คนแรกที่คิดถึงระหว่างเดินกลับจากเรียนวิชาสัมมนา
วันนี้เป็นอีกวันที่เหนื่อย เวลากลับมาเรียนในเทอมใหญ่เหนื่อยจนไม่มีเวลาไปไหนเลยจริงๆ แม้แต่จะไปดูหนังหรือออกไปไหนกับแฟน ต้องพักยาวๆ ขอเวลาเราได้อยู่กับตัวเองมีเวลาของตัวเองบ้าง เริ่มเข้าใจเรื่องนี้ช่วงเรียนซัมเมอร์ที่แล้ว ตอนเทอมหนึ่ง พอมาเทอมสองของปีสามยิ่งเข้าใจไปใหญ่ เวลาเหนื่อยมากๆ แค่จะตอบไลน์คำว่า “เคร” ยังเหนื่อยเลย ไม่ใช่ว่าไม่สำคัญ แต่เหนื่อยมากเลย แบบว่าอยากนอนเฉยๆ นับดาวเลย

ระหว่างเดินกลับคิดถึงคนๆนึงที่เขาเคยอยู่ในชีวิต เคยนั่งกินข้าวตรงข้ามกัน เคยมารับไปเที่ยวด้วยกัน ตอนนั้นฉันยังแอบเด็กไปหน่อย ฉันงี่เง่าเวลาเขาทำงานเลิกดึก วันนี้เข้าใจอย่างลึกซึ้งของคำว่าเหนื่อยแล้วจริงๆ จำได้ว่าเขาบอกตลอดว่าถึงบ้านแล้วนะ ถ้าไม่เหนื่อยจนเกินไปของทุกๆคืน เหตุผลไม่รู้เพราะอะไร แต่เคยบอกเขาว่าหนูรอนะกลับบ้านแล้วบอกด้วย วันนี้ตอนเลิกเรียนภาพเขาเข้ามาในหัวเลย ถ้าวันนี้บอกว่าเหนื่อยมาก มาหาไหม พรุ่งนี้ว่าง คงได้ไปนั่งกินข้าวด้วยกันก็หายเหนื่อย มารับไปนั่งรถชิลล์ๆ สักพักให้หายเหนื่อย สิ่งสำคัญสุดเสียงเขา ใบหน้า รอยยิ้ม แค่นั้นมันก็ทำให้หายเหนื่อยแล้ว 

                       เหตุผลที่ว่า ปัจจุบันจึงเป็นวงกลม นั้นเอง 
SHARE
Writer
mseumaenth
memxme
my novel : พยานหัวใจ เดอะซีรี่ย์

Comments