Morning kiss
(ต่อจาก Dawn)

ฮวีอินกลับเข้ามาในบ้านส่วนตัวที่ชั้นดาดฟ้าตอนสายๆ พร้อมกับอาหารในมือ เธอยังไม่เดินเข้าไปหาคนรักที่นอนอยู่แต่เลี้ยวไปยังห้องอาหารก่อนเพื่อจัดเตรียมทุกอย่าง ตอนที่อีกฝ่ายออกมาจะได้ทานได้เลย

บ้านพักบนดาดฟ้านี้ก็คล้ายๆ กับบ้านหลังเล็กของเธอที่อยู่ห่างออกไป นอกจากจะเป็นห้องอาหารแล้วห้องนี้ยังเป็นห้องครัวด้วยเช่นกัน เธอสามารถทำอาหารจากบนนี้ได้โดยไม่จำเป็นต้องทำขึ้นมาจากครัวของโฮสเทล แต่เธอกลัวว่าเสียงและกลิ่นจากการทำอาหารจะลอยฟุ้งเข้าไปถึงในห้องนอนจนปลุกให้คนเป็นพี่ตื่นเร็วกว่าที่ควร เธอถึงได้ทำอาหารขึ้นมาจากข้างล่าง

ใช้เวลาไม่นานเธอก็จัดเตรียมทุกอย่างเสร็จจึงค่อยเดินไปยังห้องนอนเพื่อปลุกยงซอน

อีกฝ่ายยังคงหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่มของเธอ

ฮวีอินนั่งลงที่ขอบเตียงและก้มตัวลงไปเพื่อจุมพิตลงบนริมฝีปากของคนที่นอนอยู่อย่างรวดเร็วและรีบถอยตัวกลับ

สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้ยงซอนรู้สึกตัวทันที คนที่ถูกขโมยจูบเด้งตัวขึ้นตามไปจุมพิตกลับที่ปากของอีกฝ่ายและล้มตัวลงนอนต่ออีกครั้ง

เมื่อเห็นพี่กลับลงไปนอนอีกครั้งเธอจึงจำใจก้มลงไปจุ๊บปากหล่อนอีกครั้งหนึ่งเพื่อปลุกให้หล่อนลุกขึ้นมา

เธอกับหล่อนผลัดกันก้มลงและลุกขึ้นอยู่อย่างนั้นหลายทีจนในที่สุดฮวีอินตัดสินใจเป็นฝ่ายหยุดก่อน ถ้าเธอยังก้มลงไปจุ๊บปากอีกฝ่ายอยู่แบบนี้ ยงซอนก็จะเด้งตัวขึ้นมาเพื่อทำแบบเดียวกันแล้วกลับลงไปนอนต่อไม่เลิกสักที

"งือ ฮวีนอา~" ยงซอนที่กลับลงไปกลิ้งกับเตียงเริ่มงอแงเมื่อพบว่าน้องไม่ยอมก้มกลับลงมาจูบเธออีกรอบ

"พอได้แล้วพี่ยง ถึงฉันจะจูบพี่อีกทีพี่ก็จะงอแงไม่ลุกขึ้นมาอยู่ดีอ่ะ"

"ครั้งสุดท้ายน้า แล้วพี่สัญญาว่าพี่จะลุก"

ฮวีอินถอนหายใจให้กับคำตอบของยงซอน เธอรู้ดีว่ามันเป็นแค่ข้ออ้าง แต่ก็เผลอทำตามคำพูดของอีกฝ่ายไม่ได้

หญิงสาวโน้มตัวลงไปเพื่อจะจุ๊บที่ปากของคนที่นอนอยู่บนเตียงเบาๆ เป็นครั้งสุดท้าย แต่ไม่ทันที่ปากของเธอจะสัมผัสเข้ากับกลีบปากของอีกฝ่าย มือของหล่อนก็ตรงเข้าคล้องคอเพื่อเป็นการล็อกไม่ให้เธอขยับหนี

ยงซอนดึงฮวีอินเข้าหาตัวให้ริมฝีปากของน้องกดลงที่ปากของเธอ

หล่อนไม่ได้หยุดแค่เพียงเท่านั้น เมื่อริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันหล่อนก็เริ่มขบเม้มริมฝีปาก

ถึงนี่จะไม่ใช่สิ่งที่ฮวีอินคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไร เธอเพียงแต่จูบตอบอีกฝ่าย และเมื่อยงซอนพยายามสอดลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากของเธอ เธอก็เปิดให้อีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามาลิ้มรสความหวานในช่องปากแต่โดยดี

ทั้งคู่จูบกันอยู่นานจนกระทั่งถูกร่างกายประท้วงว่าขาดอากาศถึงผละออกจากกันได้ และเมื่อยงซอนพยายามที่จะเข้าหาฮวีอินอีกครั้ง มือของฮวีอินก็ตรงเข้าขั้นกลางระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่

“พี่กำลังเอาเปรียบฉันอยู่นะ” ฮวีอินกล่าวคาดโทษ กับการที่ยงซอนเปลี่ยนจากการจุ๊บปากกันธรรมดาให้กลายเป็นจูบอันเร่าร้อนน่ะเธอยอมได้ แต่ครั้งเดียวก็คือครั้งเดียว

“แหะ”

“ฉันเตรียมข้าวแถมอุ่นเตรียมไว้ให้พี่หมดแล้วนะ ถ้ายังไม่ลุกไปกินตอนนี้ข้าวฉันก็เย็นหมดพอดี”

