Lost
มีีหนังสือหลายเล่มเคยบอกเอาไว้ว่าวัยเยาว์นั้นช่างเป็นวัยแห่งการหลงทาง
หลายครั้งที่ฉันอ่านเจอประโยคเหล่านี้แต่ไม่เคยจะรู้สึกถึงมันจริงๆเลย
จนมาวันนี้วันที่ฉันแตกต่างจากช่วงชีวิตมัธยม แตกต่างจากชีวิตที่คอยมีคนรองรับ
ความล้มเหลว แม้จะไม่ได้โตขึ้นมากแต่ฉันก็ต่างจากเมื่อวาน

I'm lost
ฉันหลงทางเหลือเกิน
ฉันได้แต่ตั้งคำถามว่ามีฉันคนเดียวหรือที่รู้สึกแบบนี้
ฉันลอยเคล้งอยู่ในมหาสมุทร
เฝ้าแต่ตะโกนถามตัวเองอย่างเงียบงันว่าชีวิตคืออะไร
ฉันที่พยายามประครองตัวเองไม่ให้ทำร้ายใคร
แต่ไม่มีใครเลยที่จะทำแบบฉัน
พวกเขาล้วนทำลาย สร้างบาดแผลในใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนฉันไม่แน่ใจแล้วว่าความเจ็บปวดเหล่านี้จะทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้นหรือแตกสลายจนไม่อาจมีหัวใจที่ใสซื่อเหมือนเด็กๆอีกต่อไป
คนเราน่ะโตได้จากความเจ็บปวดเท่านั้นหรือ
แต่เหตุใดจึงต้องมีความเจ็บปวด
เหตุใดทุกคนถึงทำร้ายคนอื่น
เหตุใดต้องเอาความเจ็บปวดไปให้คนอื่นเติบโตด้วยเล่า
ทำไมเราถึงไม่เติบโตจากดอกไม้ที่สวยงาม
ทำไมเราไม่หยิบยื่นความสดใส อารี และใจดีให้แก่กัน
ทำไมไม่ทำให้ทุกคนเติบโตจากความสวยงาม
ฉันน่ะสงสัยจริงๆ
และยังหลงทางอยู่ในตอนนี้
ไม่เห็นทางออกเลย
ฉันเหมือนอยู่บนที่สูง มองไปรอบๆเมืองแล้วไม่พบสิ่งที่ประทับใจเลย
ฉันหลงทางอยู่จริงๆ
SHARE
Writer
JINNNY
ผู้รับและผู้ให้ความรัก
I write to know more myself📝🚪🕯 ขอให้ดวงดาวที่หลงทางทั้งหลายส่องแสงนำทางให้ตนเองจนพบจุดหมาย💫✨💌

Comments