(103) Veterinarian [OS]
กริ๊ง… กริ๊ง…

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ คุณฮวีอินใช่มั้ยคะ”

“ใช่ค่ะ”

“พรุ่งนี้มีนัดผ่าตัดโกโม่ตอน 11 โมงนะคะ อย่าลืมให้น้องอดข้าวอดน้ำคืนนี้นะคะ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

“ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”



ฮวีอินจับลูกชายตัวป่วนของเธอยัดใส่กระเป๋าด้วยความยากลำบาก แค่เธอเอากระเป๋าออกมาวางและเปิดกางออก เจ้าตัวเล็กที่ได้ยินเสียงรูดซิปก็วิ่งเผ่นแนบแบบไม่คิดชีวิตไปซ่อนตัว

เฮ้อ…

หญิงสาวต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการลากลูกชายออกมาจากซอกและจับใส่กระเป๋า ยังดีที่เธอเผื่อเวลาเอาไว้ เพราะคิดเอาไว้แล้วว่าโกโม่ต้องไม่ยอมให้เธอจับเข้ากระเป๋าง่ายๆ แน่

เธอแบกโกโม่ขึ้นหลังพร้อมกับหยิบกระเป๋าถือเตรียมตัวออกจากบ้าน ปิดไฟ ปิดแอร์ ล็อกประตู ก่อนลงจากคอนโดไปขึ้นแท็กซี่ที่ฝากให้รปภ.เรียกไว้ก่อนหน้านี้เพื่อพาลูกชายของเธอไปหาหมอ



กริ๊ง...

จากที่โกโม่ดิ้นพล่านเพื่อหาหนทางสู่อิสรภาพ เมื่อฮวีอินก้าวเข้าไปในร้าน ลูกของเธอก็สงบกลายเป็นแมวเชื่องๆ ตัวหนึ่ง โกโม่เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง ตอนเดินทางเจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้องและดิ้นไม่หยุด แต่แค่เปิดประตูเข้ามาในร้านก็สงบเสงี่ยมลงในทันที

“มาแล้วเหรอคะ” เสียงสัตวแพทย์พ่วงตำแหน่งเจ้าของร้านนำมาก่อนที่ตัวจะปรากฏ

“ค่ะ เมื่อกี้โกโม่ยังดิ้นอยู่เลย แต่พอเข้ามาในร้านคุณหมอทีไรก็เงียบทุกที”

“แกคงตื่นล่ะมั้งคะ แปลกที่”

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้นนะคะ”

“แล้วนี่ได้งดน้ำงดอาหารโกโม่แบบที่บอกเอาไว้รึเปล่าคะ”

“งดตั้งแต่เมื่อคืนตามที่คุณหมอบอกเลยค่ะ”

“งั้นก็พาน้องเข้าห้องเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหมอขอไปหยิบอุปกรณ์ก่อนแล้วออกมาจะได้ดมยาสลบแล้วเริ่มผ่าตัด”

ฮวีอินพาโกโม่เข้าไปในห้องตามที่คุณหมอบอก เธอวางเจ้าตัวเล็กที่อ้วนขึ้นทุกวันในกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะรูดซิปกระเป๋าเพื่อเปิดให้แมวของเธอออกมา

โกโม่กล้าๆ กลัวๆ อยู่สักพัก ทั้งที่ปกติเจ้าตัวป่วนเกลียดเวลาที่จะโดนจับโยนใส่กระเป๋า แต่พอมาอยู่ที่ร้านหมออย่างนี้กลับไม่อยากออกมาซะอย่างนั้น ต้องใช้เวลาพักใหญ่ๆ กว่าจะเดินออกมาได้ด้วยตนเอง

คุณหมอหายไปครู่หนึ่งแล้วจึงออกมาพร้อมกับอุปกรณ์หลายอย่าง ฮวีอินที่เห็นคุณหมอกำลังเตรียมตัวก็ไม่อยากรบกวนอีก เธอจึงกลับหลังหันเตรียมเดินออกจากห้องไปเหมือนกับทุกครั้ง

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณฮวีอิน”

“คะ?” หญิงสาวหันกลับมาเมื่อถูกเรียก

“คุณอยากยืนดูรึเปล่าคะ?”

