วันที่ฉันป่วย...
   'เธอลุกขึ้นมากินข้าวกินยาเดี๋ยวนี้'
   'อืมม...เดี๋ยวลุกกิน ไปทำงานได้แล้ว'
   'ลุกกินก่อนแล้วจะออกไป ไม่งั้นกลับมาก็ยังเหมือนเดิม เร็ว!'
   'เออ!...เดี๋ยวก็เดี๋ยวน่า'
   'เดี๋ยวนี้!'
   'โอเคๆ...'
   'พอใจแล้วนะ ออกไปทำงานได้แล้ว!'
   'ก็เท่าเนี้ยะ...จะได้หายไวๆ ทำไมต้องให้บังคับทุกครั้ง โตแล้วนะยาแค่นี้เอง'
   'ก็กินแล้วไง!...คนจะนอน บ่นไรนักหนาเนี่ย!'
   'อืม...เปิดเสียงโทรศัพท์ด้วยล่ะ โจ๊กอยู่ในตู้ หิวก็เวฟเอานะ ยาอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถ้ายังไม่ดีขึ้นโทรบอกจะพาไปหาหมอ แล้วอย่านอนจนลืมตื่นมากินยาล่ะ นี่! เอาโทรศัพท์ออกมาเปิดเสียงไว้เลยเดี๋ยวลืมอีก บลาๆๆๆๆๆ...'

   นอกจากแม่ก็เธอเนี่ยแหละที่บังคับให้เรากินยาได้ 

   วันนี้เราหยิบยาทั้ง 4 เม็ดขึ้นมาแล้วโคตรคิดถึงคำบ่นของเธอเลยว่ะ คิดถึงน้ำเสียงที่หงุดหงิดเวลาบังคับให้เรากินยา คิดถึงคำบ่นที่เหมือนคนแก่ ตอนนั้นโคตรน่ารำคาญ แต่ตอนนี้โคตรคิดถึงเลยว่ะ
คนเรานี้ก็แปลก มักจะนึกถึงสิ่งที่ตัวเองไม่มีแล้ว    ถึงแม้อยากพักแค่ไหน แต่พรุ่งนี้ก็ยังต้องตื่นเช้าไปทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากมีเธออยู่ด้วยเธอคงบังคับให้เราทานยาแล้วพักผ่อนเยอะๆ แต่ตอนนี้เราทำได้เพียงแค่บังคับตัวเองกลืนยาที่แสนเกลียดนั่นลงกระเพาะแล้วหอบสังขารเข้าห้องนอนพักผ่อนเองตามลำพัง 
   พอล้มตัวลงนอน มันยังคงมีเสียงบ่นของเธอก้องอยู่ในหัวเป็นระยะๆ จนต้องลุกมาระบายที่นี่เผื่อทุกอย่างจะดีขึ้นบ้าง 
เราเหนื่อยนะ...ปวดหัว...คัดจมูก...เจ็บคอด้วย...อยากให้แกมาคอยบ่นอีกจัง....เปื่อย.....
....ชีวิตต้องสู้ คนดูแลหายไปแล้ว....
....เราดูแลตัวเองได้ และดูแลได้ดีมากด้วย....
SHARE
Writer
lonely52hz
writer
I'm just anotherone in the big world

Comments

MiRinDreamGirl
2 months ago
ขอให้คุณหายไว ๆ นะคะ
Reply
lonely52hz
2 months ago
ขอบคุณมากนะคะ ชีวิตก็ต้องสู้กันปายยย 😊😊