หากเป็นเพียงเวลาที่เยียวยาฉัน
         การเดินทางของชีวิตที่ย้อนกลับไปไม่ได้เหมือนฝัน ก้าวแต่ละก้าวช่างยากลำบากเหลือเกิน หากคำปลอบโยนเป็นเพียงคำปลอบใจไม่ใช่ยางลบ ฉันที่ยังอยู่ตรงนี้ ฉันที่เจ็บปวด

          แด่ฉัน ผู้ที่เจ็บปวดที่สุด
   
          ฉันเคยตั้งคำถามให้กับตัวเองว่า หากชีวิตเดินทางมาถึงวันที่สิ้นสุดเเล้ว สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากทำคืออะไร อะไรคือสิ่งที่ฉันต้องการ อะไรทำให้ฉันมีชีวิตบนโลกใบนี้ หากแต่ว่าฉันไม่สามารถหาคำตอบให้กำคำถามนั้นได้ 
          มองย้อนกลับไปถึงความจริงในอดีต เด็กสาวที่มีความสุขกับอมยิ้มคนนั้น ฉันเพียงต้องการเเค่อมยิ้มเพื่อมาเติมเต็มความสุขในชีวิต คำตอบช่างง่ายเหลือเกิน หากเเต่ตอนนี้ ตอนที่ฉันเติบโตมา ฉันไม่สามารถหาคำตอบนั้นได้อีกแล้ว

         การเติบโตทำให้เราผ่านเรื่องราวเจ็บปวดมานับครั้งไม่ถ้วน ผู้คนล้วนบอกว่านั่นคือเรื่องปกติที่ทุกคนต้องเจอ หากเเต่ฉันพบเจอกับมันมากเกินไปหรือเปล่า
         เรื่องราวการใช้ชีวิตที่มีเพียงเราเท่านั้นที่รู้ แต่ไม่อาจเข้าใจกลไกของความเกิดขึ้น เปลี่ยนแปลงหรือจบลง การเดินทางที่แสนยาวนานเมื่อช่วงระยะเวลานั้น จุดที่หมอกควันบังตาและไม่เลือนหายไป

          ฉันเจ็บปวดกับเรื่องราวของชีวิตที่ไม่เป็นไปตามฝัน และหันหลังกลับไปเสียดายในสิ่งที่ไม่ได้เลือก ทุกข์ทนกับปัจจุบัน ใช้ชีวิตด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ไม่มีผู้ใดรับรู้ เพราะมันถูกฉาบด้วยหน้ากากสังคม หน้ากากที่เเม้แต่ผู้ที่รักฉันที่สุดไม่รับรู้

          ฉันป่าวประกาศถึงความสุขในชีวิตให้ผู้คนฟัง ไม่รู้เหตุผล ไม่รู้เพื่ออะไร เพียงแต่ฉันไม่ต้องการให้ใครรับรู้ความเปราะบางข้างในจิตใจ ดวงใจที่แหลวแหลก ดวงตาที่สดใสแต่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าในใจ น้ำตาที่ไหลซึมลึกเข้าผิวหนังเมื่อไม่สามารถแสดงออกมาให้ใครได้รับรู้ การอยู่คนเดียวคือเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด ฉันเฮฮาในฝูงชน หากแต่ความจริงจิตใจเงียบและแตกร้าวเมื่ออยู่คนเดียว

         คำตอบของชีวิต คำตอบที่สมบูรณ์แบบ คำตอบที่ต้องมีคุณค่าต่อสังคม ทำให้ฉันไม่สามารถเลือกทางเดินชีวิตของตนเองได้ ฉันเคยเฝ้าฝันถึงระยะเวลา นานแค่ไหนกันที่เรื่องราวเหล่านี้จะลบเลือนออกไป หายออกไป หากฉันไม่สามารถเลือกใหม่ได้ หากฉันไม่สามารถลืมความเจ็บปวดได้ หากฉันต้องทุกข์ทนต่อไป หากฉันลืมรอยยิ้มและแววตาที่เสแสร้ง จะมีใครเจ็บปวดไหม

        หากฉันตะโกนออกมาว่าไม่ไหวและวิ่งหนีไปสุดทาง แม้จะตกเหวแต่มันอาจจะรู้สึกดีกว่าปัจจุบัน กาลเวลาไม่สามารถลบล้างคำตัดสินในวันนั้น แต่กลับสร้างคำตัดสินใหม่เพิ่มขึ้นทุกวินาที เรื่องราวที่สร้างรอยแผลเป็น ไม่อาจลบล้างได้ การเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร ลมหนาวที่พัดผ่านมาจางหายไป ความคงทนสมบูรณ์ในความเจ็บปวดกลับอยู่นานเท่านาน

                                          
                                                                                        ฉันที่รักตัวเองสุดหัวใจ
          เรื่องราวที่ผ่านมา ที่สร้างบาดแผลให้กับเรา บอกกับเราว่า เวลาไม่สามารถเยียวยาทุกสิ่งบนโลกได้ แม้จะพยายามเรียนรู้ที่จะจัดการเเล้วก็ตาม แต่จะมี ณ จุดเวลาหนึ่ง อาจจะกินระยะเวลายาวนานหรือไม่เเล้วแต่เหตุการณ์ ที่จะทำให้เรากลับมาเจ็บปวดอีกครั้ง

         บางครั้งก็ไม่มีสาเหตุของการนึกถึง ไม่มีสาเหตุของการเจ็บปวด มีเเต่การย้ำซ้ำเติมจากหัวใจที่เจ็บปวดว่ามันกลับมาอีกเเล้ว เรื่องราวเจ็บปวดเเละบทาทของชีวิตที่จอมปลอมยังต้องดำเนินไปทุกวันหากยังมีลหายใจ

         เพียงเเต่จำไว้คนรอบข้างไม่ใช่คนที่จะเข้าใจคุณทุกครั้ง เพราะคุณก็ไม่สามารถเข้าใจตัวเองได้เหมือนกัน และบางครั้งจะมีคำถามออกมาก่อนเสมอว่าฉันไม่ควรให้ใครรู้เรื่องนี้ และจบท้ายด้วยการฉาบหน้ากากความรู้สึกดี ใบหน้าที่ด้านชาไม่อาจทนความเจ็บปวดได้ หากแต่ทุกวันนี้มันจะทุเลาลงบ้างจากการหลอกตัวเอง

         สุดท้ายคำตอบของฉันก็คงจะต้องบอกว่าค้นหากันต่อไป ในเมื่อฉันยังไหว ฉันยังไม่ได้ตายเเละมีลมหายใจ เเต่เมื่อเวลาสิ้นสุดเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะทางไหน ฉันก็ขอบคุณที่รักตัวเอง เฝ้าภาวนาถึงวันที่มีวามสุข แม้จะไม่เกิดขึ้นจริง แต่เทพนิยายบางทีก็ต้องไร้สาระเพื่อตอนจบที่ดี ชีวิตเธอก็เหมือนกัน 



SHARE
Writer
__ANNE19
learner
alone

Comments

intheuniverse
10 months ago
หน้ากากความรู้สึกดี:)
Reply