“ก็...อยากค่ะ”

"คุณฮวีอินไม่กลัวเลือดใช่มั้ยล่ะคะ"

"ใช่ค่ะ"
 
“งั้นอยู่ในนี้ก็ได้ค่ะ”

“ฉันยืนอยู่แบบนี้จะไม่รบกวนคุณหมอเหรอคะ?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่รบกวนหมอเลยสักนิด”

ฮวีอินจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้ขยับตัวไปไหนเพราะแม้อีกฝ่ายจะอนุญาตให้เธอยืนดูลูกชายสุดที่รักได้ แต่เธอก็ยังกังวลว่าจะรุ่มร่ามการผ่าตัดในครั้งนี้

คุณหมอกลับตัวไปเช็กอุปกรณ์ที่วางไว้ด้านหลังและไม่ได้พูดอไรกับเธออีก ฮวีอินจึงได้แต่มองคนที่กำลังยุ่ง



คุณหมอยงซอนที่เธอพาเจ้าตัวเล็กมารักษาหรือตรวจสุขภาพเป็นประจำเป็นผู้หญิงผมยาว แม้หล่อนจะไม่ได้สูงมากแต่ก็สูงกว่าเธอประมาณหนึ่ง แถมยังหุ่นดี อกเป็นอก เอวเป็นเอว ถึงหล่อนจะไม่ใช่ผู้หญิงสวยตามแบบที่สังคมคาดหวังแต่ก็สวยในแบบของตัวเอง โดยเฉพาะไฝที่อยู่บนตาข้างขวา...มันดึงดูดสายตาให้มองทุกครั้ง

เท่าที่ฮวีอินจำได้ในช่วงแรกๆ ที่มาที่ร้านคุณหมอมักจะแต่งตัวสบายๆ เพราะว่าถึงที่นี่จะเป็นร้านแต่ชั้นบนก็เป็นบ้านของหล่อนด้วยเช่นกัน ประมาณว่าตื่นเช้าอาบน้ำก็ลงมารักษาได้เลย แต่หลังๆ มาเธอกลับรู้สึกว่าทุกครั้งที่เจอคุณหมอ อีกฝ่ายก็มักจะแต่งหน้าแต่งตัวจัดเต็มอยู่เสมอ น้อยครั้งมากจริงๆ ที่เธอจะมาเจอคุณหมอในสภาพสบายๆ เหมือนช่วงแรกๆ ซึ่งเหมือนเธอจะเจอคุณหมอในสภาพนั้นก็เฉพาะเวลาที่มาโดยไม่ได้นัด



“คุณฮวีอินคะ… คุณฮวีอิน… คุณฮวีน!”

“ค...คะ?” ฮวีอินตื่นจากภวังค์

“เป็นอะไรรึเปล่าคะ เห็นเหม่อไปนาน?”

“ปะ...เปล่าค่ะ คุณหมอเรียกฉันมีอะไรรึเปล่าคะ?”

“อ๋อ พอดีหมอจะรบกวนให้คุณฮวีอินช่วยจับโกโม่ไว้หน่อยค่ะ เดี๋ยวหมอจะให้น้องดมยาสลบ”

“อ๋อได้ค่ะ” ฮวีอินก้าวเข้าไปช่วยจับลูกของเธอในทันที

“ขอบคุณนะคะ คุณฮวีอิน”

“เรียกฉันว่าฮวีนเหมือนที่คุณหมอเรียกเมื่อกี้ก็ได้ค่ะ เพื่อนฉันก็เรียกฉันว่าอย่างนั้น”

“เอาอย่างนั้นเหรอคะ”

“ค่ะ”

“ก็ได้ค่ะ”



“ว่าแต่วันนี้คุณหมออยู่คนเดียวเหรอคะ ไม่เห็นน้องผู้ช่วยเลย” ฮวีอินเปิดบทสนทนา อันที่จริงเธอก็ไม่ใช่คนเข้าสังคมเก่ง แต่สถานการณ์ที่ยืนอยู่กันสองคนแบบนี้ก็ออกจะน่าอึดอัด คุณหมออาจจะไม่รู้สึกเหมือนเธอเพราะอีกฝ่ายมีอะไรให้ทำอยู่ตลอด แต่คนที่ยืนว่างๆ รู้สึกว่าควรจะพูดอะไรซะบ้าง

“พอดีน้องเขาติดธุระกะทันหันน่ะค่ะ หมอก็เลยอยู่คนเดียว จริงๆ วันนี้หมอก็ไม่รับลูกค้าคนอื่น แต่เห็นคุณฮวีนนัดไว้ก่อนก็เลยไม่ได้โทรไปแคนเซิลน่ะค่ะ”

มิน่า ตอนเดินเข้ามาในร้านเธอถึงเห็นป้ายหน้าร้านขึ้นว่าปิด ตอนแรกก็นึกว่าคุณหมอแค่ลืมไปสลับป้ายเฉยๆ “งั้นจริงๆ คุณหมอโทรไปยกเลิกฉันกับโกโม่ก็ได้นะคะ แบบนี้คุณหมอก็ลำบากแย่”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณนัดไว้แล้ว แล้วคุณฮวีนก็ไม่ได้ว่างบ่อยๆ ด้วย หมอไม่อยากให้คุณต้องเสียเวลา ที่สำคัญแค่คุณฮวีนมาก็พอแล้วค่ะ”

"ฉัน?"

