูกผิดของเราเอาหูไปนาเอาตาไปไร่

เพราะผมยังคงไปนั่งที่ร้านแห่งนั้น รำลึกถึงวันที่ฝนตก แดดออก ฟ้าร้อง ไฟดับ คนผ่านไปมาที่แลกเปลี่ยนแนวคิด เสมือนหนึ่งว่าร้านแห่งนั้นเป็นบ้านหลังที่เจ็ดที่แปด ที่เราไม่ได้นึกอยากไปเยี่ยมให้บ่อยนัก แต่ก็ยังหมั่นไปเยี่ยมอย่างขาดเสียไม่ได้

บางครั้งที่ผมแน่ใจว่า น่าจะมีร้านอื่นที่ให้ความสะดวกสบายได้ดีกว่า แต่การที่เราเคยไปที่ใดที่นึงบ่อยๆ เท้าของเรามันก็เหมือนจะพาเราไปโดยอัตโนมัติ โดยไม่ถงไม่ถามความอยากของเราซักคำ

ราวกับว่าเพราะเราได้ฝากชีวิตช่วงหนึ่งของเราเอาไว้ที่นั่น

ก็ทำให้นึกสงสัยถึง ผู้คนสมัยก่อนที่ไม่ค่อยมีปัญหาภายในบ้านบ่อยเท่ากับสมัยนี้ว่าเขามีขันติธรรมอันใดที่พึงรักษาความสัมพันธ์ภายในบ้านให้ดำเนินไปได้ด้วยดี เฉกเช่นกับทุกครั้งที่จ่ายเงินเกินไป เราก็นึกในใจว่าเราให้ทิป

จะเป็นเพราะความรักความผูกพันธ์ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ยังคงนำพาให้ผมไปยังร้านแห่งนั้น แม้บ้านจะไม่ได้น่าอยู่อะไรมากนัก สมาชิกในบ้านก็ไม่ได้น่ารักเท่าไหร่...

ไม่มีอะไรเลิศเลอ แต่ก็พอทนได้ :P

SHARE
Written in this book
อะไร ยังไง? by Duckerous
Life Style

Comments