เรื่องราววันนี้
อดทนอีกนิดเดียว ฝนอดทนได้อยู่แล้ว
หลายคนอาจจะเคยประสบปัญหาเจอเมทที่เข้ากันไม่ได้และเราก็เป็นหนึ่งในนั้น
ปัญหาที่เจอบวกกับความโลกส่วนตัวสูงของเรามันทำให้นับวันก็ยิ่งไม่อยากทน

จนในที่สุด
เมื่อวานมันถึงจุดๆหนึ่งที่ไม่อยากให้ตัวเองทนอีกต่อไปแล้ว
เป็นวันที่จัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลย
อยากโทรไปคุยกับแม่ แต่ตอนนั้นก็ห้าทุ่มกว่า

วันนี้ตอนช่วงเย็นก็เลยตัดสินใจโทรไปหาแม่

: ขอย้ายหอเลยได้มั้ย ไม่อยากรอค่าประกันแล้ว
แม่ : ทำไม ประกันหมดเดือนไหน
: พฤษภา 
แม่ : ก็เหลืออีกไม่กี่เดือนแล้ว

จริงๆได้ยินประโยคนี้คือท้อใจมากๆ
ระยะเวลาเกือบๆหนึ่งปีที่เคยโทรไปเล่าเกี่ยวกับเรื่องนี้แม่คงจะไม่เข้าใจอะไรเลย

: แม่..แต่มันเหนื่อยมากๆแล้วตอนนี้ มันเหนื่อยกว่าเมื่อก่อนมากๆ
แม่ : .......

คิดว่าแม่คงจะรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่สั่นคลอนตอนพูดประโยคเหล่านั้น

: ฝนงานเยอะกว่าเขามากๆ กลับห้องมาบางทีก็ต้องการพักแต่ไม่ได้
แม่ : ค่าประกันเท่าไหร่
: ตอนนั้นเจ้าของหอลดให้เหลือคนละห้าร้อย
แม่ : อ่าวหรอ แม่เข้าใจว่าเป็นพัน
       งั้นจะย้ายสิ้นเดือนนี้เลยมั้ย

น้ำตาที่กลั้นไว้อยู่เกือบจะไหลออกมา
เพราะไม่รู้ว่าจะดีใจเรื่องไหนก่อนดี

แม่ : แล้วเหนื่อยมากมั้ย เรื่องเรียนเป็นไง
: เรื่องเรียนนี่น้อยสุดแล้วแม่
แม่ : งั้นก็สิ้นเดือนนี้เลยก็ได้เหลือไม่กี่วันแล้ว
: อื้อ..
แม่ : อดทนอีกนิดเดียว ฝนอดทนได้อยู่แล้ว


กำแพงน้ำตาพังทลายลงมาทันที


ส่วนน้อยมากๆที่จะเล่าปัญหาชีวิตที่เจอให้แม่ฟัง
ส่วนใหญ่ถ้าจัดการมันเองได้ก็จะจัดการเอง
แต่เรื่องแบบนี้แน่นอนว่ามันต้องบอกให้แม่รับรู้

ครั้งแรกเลยมั้ง
ที่แม่พูดประโยคแบบนี้ให้ฟังแล้วก็ร้องไห้...
ใช่.. ครั้งแรกนั่นแหละ

แต่ไม่ใช่ว่าแม่เคยพูดครั้งแรกนะ
พูดบ่อยมากๆ แม้ว่าจะไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง
เหมือนแม่จะรู้มากกว่า
ว่าเรามีปัญหาอยู่ในใจ แค่ไม่ได้เล่าให้ฟัง

เอาจริง ตอนนี้ที่เวลา 01.44 น.
ประโยคนี้ก็ยังก้องอยู่ในหัวอยู่เลย

มันทำให้นึกถึงตอนที่อยู่มัธยมต้น
ตอนนั้นก็เจอปัญหาชีวิตนี่แหละ
ปัญหาตอนนั้นสาหัสกับเด็กอายุ14มากๆ 
แต่ถ้าเทียบกับตอนนี้แค่ปลายเสี้ยวก็เทียบไม่ติด

ตอนนั้นก็โทรไปหาแม่เหมือนเดิมนี่แหละ
แต่จำได้ว่าพ่อฟังอยู่ด้วยก็เลยเอาโทรศัพท์มาคุยแทน

' ไม่ต้องไปสนใจคนอื่น ไม่ต้องฟัง ทำตัวเราให้ดีก็พอ ฟังที่พ่อพูด ไม่ต้องไปสนใจ พ่อรู้ว่าทำได้ '


นั่นก็เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้เพราะคำที่พ่อพูด
ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกเหมือนกัน


คิดๆดูแล้ว
คนเราก็อ่อนไหวให้กับคำพูดให้กำลังใจแค่ไม่กี่คำ
ในตอนที่ใจเราสาหัสมากๆ

ครั้งแรกที่ร้องเพราะคำพูดของพ่อ
ก็ตอนที่เจอเรื่องแย่ๆ
ครั้งแรกที่ร้องเพราะคำพูดของแม่
ก็ตอนที่เจอเรื่องแย่ๆเหมือนกัน

สุดท้าย
ก็อยากบอกให้แม่กับพ่อรู้ว่า
คำว่า 'ขอบคุณ' ในตอนนั้นมันไหลออกมาพร้อมกับน้ำตาแล้ว 








SHARE
Written in this book
Writer
Umbrellrain
แล้วแต่อารมณ์
รับบทเป็นอินโทรเวิร์ทที่หลงรักคนติสท์

Comments