สัตว์(เกือบ)เลี้ยง
   สัตว์(เกือบ)เลี้ยง
  เรื่องมันเริ่มที่...ตั้งแต่เด็กเราไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงเหมือนเพื่อนคนอื่นเลยเพราะด้วยพ่อรู้สึกว่าสัตว์เลี้ยงคือพาหะนำโรคดีดีนี่เอง      ตอนเด็กมันก็รู้สึกน้อยใจบ้าง ก็มีบ้างที่รู้สึกว่าอยากมีน้องหมา น้องแมวมาคุยมาอวดกับเพื่อนในวัยประถมว่ามันน่ารักอย่างนี้อย่างนู้น 
.
.
   จากวัยเยาว์สู้ปัจจุบัน 
ความรู้สึกในวัยเด็กค่อยๆหายไป...
เริ่มคิดว่าก็ดีแล้วแหละไม่ต้องมาคอยดูแลอีกชีวิตขนาดตัวเรายังดูแลตัวเองได้ไม่ดีเลย

ไม่รู้สิ ไม่เข้าใจการไปนั่งให้ข้าวให้น้ำสิ่งมีชิวิตอีกสปีชีย์มันเป็นยังไง
ไม่เข้าใจ ≠ ไม่อยากเข้าใจ
   เรื่องวุ่นๆเกิดเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนช่วงต้นเดือน มีลูกแมวจร2ตัวมาป้วนเปี้ยนแถวบ้านของเรา
ไอตัวเราก็สงสารเลยให้ข้าวให้น้ำให้ปลาบ้างนู้นนี่มาเรื่อยๆเช้าเย็นมาตลอด 

ไม่รู้น่ะว่ามันคือความรู้สึกนี้รึป่าวการมีสัตว์เลี้ยง
ความนั่งมองแมวจรตัวเล็กๆนั่งกินอาหารที่เราให้ไปเรื่อยๆ ว่างๆก็มาลูบๆตัวมันเล่นคลายเครียด
.
.
จนวันนี้...
เรากลับบ้านช้าหน่อยเพราะตั้งใจไปซื้ออาหารแมวแบบซองก่ะลองให้ลูกแมวจรกิน
.
แต่...มันหายไป!!
ป้าเราที่มาจากอีกจังหวัดไม่ชอบแมว เขาแพ้คนแมวเลยจ้างเด็กแถวบ้านให้จับไปปล่อยที่อื่น
.
.
พูดไม่ออกว่ะ น้ำตามันไหลออกมาเฉยเลย ;)
ไม่รู้เหมือนกันว่าร้องไห้ทำไม แปลกจังเนอะ
.
.
นี่มั้งความรู้สึกของการมีสัตว์เลี้ยง

                                                 Bye. 

หรือเรามีแค่ตัวเราก็ดีอยู่แล้วว่ะ 


SHARE
Written in this book
L I F E , M O O D Y
Writer
Redsneakers
A little reader
I really like to wear my favorite shoes and walk in to the same place. I like to look at the moon through a small window from my bedroom which is like my only shelter.

Comments