หรือฉันอาจแค่อยากพักผ่อน
คุณต้องเคยรู้สึกแบบนี้บ้างสิ…
ร้องเล่นลิงโลดราวกับเป็นตัวละครเอกในเอ็มวีเพลงโปรดในช่วงโพล้เพล้ตะวันลาฟ้าลงดิน แสงสนธยาย้อมฟ้าเป็นสีชมพู ดวงดาราขึ้นเฉิดฉายสง่าในช่วงสิบแปดนาฬิกากว่า ๆ อยากจะให้ท้องถนนนี้โล่งราวกับคนทั้งโลกนี้หายไปเลยเชียวหละ ภาวนาให้จักรยานซังกะบ๊วยกับหูฟังและเพลโปรดของฉันช่วยฉันหนีจากชีวิตที่บ้าใบ้นี้ไปที ริมถนนสายรองกับการเดินทางในชั่ววินาทีของฉัน ก็แค่อยากหนีจากตรงนี้ไป หนีไปสุดขอบฟ้าสักที่นึง ออกเร่ไปตามถนนสายรองคลอด้วยเพลงรักหวานชื่นชมฟ้ายามสนธยา มองนกบินโบยกลับรังสายลมกระทบหน้า ทำฉันมีชีวาอีกครั้ง ในห้องทำงานที่อุดอู้อยู่กับสิ่งเบื่อหน่ายรายรอบกับอะไรเดิม ๆ ฉันอยากจะบ้าตายซะเหลือเกิน น่าเบื่อเป็นบ้า ทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงาน หมกมุ่นกับมันจนเหมือนซะว่าชีวิตฉันนี้มีแต่งานแล้วหละมั๊ง ไม่ได้ออกไปอภิรมณ์ชมเชยเสียงนกเสียงกากันซะบ้างเลย กับฉัน ณ ตอนนี้สำราญใจเป็นบ้าอย่างกะได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ร้องเล่นบรรเลงเพลงรัก ตะโกนออกไปให้สุดเสียง คงจะไม่มีใครมาฟังหรอกว่า ว่าไอหนุ่มบ้านี่มันร้องอะไรของมัน จักรยานหูฟังและเพลงโปรดของฉันช่วยฉันไว้ได้จริง ๆ แต่ก็สุขใจกับมันได้ในชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นแหละ แล้วก็กลับมาอุดอู้อยู่เหมือนเดิม เหงื่อที่โชคตัวกับสายน้ำไหลผ่านกายเคล้าด้วยสบู่หอมอ่อน ๆ หรือฉันอาจแค่เหนื่อ ฉันอาจต้องการการพักก็ได้นะ อยากจะหลับแต่หัววัน ณ ชั่ววินาทีที่ฉันหลับตาลงก็ได้แต่ขอคิดภาวนาให้ฉันได้หนี หนีไปให้ไกลจากการเป็นตัวฉันเหลือเกิน ความขุ่นข้องหมองใจมิอาจสำแดงออกมาได้ และขอให้มันหลับไหลไปกับฉันในชั่วนิรันดร์...
SHARE
Writer
BPANUPONG2002
เพราะชีวิตขาดรักไม่ได้
จรดปากกาลงกระดาษเป็นกวี . . .

Comments