หมูสับผัดพริกร้านเจ๊หยก
"ยังชอบสีม่วงอยู่รึเปล่า"
เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ท่ามกลางมื้ออาหารยามดึก ณ ร้านข้าวต้มแห่งหนึ่ง

"แกจำได้หรอว่าเราชอบสีม่วง" เธอถามอย่างสงสัย

“จำได้ดิ" เขาตอบ

"ความจำดีจริงๆเลยว่ะ"

เขาอาจจะไม่ใช่คนความจำดีก็ได้ แต่เรื่องของคนที่ใส่ใจยังไงก็ต้องจำได้อยู่แล้ว

เขาแอบชอบเธอมาตั้งแต่สมัยเรียน เพื่อนร่วมห้องที่สนิทสนมกันพอสมควร แต่เธอคงไม่รู้หรอก เพราะผู้ชายเพื่อนเยอะใจดีอย่างเขาก็ดูท่าทางจะปฏิบัติตัวต่อเธออย่างปกติเมื่อเทียบกับคนอื่น แต่มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เขาเองนั่นแหละที่เลือกปฏิบัติตัวกับเธออย่างไม่พิเศษ เขาเองก็กลัวเธอจะรู้ กลัวเรื่องทั้งหมดจะนำไปสู่เหตุการณ์ที่แย่จนต้องเสียเพื่อนดีๆไปในที่สุด เขาคงไม่กล้าพอที่จะรับความเสี่ยงในการก้าวผ่านสถานะตรงนี้ไปได้

จนสุดท้ายทั้งคู่ก็แยกทางกันเมื่อเรียนจบมัธยม แทนที่จะสานต่อความสัมพันธ์กับเธอ เขากลับใช้เวลาหลังจากนั้นเพื่อลืมความรู้สึกที่เคยมีให้ มันยากมากสำหรับใครสักคนที่ต้องเปลี่ยนความคิดตัวเองมากมายขนาดนั้น

และแล้วเขาก็ก้าวผ่านมันไปได้ในที่สุด เมื่ออายุเพิ่มขึ้น ผ่านชีวิตมามากมาย พบปะผู้คนและได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ เขากลับมั่นใจว่ามิตรภาพของเพื่อนที่ดีต่อกันแบบนี้คงจะเหมาะสมกว่า

เธอติดต่อเขามาอีกครั้งหลังไม่ได้พบกันหลายปี

“แกว่างป่ะวะคืนนี้ เรามาแถวออฟฟิศแกพอดี ไปหาไรกินกันป่ะ”

ทั้งคู่ลงเอยที่ร้านข้าวต้มมื้อดึกหน้าตาธรรมดาร้านหนึ่งและเริ่มคุยเรื่องราวต่างๆในชีวิต

“เราต้องจำได้อยู่แล้วว่าแกชอบสีม่วง ขนาดเรื่องแปลกๆที่แกสอนเรา เรายังจำได้เลย” เขาอธิบายเพิ่ม

“เรื่องอะไรวะ ทำไมพูดจาพิลึกแบบนั้น” เธอรู้สึกแปลกใจ

“จำร้านเจ๊หยกที่ขายข้าวอยู่หน้าโรงเรียนได้ป่ะล่ะ” เขาถาม

“เออ จำได้ดิแก ตอนนี้ยังอยู่ป่ะ? ขายมาได้ไงตั้งหลายปีวะ ไม่อร่อยสักอย่างเลยยกเว้นหมูสับผัดพริก” เธอเริ่มบ่นถึงเรื่องราวในอดีต

เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“เออนั่นแหละ เราไม่กินร้านนั้นมาตั้งหลายปีหลังจากไปลองกินดูครั้งแรก แต่พอแกบอกว่าหมูสับผัดพริกอร่อย เราเลยไปลอง”

“แล้วเป็นไง?”

“แม่ง อร่อยฉิบหายเลย”

“นั่นไงล่ะ”

ทั้งคู่หัวเราะกันอย่างมีความสุขถึงเรื่องสมัยวัยรุ่น ทันใดนั้นเองเธอก็หยุดลงและเริ่มควานหาบางอย่างจากภายในกระเป๋าถือ

“นี่แก ที่เรามาหาวันนี้อ่ะ มีเรื่องจะบอกว่ะ” มือข้างนั้นหยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

เขารับไว้พร้อมๆกับที่เธอเริ่มพูดต่อ “เราจะแต่งงานปลายปีนี้ละ มาให้ได้นะ”

เธอดูอิ่มเอมเหลือเกิน คงเป็นสิ่งที่เขาอยากเห็นมาตลอด แต่เขาไม่ได้มีความเสียดายใดๆเหลืออยู่ในใจแล้ว เขารู้สึกยินดีที่ได้เห็นเพื่อนคนหนึ่งกำลังจะมีความสุขกับชีวิตยิ่งขึ้น

เราต่างเติบโตขึ้นไปตามกาลเวลาและเขาก็พอใจกับความสัมพันธ์ที่มีต่อเธอในรูปแบบนี้

เมื่ออาหารมื้อนั้นจบลงทั้งคู่จึงแยกย้ายกันอย่างยิ้มแย้ม

ทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเราล้วนมีความหมายหมดแหละ เขาเริ่มคิด สิ่งที่เราต้องทำคือเก็บมันเอาไว้เป็นความทรงจำ มันมีทั้งเรื่องดีและไม่ดี แต่ทุกเรื่องราวล้วนช่วยผลักดันเราให้ผ่านไปสู่บทใหม่ในชีวิตกันทั้งนั้น

บางคนเข้ามาสอนวิธีคิดเลขที่เราต้องจำไปใช้ต่อทั้งชีวิต
บางคนเข้ามาสอนบทเรียนว่าอย่าไว้ใจใครง่ายๆ
บางคนเข้ามาบอกว่ามีห้องน้ำอยู่ตรงไหน
ในวันที่เราปวดท้องแทบทนไม่ไหว

และบางคนอาจเข้ามาเพื่อบอกเราแค่ว่า
หมูสับผัดพริกร้านเจ๊หยกหน้าโรงเรียนอร่อยดี

แค่นั้นเอง
SHARE
Writer
CAPCRUZ
นักอยากเขียนการ์ตูน
พยายามเขียนการ์ตูนจากเวลาว่างอันน้อยนิดของตัวเอง ส่วนอะไรที่พบเจอระหว่างทางแต่ไม่ได้กลั่นออกมาเป็นการ์ตูน ก็หวังว่าจะนำมาแบ่งปันให้ทุกคนได้อ่านกัน ณ ที่แห่งนี้

Comments