สุดท้ายรักแท้ก็แพ้ทุกอย่าง
"รักแท้แพ้ใกล้ชิด"

ประโยคคลาสสิคยุค90 ประโยคธรรมดาเรียบง่ายที่เราได้ยินมาตั้งแต่เด็ก

"จะแพ้ได้อย่างไรเล่า" ฉันคิด ก็บอกอยู่ว่ารักแท้ ก็ต้องไม่แพ้อะไรสิ แต่วันนี้รู้แล้วว่าแพ้จริงๆ แพ้ระยะทาง แพ้เวลา แพ้ความเอาใจใส่ แพ้ให้กับอะไรหลายๆอย่างมากจนเราเองตกใจ


เรารักเค้ามาก แต่ไม่อยากไปต่อกับเค้าแล้ว ทำให้นึกถึงอีกประโยคนึงที่เคยได้ยินอยู่บ่อยๆแต่ไม่เคยเข้าใจเลย 

"รักอย่างเดียวมันไม่พอ" 

ในวันที่เราโตขึ้นเราเข้าใจ แต่ก็เสียใจ ความรักที่มีเงื่อนไข น่าเศร้า


ที่เคยบอกอยากดูแลไปตลอด แต่ความจริงตัวเองไม่มีเวลาให้เลยนี่...ทำไมถึงอยากจะดูแลใครทั้งที่ตัวเธอเอง
ยังดูแลตัวเองไม่ได้เลย


เรารอได้ แต่แค่กลัวว่าการไม่ถูกเติมเต็มความรู้สึกวันนึงมันจะหมดไป เคยอยากไม่รู้สึกอยู่เหมือนกัน แต่พอใจเหมือนจะละทิ้งเธอฉันก็ขอร้องอ้อนวอนให้เก็บเธอเอาไว้


มองไปรอบๆตัว เห็นอะไรมากมายหลายอย่าง พระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ลมเย็นๆที่ปะทะหน้า เสียงนกร้อง ตึกรามบ้านช่อง ผู้คนที่เดินผ่านไปมา แต่พอลองมองเข้ามาในใจตัวเอง เราเห็นอะไรกันนะ


อาจจะเห็นเป็นเพียงตัวเรานั่งกอดเข่าร้องไห้ ภาพในอดีตหล่นเกลื่อนกลาดอยู่รอบๆตัว คราบน้ำตา รอยยิ้ม เราทบทวนอะไรบางอย่างเป็นครั้งที่ร้อยก่อนจะเริ่มหยิบมันขึ้นมาคิดอีกเป็นครั้งที่ร้อยหนึ่ง คิดไม่ตกเลยจริงๆ


อยากรู้ตอนจบอยู่เหมือนกันว่าระหว่างความรักกับ
ระยะทางอะไรจะชนะ รอดูเลย.


SHARE
Writer
Antil
AAN
Me and You feel blue

Comments