ส่งความคิดถึง (ของฉัน) ผ่านโลกความฝัน (ไปถึงเธอ)

“...ฉันฝันถึงเธอคนที่อยู่ไกลแสนไกล... ช่างหวานละมุน... อบอุ่นข้างในหัวใจ...”

                   “...แต่อายไม่กล้าแม้จะบอกกับใคร จึงจูบผ่านสายลมช่วยพัดพาไป...”
 
                                                                         - เพลง ฝัน หวาน อาย จูบ-

                            
                    (ขอความกรุณาอ่านบทความนี้และเปิดเพลงดังกล่าวคลอไปด้วยเบา ๆ)


 ในเช้าของเมื่อวาน ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเพลง ฝัน หวาน อาย จูบ เพลงประกอบภาพยนตร์ที่มีชื่อเดียวกันกับบทเพลงนี้ซึ่งฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อสักประมาณ... สิบปีที่แล้วได้ ฟังทันทีหลังจากที่ลืมตาขึ้นมาจากห้วงนิทราในยามเช้าของวัน เปิดฟังวนอยู่อย่างนั้นหลายต่อหลายครั้ง

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเพลงนี้ช่างเข้ากับห้วงอารมณ์ของฉันในตอนนี้เหลือเกิน เมื่อเธอคนที่ฉันสัมผัสได้เพียงแค่ในความฝันมาวนเวียนอยู่ใกล้กันในยามที่ฉันนิทราอยู่หลายวันแล้ว

ใช่ คุณอ่านไม่ผิดหรอก 

“เธอ... ผู้ที่ฉันสัมผัสได้เพียงในความฝันเท่านั้น” 

เพราะในชีวิตจริงนั้นมีเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง (อาจจะเป็นเพียงครั้งเดียว) เท่านั้นที่เราได้พูดคุยกันอย่างเป็นจริงเป็นจังในชั่วระยะเวลาแค่ไม่กี่นาที ซึ่งในห้วงเวลานี้เราคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้พบกันอีก นอกจาก ในความฝัน...ของฉันเท่านั้นนั่นแหละนะ

        เมื่อคืนที่เราสองคนได้พบกัน ไม่สิ มีเพียงฉันต่างหากที่ได้พบเธอ...

ประกายสดใสในดวงตาที่มองมา และรอยยิ้มที่มอบให้ช่างหวานละมุนทำให้ฉันอบอุ่นใจจนแทบไม่อยากตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เราพูดคุยกันด้วยความสนุกสนานและเข้าอกเข้าใจกันเป็นอย่างดี เราทั้งคู่ต่างก็มีความสุขกับบทสนทนา และช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกันในตอนนั้น 
                  .
                  .
                  .
                  .

แต่มันก็ได้จบลง เมื่อฉันตื่นขึ้นมา 
                  .
                  .
                  .
                  . 
ฉันมองเพดานอยู่อย่างนั้น และพยายามทบทวนความทรงจำในความฝันเพื่อเก็บเกี่ยวช่วงเวลาอันแสนมีค่าของเราที่ไม่มีวันเกิดขึ้นในห้วงเวลาของความจริงเอาไว้ให้ได้มากที่สุด
 
มันคงเป็นจิตใต้สำนึกลึก ๆ ของฉันเองที่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นจริง 


ฉันมีเรื่องราวอีกมากมายที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจเกี่ยวกับเธอ 

มีหลายคำพูดที่อยากพูดกับเธอ มีรอยยิ้มที่อยากส่งมอบให้เธอ และที่สำคัญที่สุดคือ อยากให้เธอได้เห็นประกายความรู้สึกที่แท้จริงในแววตาของฉันที่มีเพียงแต่เธอเท่านั้นที่ฉันมอบให้ สิ่งที่ฉันไม่กล้าทำในโลกของความเป็นจริง

ฉันเสียดายช่วงเวลาที่ปล่อยให้ความอาย และมีเพียงความหยิ่งยโสของตัวเองที่แสดงออกให้เธอได้เห็นในตอนที่ฉันยังมีโอกาสที่จะได้ทำสิ่งเหล่านั้นกับเธอในชีวิตจริง มันอาจฟังดูขัดแย้ง ใช่แล้ว ฉันเก็บความอายไว้ในใจและเลือกที่จะแสดงใบหน้าที่หยิ่งยโสเพื่อกลบเกลื่อนซึ่งความอายนั้นออกไปให้เธอแทน
 
ให้ตายเถอะ มันคงจะดีกว่านี้มาก ถ้าฉันอายแล้วกล้าที่จะแสดงอาการอายนั้นให้มันชัด ๆ ต่อหน้าเธอ อย่างน้อยมันคงไม่ทำให้เรากลายเป็นคนแปลกหน้ากันได้มากถึงขนาดนี้ 

อย่างน้อยฉันอาจได้รับใบหน้าที่มองด้วยความสงสัยของเธอว่าฉันเป็นอะไรกันแน่
  
อยากย้อนเวลากลับไปจังนะ กลับไปเมื่อหลาย ๆ ปีที่แล้ว อยากที่จะแสดงทุกอย่างที่คิด ผ่านทางร่างกายและสายตาให้เธอได้รับรู้ มันจะดีกว่านี้ไหมนะ ทุกวันนี้เราอาจจะยังได้เจอกันอยู่ก็ได้ ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อน คนรู้จัก หรือมากกว่านั้น.... อย่างหลังนี่คาดหวังได้ยากแฮะ คงได้แค่ในความฝันจริง ๆ นั่นแหละนะ ไม่อยากจมอยู่กับคำว่า "เสียดายจัง ถ้าตอนนั้น..." อย่างนี้เลย 

