Observe
(ต่อจาก Morning kiss)

“สวัสดีค่ะพี่ยง” เสียงทักทายของฮเยจินดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ทั้งสองคนเปิดประตูเข้ามาในร้าน หญิงสาวทักทายคนอายุมากก่อนแล้วจึงค่อยพูดกับเพื่อนของตน “แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันบอกว่าแกมาเพราะว่าพี่ยงอยู่ที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อแกไม่ได้เข้าร้านติดๆ กันหลายวันมากี่เดือนแล้ว”

ฮวีอินแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเพื่อน เธอเลี่ยงที่จะตอบกลับเพราะรู้ว่าเถียงไปก็มีแต่แพ้เลยเลือกที่จะเบี่ยงประเด็นแทน

“ฮเยจิน ฉันฝากพี่ยงด้วยนะ พี่ยงเป็นคอกาแฟก็เลยอยากเห็นแกชงกาแฟ เดี๋ยววันนี้ฉันรับออเดอร์เอง” เธอฝากฝังหล่อนไว้กับเพื่อนสนิท

“แกไม่หึงฉันกับพี่ยงแล้วเหรอ”

“หึงเหิงอะไรกัน แกพูดถึงเรื่องอะไร”

“ถึงจะมองจากดาวอังคาร ใครเขาก็เห็นว่าแกน่ะหึงฉันกับพี่ยง”

“โอ๊ย แกนี่พูดไม่รู้เรื่อง” ฮวีอินบอกปัดเพื่อนแล้วจึงหันไปคุยกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ “ถ้าพี่อยากฝึกพี่ก็บอกฮเยจินมันนะ มันสอนได้ สมัยก่อนมันก็สอนฉัน”

ถึงจะทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่เมื่อวานฮวีอินก็รู้สึกอิจฉาและแอบหึงเวลาที่ยงซอนอยู่กับฮเยจินจริงๆ แต่หลังจากที่เธอได้คุยกับแฟนตัวเองก็รู้ว่าหล่อนแค่ถูกชะตากับเพื่อนของตน และยิ่งเห็นว่าเธอสนิทสนมกับฮเยจินแค่ไหน หล่อนก็ยิ่งอยากทำความรู้จักกับฮเยจินให้มากขึ้นเท่านั้น เธอจึงสบายใจที่จะให้หล่อนไปอยู่กับเพื่อนอย่างไม่กลัวว่าจะโดนแย่งคนรัก

“มาค่ะพี่ยง” บาริสต้าสาวต้อนรับยงซอนเป็นอย่างดี “เดี๋ยวฉันจะให้พี่ลองทำอะไรง่ายๆ ก่อน ไว้ถ้าพี่ได้มาที่นี่อีกเมื่อไหร่ฉันจะสอนพี่เพิ่มนะคะ”

พอเป็นเรื่องของกาแฟ ยงซอนก็หลุดเข้าไปในโลกของตัวเองอย่างง่ายดาย หล่อนตั้งใจฟังที่ฮเยจินพูดทุกคำทุกประโยค แถมยังตั้งใจทำตามที่ฮเยจินบอกทุกอย่างอย่างประณีต

แม้จะพ่ายแพ้ต่อความสนใจในกาแฟ แต่การได้เห็นคนที่รักมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองสนใจก็ทำให้เธอมีความสุข รอยยิ้มถูกแสดงขึ้นบนหน้าของเธอพร้อมๆ กับข้างๆ แก้มทั้งสองที่ปรากฏเป็นรอยบุ๋มเล็กๆ

ฮวีอินรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดี มีบ้างที่แอบลอบมองพี่เป็นพักๆ เพื่อนสังเกตการณ์ว่าไม่มีปัญหาอะไร



หลังจากแอบมองคนตัวสูงครั้งสุดท้ายอยู่ดีๆ ลูกค้าก็เข้ามาเต็มร้านจนเธอมัวแต่รับออเดอร์ ในตอนที่ทอนเงินลูกค้าคนสุดท้ายในแถวเสร็จพอเงยหน้าขึ้นมาก็เพิ่งเห็นว่าเพื่อนของตนได้เข้ามาประชิดตัวแล้ว

“ทำไมแกมายืนนี่ แกก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าลูกค้าเต็มร้าน ไม่ไปทำกาแฟอ่ะ” ฮวีอินพูดขึ้นทันทีที่เห็นอีกฝ่าย

“โอ๊ย กี่แก้วเอง ให้น้องๆ คนอื่นทำก็ไม่มีปัญหาหรอก ฉันเทรนมาดีแล้วย่ะ” ฮเยจินตอบกลับ ประสบการณ์ทำงานมาหลายปีทำให้หญิงสาวประเมินสถานการณ์ได้ ลูกค้าแค่นี้ไม่คณามือเด็กที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีจากตัวเธอเองหรอก

“แล้วแกทิ้งพี่ยงให้ชงกาแฟเองได้ไง” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพูดถูก ฮวีอินจึงเริ่มเปลี่ยนเป็นพูดเรื่องอื่น

“ให้ชงที่ไหนกัน พี่ยงชงเสร็จแล้วกำลังเอาไปเสิร์ฟ” ฮเยจินเปิดเรื่อง อันที่จริงที่หญิงสาวเดินมาหาเพื่อนตัวเองก็เพราะเรื่องนี้แหละ

“แหม ใช้งานแฟนฉันคุ้มเชียวนะ” ฝ่ายฮวีอินที่เมื่อกี้ยุ่งจนไม่ทันได้สังเกตสถานการณ์จึงตอบไปแบบไม่คิดอะไร

“ฉันจะใช้งานพี่ยงรึเปล่าไม่สำคัญเท่า...ลูกค้าที่รอรับกาแฟแก้วนั้นหรอกนะ” เหมือนกับการทิ้งระเบิด ทันทีที่ฮเยจินพูดจบ ฮวีอินก็มองหายงซอนทันที และไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร ฮเยจินก็พูดเสริมขึ้นมาเสียก่อน

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ลูกค้าคนนั้นน่ะมองพี่ยงที่รักของแกไม่วางตามาตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านแล้ว”

คำพูดของฮเยจินทำให้ฮวีอินหงุดหงิดขึ้นมาทันที เธอพูดอย่างหัวเสีย “เอ้า ถ้าแกเห็นตั้งแต่แรกแล้วทำไม่ยังให้พี่ยงเป็นคนไปเสิร์ฟกาแฟให้เขาอีกอ่ะ” ฮวีอินเตรียมเดินตามไปหาคนที่กำลังเดินไปเสิร์ฟเครื่องดื่ม แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหนก็โดนเพื่อนของตัวเองคว้าแขนเอาไว้

“ใจเย็นๆ ก่อนสิ” ฮเยจินปรามเพื่อน “ฉันว่าเขาไม่แค่มองแน่ๆ แกไม่อยากเห็นเหรอว่าพี่ยงจะทำยังไงต่อ”

คำพูดของฮเยจินทำให้หญิงสาวต้องหยุดคิดไปครู่หนึ่ง และกว่าที่ฮวีอินจะรู้สึกตัว ยงซอนก็เดินไปถึงโต๊ะของคนที่แอบมองหล่อนอยู่ตลอด ถึงเธอคิดที่จะเข้าไปหยุดอีกฝ่ายก็ช้าไปแล้ว

“นี่แกถ่วงเวลาฉันนี่”

ฮเยจินไม่ได้ตอบ หญิงสาวเพียงยักไหล่หนึ่งทีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วยืนรอรับชมฉากเด็ดที่กำลังจะเกิดขึ้น
 
18/01/2563
SHARE

Comments