“พอแล้วก็ได้” ยงซอนทำหน้าบึ้งเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจแต่ก็ยอมลุกจากเตียงด้วยตัวเอง ถึงจะถูกห้ามไม่ให้จูบต่อ แต่ว่าหล่อนก็โกงน้องไปเรียบร้อยแล้ว



“ทำยังไงน้าพี่ถึงจะได้กินกับข้าวอร่อยๆ แบบนี้ทุกวัน” ยงซอนพูดขึ้นกลางโต๊ะอาหาร

“พี่ก็ทำอาหารอร่อยไม่ใช่เหรอ” คำตอบง่ายๆ ของฮวีอินทำเอายงซอนหลุดขำออกมาทันที

“โถ่ นี่ไม่คิดจะโรแมนติกกับเขาบ้างเลยรึไง” หล่อนพูดไปหัวเราะไป นี่น้องมันไม่เข้าใจคำว่าอ้อนกันบ้างเลยเหรอ

“อ้าว งั้นฉันจะต้องตอบพี่ว่ายังไงล่ะ แบบไหนถึงจะเรียกว่าโรแมนติก”

คำตอบของฮวีอินทำเอายงซอนกุมขมับ ทำไมบทที่น้องจะโง่ก็เข้าใจอะไรยากเสียเหลือเกิน “ก็ตอบว่า ‘เดี๋ยวฉันไปทำให้พี่กินทุกวันเลยดีมั้ย’ อะไรอย่างงี้”

“ก็ฉันอยู่นี่ ส่วนพี่ทำงานอยู่ในเมือง ฉันจะไปทำให้อาหารให้พี่กินทุกวันได้ยังไงกัน” คำพูดของน้องทำให้หล่อนต้องยกธงขาวยอมแพ้ วันนี้คนตัวเล็กคงจะนอนไม่พอหรืออะไรสักอย่างถึงได้กลายเป็นคนทื่อๆ แบบนี้

หลังจากทั้งคู่ทานอาหารเช้าควบกลางวันเสร็จ ฮวีอินเป็นฝ่ายรับผิดชอบเก็บล้างอีกครั้งเพื่อให้พี่ที่เพิ่งตื่นนอนก็ลุกขึ้นมากินข้าวเลยได้ไปทำธุระส่วนตัว

ยงซอนใช้เวลาเตรียมตัวนานกว่าเมื่อวาน ทำเอาฮวีอินที่เก็บโต๊ะก็แล้ว ล้างจานก็แล้ว และกำลังนั่งรออยู่ถึงกับอ่านหนังสือในมือจบไป 2-3 บท

ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิดออก ฮวีอินก็ละสายตาจากหนังสือเพื่อเงยหน้าขึ้นมามอง

ภาพของยงซอนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำเอาฮวีอินอ้าปากค้าง ตั้งแต่รู้จักกันมานี่เป็นหนึ่งในวันที่เธอมองว่ายงซอนสวยที่สุด

“แมลงวันจะบินเข้าปากอยู่แล้ว” เมื่อเจอคนตรงหน้าทัก ฮวีอินถึงได้หุบปากลง ก่อนพูดอะไรบางอย่างเพื่อเป็นการแก้เขิน

“พี่จัดเต็มเกินไปรึเปล่า”

“ไม่ได้สิ แฟนเจ้าของทั้งทีก็ต้องแต่งตัวแต่งหน้าให้สมกับฐานะ เดี๋ยวพนักงานที่เจอเมื่อเช้าจะเข้าใจผิดว่าเธอเดินมากับผี”

“ผีที่ไหนจะสวยขนาดนี้” ฮวีอินพึมพำ

“อย่ามายอพี่ไปหน่อยเลย เมื่อเช้าชุดก็แค่พอไปวัดไปวา หน้าก็ไม่ได้แต่งจะเอาอะไรมาสวย”

ฮวีอินทำหน้ามุ่ยและพูดกับตัวเอง “ก็สวยจริงๆ นี่นา” เธอก็ไม่ได้โกหกสักหน่อย ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ตามในสายตาของฮวีอินยงซอนคือผู้หญิงที่สวยที่สุดเสมอ แค่ยงซอนในวันนี้สวยกว่าปกติขึ้นไปอีก

คนตัวเล็กกลับมาทำหน้าปกติแล้วจึงถามอีกฝ่ายด้วยเรื่องใหม่ “เย็นนี้พี่ต้องไปถึงสนามบินกี่โมง”

ยงซอนเหลือบมองไปยังเพดานเพื่อนึกครู่หนึ่ง ก่อนหล่อนจะหันกลับมาสบตาอีกฝ่ายเพื่อตอบคำถาม “ถึงสักประมาณ 1 ทุ่มก็น่าจะทันนะ”

ฮวีอินเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่ติดอยู่กับฝาบ้านทันที เธอคำนวณเวลาในใจก่อนจะคุยกับอีกฝ่าย “ยังมีเวลาอยู่ พี่อยากจะทำอะไรอีกรึเปล่า”

“พี่อยากไปดูฮเยจินชงกาแฟ จะได้ไปลาฮเยจินด้วย”

“งั้นเดี๋ยวพวกเราไปที่ร้านของฉันกัน แล้วสัก 5 โมงฉันค่อยพาพี่กลับไปเก็บของที่บ้าน พอเกือบๆ 6 โมงก็ออกจากบ้าน พี่โอเคมั้ย”

“ถ้าฮวีนโอเคพี่ก็โอเค”

18/01/2563
SHARE

Comments