เพือนของฉัน
 
เพื่อน ไม่ใช่แค่คนที่พ่อแม่ให้ทำความรู้จักมาตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่แค่คนที่เจอกันที่โรงเรียน สำหรับฉัน เพื่อน คือคนที่อยู่ข้างๆกันเสมอ ไม่ว่าเราจะเจออะไร ทั้งยามทุกข์และยามที่มีความสุข เพื่อนสำหรับฉันมีไม่หลายประเภทนัก เพราะสำหรับคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนฉันจะมีแต่ประเภทที่ดี ไม่ได้ตั้งใจจะชมหรืออย่างไร แต่เพื่อนของฉันทุกคนเขาดีกับฉันจริง ๆ

วันนี้ดิฉันขอเล่าเรื่องราวถึงเพื่อนคนหนึ่งซึ่งอยู่ด้วยกันมาตลอดตั้งแต่เล็กจนโต เขาเป็นทั้งญาติและทั้งเพื่อนสนิท มีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลือก็จะเป็นเขานี่แหละที่ยื่นมือเข้ามา ตอนเด็กฉันจะใช้เรียกแทนตัวเองว่าพี่ เรียกเขาว่าน้อง แต่พอโตมาจะเรียกแทนตัวเองว่าฉัน เรียกเขาว่าแก ตลกดีเหมือนกัน สรรพนามจะเปลี่ยนไปทุกปี

ในช่วงที่เรายังเรียนอยู่ชั้นอนุบาลครั้งหนึ่งที่เล่นด้วยกันนั้น เขาเป็นเด็กผู้ชายที่ไว้ผมยาว ฉันเลยมัดผมให้เขา ที่จริงคือเขาเจ็บมาก แต่ไม่กล้าพูดอะไร น้ำตาเขาค่อย ๆ ไหลลงมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ของเด็กผู้ชายที่ตาชั้นเดียว ผิวสีขาว ๆ เหมือนอาตี๋น้อย หน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่มีเสียงร้องไห้ออกมา เพราะกลัวคนที่เรียกตัวเองว่าพี่จะเสียใจถ้าจะแกะผมมัดนั้นออก จนแม่ฉันได้มาเจอ จึงได้แกะออกให้ แล้วตำหนิฉันอย่างมาก

เราทั้งสองคนเรียนชั้นอนุบาล ประถม มัธยมต้น ที่โรงเรียนเดียวกันมาตลอด จะมาแยกกันก็ตอนที่จบมัธยมต้น ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เราสนิทกันที่สุด ถึงจะได้มาแยกกันช่วงที่ฉันเรียนมัธยมปลาย เขาเรียนสายอาชีพที่วิทยาลัยในตัวจังหวัด แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เราห่างกัน ทุกวันหยุดถ้าเราสองคนกลับบ้านตรงกันจะมานั่งเล่นเล่าประสบการ์ให้กันฟังเสมอ

จุดที่ทำให้เราห่างกันก็คือ เพื่อนของฉันนั้นเขามีแฟน ช่วงนั้นคือช่วงที่น้อยใจเพื่อนมาก แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่าสักวันหนึ่งเขาก็ต้องมีครอบครัว แล้วเราสองคนก็กลับมาเป็นเมือนเดิมอีกครั้ง แฟนเขาก็ทำตัวน่ารัก ฉันเลยเต็มใจที่จะให้เขามาเป็นเพื่อนฉันเพิ่มอีกคน

ยิ่งโตมากขึ้นยิ่งสนิทและไว้ใจกันที่สุด ตอนนี้เพื่อนคนนั้น เด็กผู้ชายที่ตาชั้นเดียวของฉันนั้นเขาโตมาและหล่อมาก ไปที่ไหน ๆ จะมีแต่คนเข้าใจผิดว่า เราสองคนเป็นแฟนกัน จะมีแต่ครอบครัว และกลุ่มเพื่อนเท่านั้นที่รู้ว่า เราสองคนเป็นเพื่อนกัน เราชอบเดินทางไปเที่ยวด้วยกันตลอด ปีนี้ก็ตั้งเป้าว่าจะเที่ยวด้วยกันให้มากกว่า 10 ที่

ทุกครั้งที่อกหัก ช้ำใจ ท้อแท้ ล้มเหลว เหนื่อยใจ เบื่อหน่าย ก็จะเป็นเขา ที่คอยมาปลอบใจให้หัวใจของฉันเข้มแข็งขึ้นเสมอ เวลามีบางเรื่องที่เล่าให้พ่อกับแม่ฟังไม่ได้ก็จะเป็นเขาที่เข้ามารับฟัง และคอยชี้แนะ หรือบางทีก็ห้ามปราม

คิด ๆ แล้ว ก็รู้สึกว่าตังเองโชคดีมาก ที่ครั้งหนึ่งมีทั้งเพื่อนที่เป็นญาติ ที่เป็นที่ปรึกษาให้ในทุกเรื่องขนาดนี้ อยากขอบคุณเธอคนนั้น ที่เข้ามาเป็นเพื่อนของฉันตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้

#18.Jan.2020 
SHARE

Comments