"หมอก็เลยได้ผู้ช่วยคนใหม่แล้วไงคะ"
 
คำตอบของคุณหมอทำให้ฮวีอินประหลาดใจ เธอจำได้ว่าเคยคุยกันเรื่องที่ว่าเธอต้องลางานเพื่อพาโกโม่มาหาคุณหมอในแต่ละครั้ง ดังนั้นมันคงจะยากมากแน่ๆ ถ้าหากว่าคุณหมอเลื่อนนัดเธอในวันนี้

ฮวีอินถึงกับซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ เห็นคุณหมอที่บางทีก็ดูเด๋อๆ ด๋าๆ แต่เวลาทำงานของตัวเองก็จริงจังขึ้นมา แถมยังจำเรื่องอะไรต่อมิอะไรทั้งที่ไม่เกี่ยวกับงานได้แม่น ไหนจะรู้จักพูดให้เธอรู้สึกไม่กังวลอีก เป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟกอะไรขนาดนี้

ฮวีอินไม่ได้ชวนคุณหมอพูดคุยอะไรอีกนับตั้งแต่ที่ลูกชายของเธอสลบไป เพราะเห็นว่าคุณหมอต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมากกับการผ่า ตัด เย็บ ส่วนใหญ่เธอเอาแต่ยืนดู มีบ้างที่ได้ช่วยอีกฝ่ายเมื่อถูกร้องขอ

ยอมรับเลยว่าคุณหมอที่ปกติก็มีเสน่ห์อยู่แล้วยิ่งดูน่าสนใจขึ้นไปอีกเมื่อตั้งใจทำงานของตัวเอง

“แล้วนี่คุณฮวีนไม่มีคนอื่นช่วยพาน้องมาแล้วเหรอ เห็นพามาเองทุกครั้ง” คุณหมอเป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาก่อนบ้างเมื่อธุระตรงหน้าไม่จำเป็นต้องใช้สมาธิมากเหมือนก่อนหน้านี้ หล่อนเพียงแต่เคลียร์อุปกรณ์เก่า หยิบอุปกรณ์ใหม่ หรือทำอะไรง่ายๆ จึงสามารถพูดคุยได้

“ฉันอยู่ที่คอนโดคนเดียวค่ะ ส่วนคุณแม่ของฉันท่านอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด”

“แล้วแฟนคุณล่ะคะ”

“แฟน? ไม่มีหรอกค่ะ คุณหมอไปเห็นฉันอยู่กับใครมาคะถึงเข้าใจว่าฉันมีแฟน”

“หมอคงเข้าใจผิดไปเองแหละค่ะ อย่าถือสาเลยนะคะ”

“แล้วแฟนของคุณหมอล่ะคะ”

“หมอโสดค่ะ”

เธอคิดไปเองรึเปล่าว่าคำตอบของคุณหมอมันแปลกๆ เหมือนอีกฝ่ายจงใจเน้นย้ำคำบางคำเป็นพิเศษ แต่บางทีเธออาจจะคิดมากไปเอง

ฮวีอินไม่ได้พูดอะไรกลับไปเพราะคุณหมอกลับไปจดจ่อกับการเย็บแผลให้ลูกของเธออีกครั้งหนึ่ง แต่ไม่รู้ทำไมการยืนดูในครั้งนี้มันถึงแปลกไป กล้ามเนื้อที่อกมันเต้นแรงทั้งที่เธอไม่ได้ขยับตัวด้วยซ้ำ

“ทิชชู่ตรงนั้นใช้ได้นะคะ” คุณหมอพูดขึ้น เธอที่มองอยู่ตลอดเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำแผลให้กับเจ้าตัวเล็กอยู่ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเอาเวลาที่ไหนถึงสังเกตเห็นว่าหน้าของเธอมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไปหมด

“ขอบคุณค่ะ” ฮวีอินเอื้อมไปหยิบทิชชู่ตามคำแนะนำ เธอซับหน้าตัวเองแล้วจึงสังเกตเห็นว่าหน้าของคุณหมอเองก็มีเหงื่อ ซ้ำร้ายเหงื่อที่ขมับก็รวมกันเป็นเม็ดและกำลังจะไกลเข้าตาของคุณหมอ

