เด็กหญิงบนถนนมืด
ฉันเคยเห็นเด็กหญิงคนหนึ่ง
เธอเดินอยู่กลางสงครามแห่งชีวิต
มือขวาถือจินตนาการ
มือซ้ายถือความหวัง

ระหว่างทางเดินนั้น
เธอเอ่ยถามชีวิตว่า 'ฉันเป็นใคร?'
แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

ไม่นานนัก
มีบางสิ่งเกิดขึ้น
ชีวิตตบหน้าเธอหนึ่งครั้ง
เด็กหญิงทั้งเจ็บและสับสน
เหตุใดเธอถึงโดนทำร้าย?

เวลาผ่านไปสักพักเมื่อเธอตั้งสติได้
เธอถามชีวิตว่า 'ตบฉันทำไม?'
ไม่มีถ้อยคำใดส่งถึงเธอ

ไม่นานหลังจากนั้น
ชีวิตก็ตบเธอสองครั้ง

เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างนี้
ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
ผ่านวัน ผ่านเดือนและผ่านปี

จนวันหนึ่งที่หัวใจของเธอต้องแตกสลาย
เพราะทนความปวดร้าวจากชีวิตไม่ไหว

'ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ 
ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้ 
ฉันเหนื่อย ฉันเบื่อ ฉันท้อแล้วนะ'
เด็กหญิงตะโกนบอกชีวิต
เธอไม่ได้ยินเสียงใครเลยนอกจากเสียงของเธอเอง

บนถนนมืด
เธอเริ่มมองหาผู้คน
และหวังว่าพวกเขาจะช่วยตอบคำถามของเธอได้
ซึ่งก็เป็นอย่างนั้น

ผู้คนพูดกับเธอว่า
'ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ไปทางนั้นสิ นั่นเป็นทางที่ดี แล้วเธอจะพบอนาคตอันเจิดจรัส'
ราวกับว่าพวกเขารู้จักเธอและรู้จักชีวิตดี

แต่มีบางสิ่งผิดปกติ
เธอได้ยิน
มีบางเสียงตะโกนอยู่ในอก
ไม่ชัดเจนนัก
เธอพยายามที่จะถามผู้คนถึงเสียงนั้น
แต่พวกเขากลับหัวเราะ
และพูดเยาะเย้ยเธอ

ตอนนั้นเองที่เธอเริ่มตระหนักว่า
อาจไม่มีใครช่วยเธอได้ 

บนถนนมืด
เธอค่อยๆ เดินออกห่างจากผู้คน
และมองหาร้านหนังสือ
เธอต้องการหนังสือสักเล่ม
ด้วยความรู้สึกว่าเธออาจจะได้คำตอบ
จากคนที่ตายไปแล้ว

เด็กหญิง จินตนาการและความหวัง
โลดแล่นอยู่ในโลก
ดั่งโรงละครแห่งความฝัน
วันหนึ่งเกิดขึ้น
และวันหนึ่งจะจบลง

SHARE

Comments