ความหวังที่ตายจาก
เสียงโทรศัพท์ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์
จากที่ก้มหน้าก้มตา
ทำงานมาตลอดวัน
ฉันเอื้อมมือไปคว้าอย่างอ้อยอิ่ง
ประวิงเวลาด้วยความเมื่อยหล้า
ก่อนจะกดรับในที่สุด

มวลพลังบางอย่างก็วิ่งแทรกเข้ามาในร่าง
อาการชาก่อตัวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ภาพจำสุดท้ายเมื่อสองนาทีก่อน
ฉันยังนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน
ด้วย ความหวัง ที่จะรอเขากลับมา
แต่แล้วก็ต้องมารับรู้ว่า
การกลับมาที่ฉันเฝ้ารอ
มันคงไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

เขาจากไปอย่างสงบ
จริงๆฉันก็ไม่อาจรับรู้ได้ว่ามันจะสงบไหม
หรือเขาอาจห่วงในหลายๆสิ่ง
ตามแบบนิสัยของเขาในตอนที่มีชีวิตอยู่

ฉันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก
แต่ก็สามารถเข้าใจได้โดยดี
ว่าอาการจุกที่อก
เหมือนโดนอะไรสักอย่างกดทับเอาไว้
มันคงเป็นกระทบจากความเศร้า
ที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอกเนอะ"
จะสิ่งใดก็ตาม ที่เราไม่ได้ตั้งใจให้มันมี
สิ่งนั้นก็ไม่อาจควบคุม
หรือหักห้ามไม่ให้มันเกิดได้

การจากไปของเขา
แลกมากับการตระหนักถึงการมีอยู่
ของคนดี ๆ บนโลกใบนี้
เขาอยู่ให้เรารักและจากไปให้เราคิดถึง

นอกจากคนที่มีชีวิตอยู่จะต้องทำใจ
คนที่จากไปก็ต้องทำใจไม่ต่างกัน
เราต่างถูกแยกไปคนละมิติ
ทั้งที่เราตั้ง ความหวัง ที่จะมีชีวิตอยู่ด้วยกันไปอีกนาน

แต่มันก็เป็น ความหวัง
ที่แตกสลายไปกับเรือนร่างที่ดับสูญ.............





SHARE
Written in this book
บันทึก2407

Comments