#1 ...เพลงรัก ที่ไม่กล้าเติมคำว่ารัก
 
โสดมา 4 ปีได้แล้วมั้ง

เอาจริงๆ นะ ฉันไม่เคยรู้สึกเหงาเท่าวันนี้มาก่อน ...ตั้งแต่วันที่เธอเข้ามาเพียงชั่วคราว แล้วเดินจากไปในจักรวาลของเธอ

เมื่อ 3 เดือนที่แล้ว ฉันได้วนกลับมาพบเจอ “เพื่อน” ที่ไม่เคยเจอกันมานาน เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียน ตอนนั้นน่าแปลก ที่ต่างก็ไม่เคยได้ทำความรู้จักกันและกันเลย ทำให้ในตอนนี้เวลาที่คุยกันเหมือนฉันนั่ง ไทม์ แมชชีนย้อนเวลากลับไปเป็นเราใน 18 ปีที่แล้ว

กลับไปเป็นเด็ก กลับไปสู่บรรยายกาศเดิม กลับไปที่สนามฟุตบอลที่ในตอนเช้าทำหน้าที่ให้เรายืนเข้าแถวตอน 7 โมงครึ่ง และกลับไปเป็นสนามฟุตบอลให้เธอกับเพื่อนๆ ได้ทำกิจกรรมที่รักในตอนเย็น กลับไปห้องเรียนของวิชาที่โรงเรียนอื่นไม่ค่อยสอน กลับไปสู่ความรู้สึกเดิมๆ ที่นานมาแล้วไม่ได้นึกถึง ...รวมถึงการได้กลับไปคิดถึงใครบางคน ที่ฉันพยายามลืมเค้าตลอด แต่สุดท้ายก็ลืมไม่ได้หรอก ...เกลียดจัง

ฉันได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมตอนนั้นเราไม่ได้คุยกัน ฉันคงหวั่นไหวกับเธออยู่บ้าง และเผื่อว่าฉันจะได้ไม่ต้องไปทุ่มเทความรักให้ใครคนนั้นมากเกินไป จนเป็นแผลใหญ่ในใจ

ทำไมกามเทพไม่อนุญาตให้ฉันสมหวังในเรื่องความรัก ...สักที  
และตอนนี้กลับพาเธอมาเจอฉันในช่วงเวลาที่เติบโตขึ้น ต่างก็มีประสบการณ์ที่ดี ผลัดกันเล่า ผลัดกันหัวเราะ   

สบายใจดีนะ เวลาที่คุยกัน 
ฉันเหงา 
ส่วนเธอคนยุ่ง แสนยุ่ง ก็ดันมีมุมเหงาขึ้นมาเฉยๆ 

เราต่างก็เหมือนทิ้งตัวลงบนแปลผ้าใบริมทะเล ที่นั่งอยู่แต่เหมือนนอน แสนสบาย และยากที่จะฉุดตัวลุกขึ้น  

ช่วยดึงฉันขึ้นมาเฉิด เวลาของฉันมันสั้นจัง
 
ไม่นานเลยจากการกลับไปจักรวาลของเธอ ก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนไม่มีตัวตน

บททดสอบของฉันในครั้งนี้ไม่ง่ายเลย ฉันหวั่นไหวกับอะไรหลายๆ อย่างที่เป็นเธอไปแล้ว การตกหลุมรักใครในวัยผู้ใหญ่ เราจะไม่ได้มองว่าเค้าหล่อแค่ไหน แต่เรามองว่าเค้าเก่ง และน่าสนใจแค่ไหน 

เธอว่าชีวิตนี้มันแสนสั้น อยากทำอะไรให้รีบทำ ในเมื่อชีวิตเรา เราเป็นคนขีดเขียน แต่เธอไม่อยากให้ฉันไปเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียว เธอบอกว่าเป็นห่วง..

อบอุ่นจัง ...แต่น่าเสียดายนะ ที่เวลานี้ไม่ใช่คำว่าเราไม่ได้
เพราะเธอมี เค้า อยู่แล้วนั้นไง

ฉันเป็นเพียงคนที่เธออยากเก็บไว้ในกล่อง Inbox แค่คนเดียวเท่านั้น ไม่ได้มีบทบาทอะไรในส่วนอื่นของชีวิต ไม่ได้มีไว้ให้ใครพูดถึง และไม่ได้บอกกับใครด้วยว่าได้เจอ ...เธอกำหนดให้ฉันเป็นเพื่อนเธอแบบไหนกันนะ

รู้ และเข้าใจดีว่า มันเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้ ...ได้แค่นี้จริงๆ
  
เธอรู้ว่าฉันชอบฟังเพลง แต่เธอไม่รู้หลอกว่าวันนี้เพลงเดิมๆ ของฉันมีความรู้สึกอยู่ในนั้นมากขึ้น ฟังเพลงธรรมดาได้ไพเราะขึ้น นั้นก็คือตัวฉันเวลาที่รู้สึกดีกับใครสักคนไงหล่ะ

อย่าสงสัยไปเลยนะถ้าวันนี้เพลงของฉันจะมีแต่เมโลดี้หวานๆ ปนเศร้า

กาลเวลา และโลกก็มักใจร้ายกับบางคนเสมอ ส่งใครให้มาพบเจอในเวลาที่ไม่เหมาะสม ...ในเวลาที่ไม่ใช่
 
...บางคนคนนั้นคงจะเป็นฉันนี่ไง ที่มีความรู้สึกดีๆ มากมาย แต่เป็นได้เพียงแค่เงาจางๆ


ก้อนเมฆไดอารี่ 
SHARE

Comments