ฉันอยากรู้นะว่าจะมีสักวันไหมที่ฉันได้เข้าไปวิ่งวนเวียนอยู่ในห้วงความฝันของเธอยามที่เธอนิทราอยู่บ้าง เพราะถ้ามันเป็นอย่างนั้นแสดงว่าในจิตใต้สำนึกลึก ๆ ของเธอคงจะนึกถึงฉันคนนี้อยู่บ้างไม่มากก็น้อย

แล้วหากมีสักวันที่ฉันได้เข้าไปวิ่งวนอยู่ในนั้นบ้าง จะมีสักครั้งไหมนะ ที่ฉันส่งยิ้มอบอุ่นใจ และแววตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่จะมอบให้เธอเพียงคนเดียวให้กับเธอบ้างหรือเปล่า เพราะถ้ามันเป็นอย่างนั้นแสดงว่าในใจลึก ๆ ของเธอเองก็อาจจะคาดหวังให้ฉันทำแบบนั้นกับเธอสักครั้งในชีวิตจริงบ้างก็ได้ 
 
เพราะฉันคาดหวังว่าอยากจะได้รับสิ่งเหล่านั้นจากเธอ พฤติกรรมของเธอในโลกแห่งความฝันของฉันถึงได้หวานละมุน อบอุ่นหัวใจฉันได้ถึงขนาดนั้น

ฉันอยากจะเชื่อเรื่องที่ว่า “ถ้าเราฝันถึงใคร แสดงว่าคนนั้นคิดถึงเรา” ชะมัด แต่ไม่ว่าจะหลอกตัวเองอย่างไรมันก็ทำไม่ลงแฮะ เพราะว่าในชีวิตจริงเธอไม่ได้แสดงอาการที่จะช่วยส่งสัญญาณว่าคิดถึงฉันแม้แต่น้อย คิดแล้วมันก็เจ็บอยู่ในใจแปลก ๆ แต่มันก็คือความจริงที่ต้องยอมรับในโลกของความจริงนั่นแหละนะ
 
สุดท้ายที่ฉันทำได้คงมีเพียงแค่รอพบเธอในโลกที่ฉันนอนหลับ ทบทวนถึงเรื่องราวที่เราได้พบกันในความฝันเมื่อคืนตอนที่ฉันตื่นนอน ยิ้มให้กับเพดานอยู่คนเดียว จากนั้นก็ควานหาโทรศัพท์มือถือมาเปิดเพลง ฝัน หวาน อาย จูบ ฟัง พร้อมกับกอดหมอนข้างและหลับตาลงพร้อมกับความคิดที่ว่า

 ไม่น่าตื่นเลยแฮะ อยากจะฝันต่ออีกสักหน่อย
 
หลังจากนั้นก็ได้แต่คิดว่า จะอีกสักกี่วันนะที่เธอจะมามองฉันด้วยแววตาแบบนั้น รอยยิ้มแบบนั้น และสีหน้าแบบนั้นในความฝันของฉันอีก คืนนี้เธอจะเข้ามาวิ่งวนในโลกแห่งการนอนหลับของฉันไหมนะ

หลังจากที่ปล่อยตัวเองจมดิ่งไปกับห้วงเวลาแห่งความสุขได้สักพักก็ต้องกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง โลกที่ไม่มีเธอ โลกที่ต้องไปทำงานในตอนเช้า...

เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ใครคนหนึ่งบนโลกใบนี้เคยกล่าวประโยคนี้ไว้เป็นครั้งแรก 

เอาล่ะ ฉันคงต้องไปได้แล้ว แต่ก่อนไป “ขอจูบเธอเบา ๆ ผ่านสายลม” ให้ส่งความคิดคำนึงของฉันไปถึงเธอในโลกของความเป็นจริงบ้างสักเสี้ยวหนึ่งของความฝันก็ยังดี

“...เพราะอายเหลือเกินกว่าที่จะพูดคำนั้น เพราะจูบของเธอยังไม่ใช่จูบของฉัน....”

หวังว่าเราจะได้พบกันอีกสักครั้งนะ 

“เธอผู้คิดถึงฉันเพียงแค่ในความฝัน”
 
ขอให้เราได้มีกันและกันในเงาสะท้อนดวงตาของอีกฝ่ายในโลกคู่ขนานสักใบนะ

เพราะในชีวิตจริงของฉันที่โลกแห่งนี้เรื่องราวของฉันและเธอจะยังคงค้างคา และได้พบกันบางคราเพียงในโลกแห่งความฝันเท่านั้น

นี่... ฉันคิดถึงเธอมากจริง ๆ นะ...

ป.ล. ถึงคนที่ผ่านมาอ่านบทความนี้ อย่าปล่อยให้เรื่องราวและความรู้สึกของตัวเองค้างคาในโลกแห่งความเป็นจริง และคิดถึงได้เพียงแค่ในความฝันเท่านั้น 

อย่าได้ปล่อยให้เวลาเหล่านั้นผ่านไปแม้สักวินาทีเดียว จะได้ไม่ "เสียดายจัง ถ้าวันนั้นฉัน..." 




SHARE
Writer
Heineko
NPC
นักพเนจรจากต่างโลก 🌐🗺 คุณแมวเท้านุ่ม

Comments