พ่อผมเป็นสลิ่ม

เย็นวันหนึ่งผมกำลังยืนล้างจานอยู่หลังบ้าน
พ่อเดินเข้ามาในครัว หยิบขนมกินสองสามชิ้น ก่อนจะตะโกนแซวมาที่ผม

ทำงานโฆษณา เคยไปปั่นคอมเม้นให้พวกอนาคตใหม่ป้ะเนี่ยะ
พ่อเห็นมีแต่คนกดไลค์ ฮ่าๆๆ

ผมมองหน้าพ่อแล้วตอบพ่อไปว่า

ว้อทเดอะฟ้าค ฮ่าๆๆๆ

ใช่ครับ พ่อผมเป็นสลิ่ม หวานเจี๊ยบเลยแหละ
ชอบดูเนชั่น เป็นแฟนตัวยงทีนิวส์ ตอนขับรถชอบฟังคลื่นด่าธนาธร
เรียกลุงตู่ว่าลูกพี่ เรียกลุงกำนันว่าสหาย ชอบเล่นมุขฝืดๆด่าธนาธรกับช่อ
ยิ่งช่วงอีเอ๋ด่าช่อว่าอีช่อนะ พ่อผมแซวทุกคนที่บ้านว่าอีช่อ
...
ยกเว้นผม

หนึ่งในความซัฟเฟอร์ของคนที่มีญาติเป็นสลิ่มคือเรามักจะต้องมาฟังอะไรที่เราไม่เห็นด้วย
อย่างในเน็ตเราก็แค่ปิดแท็บ แต่ถ้าอยู่ที่บ้าน เราเอื้อมมือไปปิดปากพ่อไม่ได้
ต่อให้เดินหนีไปวันต่อมาก็ยังพูดเรื่องเดิมอยู่ดี 
ถ้าเป็นตัวเองตอนมหาลัยคงทุบคอมตั้งสเตตัสไปแล้วว่า เบื่อพ่อโว้ยยยยย

เรามักถูกสอนเสมอว่าให้เคารพความเห็นต่าง เอาจริงๆเวลาพูดมันง่ายมาก
แต่เวลาที่เราไปเจอคนเห็นต่างจริงๆ ที่ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่รุ่นน้อง แต่เป็นคนที่โตกว่ามากๆ
แถมเป็นคนที่เราเคารพ และผูกพันด้วยอย่างพ่อเนี่ย 
มันจะมีกี่คนกันที่ยังยอมรับความเห็นต่างแบบชิวๆได้อยู่ 

จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งผมก็นึกขึ้นได้ว่า พ่อไม่เคยแซว
หรือมาแนะนำโน้มน้าวให้ผมเปลี่ยนความคิดเลย
มันทำให้ผมดูเป็นเด็กไปในทันที

พ่อลูกไม่ต้องมองโลกเหมือนกันก็ได้

ความสัมพันธ์ในครอบครัวมันไม่ได้มีเงื่อนไขว่าต้องชอบพรรคนี้ ต้องเชียร์ลุง ต้องด่าปารีณา 
ต้องกาเพื่อไทยถึงจะได้เป็นลูกของพ่อหรือพ่อของลูกซะที่ไหน

ขอแค่ไม่ข้ามเส้นมาดูถูกกัน มันก็พอ
SHARE
Writer
bangpleeboy
a friendly stranger
เขียนถึงทุกเรื่องที่สนใจและน่าจดจำ เพราะบางทีคนเราก็ลืมไปว่าเคยรักในอะไรซักอย่าง

Comments