เธอหยิบทิชชู่ออกมาอีกแผ่นแล้วขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย “ขอโทษนะคะคุณหมอ แต่เหงื่อกำลังจะไหลเข้าตาคุณค่ะ” พูดจบฮวีอินก็เอื้อมมือไปซับเหงื่อให้กับคุณหมอโดยไม่รอคำอนุญาต แต่เธอว่ามันคงจะแย่กว่าถ้าหากรอคำตอบแล้วเหงื่อไหลเข้าตาอีกฝ่ายไปเสียก่อน

“อ๊ะ ขอบคุณนะคะ” คุณหมอตกใจเล็กน้อยแต่หล่อนก็ปล่อยให้ฮวีอินช่วย

พอได้ขยับตัวบ้างหญิงสาวก็เกร็งน้อยลง เมื่อรวมกับความปรารถนาดีของอีกฝ่าย ฮวีอินจึงได้ผ่อนคลายพอที่จะเปิดบทสนทนาอีกครั้ง

“ว่าแต่แมวตัวนั้นของใครเหรอคะ”

“ตัวไหนคะ?”

“เปอร์เซียขนยาวที่อยู่ในกรงด้านบนข้างนอกน่ะค่ะ”

“อ๋อ แมวของหมอเองค่ะ”

“แมวคุณหมอน่ารักจังเลยนะคะ น้องเป็นตัวเมียใช่มั้ยคะ?”

“ใช่ค่ะ น้องเป็นตัวเมีย”

“น่าเสียดายจังเลยนะคะ ถ้าไม่ใช่ว่าโกโม่ทำหมันแล้ว ฉันคงจะจีบลูกสาวของคุณหมอไปเป็นลูกสะใภ้สักหน่อย ลูกของน้องจะต้องน่ารักมากแน่ๆ”

“น่าเสียดายจริงๆ ด้วยนะคะ ถ้าได้โกโม่มาเป็นลูกเขยคุณฮวีนก็คงจะได้มาที่นี่บ่อยๆ”

“คุณหมอหมายความว่ายังไงคะ?”

“ไม่มีอะไรค่ะ หมอแค่บ่นกับตัวเอง”

คุณหมอตัดไหมและทำแผลเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างให้เข้าที่

“ทั้งหมดเท่าไหร่คะหมอ”

“เดี๋ยวเชิญคุณฮวีนที่หน้าร้านก่อนนะคะ เดี๋ยวหมอตามไป”

ฮวีอินออกจากห้องผ่าตัดมายังเคาท์เตอร์หน้าร้านที่วันนี้แสนจะเงียบเหงา ทั้งที่ปกติมักจะมีคนแวะเข้าเวียนออกกันอยู่ตลอด

“ทั้งหมด 3,200 บาทนะคะ แต่ว่าหมอคิดแค่ 3,000 ก็พอ” คุณหมอเดินตามออกมาหลังจากนั้นไม่นาน

“ได้ที่ไหนกันล่ะคะคุณหมอ”

“ได้สิคะ ร้านของหมอ ยังไงก็คนกันเอง”

“แต่..”

“ไม่มีแต่ค่ะ”

“คุณหมอคะ…” ฮวีอินพูดด้วยเสียงอ่อย เธอเกรงใจยังไงบอกไม่ถูก

“อย่ากังวลไปเลยค่ะ ถือซะว่าลดให้เพราะคุณฮวีนต้องมาเป็นผู้ช่วยหมอไงคะ”

“ขอบคุณมากนะคะ”

“อีก 2-3 วันก็พาน้องมาทำแผลด้วยนะคะ ถ้าไม่สะดวกตามเวลาร้านเปิดก็โทรมาบอกหมอก่อนก็ได้ค่ะ มาเย็นหน่อยก็ได้ แล้วก็ระวังอย่าให้โกโม่เลียแผลนะคะช่วงนี้ หมอทำแผลปิดไว้แล้วแต่ว่าน้องก็อาจจะพยายามเอาออก”

“ได้ค่ะคุณหมอ”

“จริงๆ ถ้ามีคนช่วยดูแลน้องในช่วงนี้ก็จะดีนะคะคุณฮวีน









...ไม่คิดจะหาคุณพ่อให้น้องบ้างเหรอคะ”









“คงไม่อ่ะค่ะ









แต่ถ้าจะหาคุณแม่ให้น้องอีกคนก็ไม่แน่”




28/01/2563



edit เพราะตอนแรกไม่รู้เพศน้องโกโม่ค่ะ เลยแก้ไขคำพูดเพิ่มเติมนิดหน่อย

ขอบคุณที่ผ่านเข้ามาค่ะ
SHARE

Comments

miyawakisama
10 months ago
น้องโกโม่เป็นตัวผู้ค่า 😅
Reply
analogue
10 months ago
เขินเลย 5555 เดี๋ยวต้องหาเวลาไปเขียนแก้ ขอบคุณมากนะค้า