คนเราจะจดจำเรื่องราวของคนคนหนึ่งได้นานเท่าไหร่
คนเราจะจดจำเรื่องราวของคนคนหนึ่งได้นานเท่าไหร่

/
เพลงสุนทราภรณ์ที่ครั้งนึงเคยเป็นข้อสอบฟังสมัยประถมอย่าง “ริมฝั่งน้ำ” 
ที่เธอเคยร้องให้ฉันฟังตอนเราไปเที่ยวด้วยกัน

ตุ๊กตาหมีหน้าเหมือนหมาสีชมพู
ที่เธอเคยให้ตอนวันเกิดฉันเมื่อสามปีก่อน

ฉันยังจำบรรยากาศการเซอร์ไพรส์วันเกิดปีนั้นได้ไม่ลืม

“ไหน ใคร ใครมา..” ฉันออกปากถามเพื่อน เมื่อมีได้ยินว่ามีคนมา
พลางจัดโทรศัพท์ให้เสียบสายแจ็กซ์โดยที่ไม่ให้ไฟดูด
“Happy Birthday to you~”
ฉันนิ่งงัน อุทานไอ้เหี้ย ก่อนจะรู้ว่าเป็นเธอนั่นเอง

วันเกิดในปีที่ฉันเจ็บคอหนัก
กลับเป็นวันเกิดที่มีความสุขที่สุดวันหนึ่งในชีวิต

/
เลือกตั้งที่ผ่านมา เธอปรึกษาฉันว่าเธองง ๆ
ว่าเธอมีสิทธิเลือกตั้งที่ไหน
ระหว่างบ้านพี่สาวตัวเอง หรือบ้านที่ตัวเองเช่าอยู่ในทุกวันนี้

“แล้วที่อยู่ตามทะเบียนบ้านอยู่ที่ไหนคะ” ฉันถาม
“อยู่บ้านพี่สาวน่ะ”
“ถ้าอย่างงั้นสิทธิเลือกตั้งน่าจะอยู่ตรงน้ั้น ถ้าไม่ชัวร์ลองไปที่เขตก็ได้ค่ะ”

/
ฉันสอบติดคณะอักษรศาสตร์
หลังจากครอบครัว คนแรกที่ฉันต้องการส่งข่าว คือเธอ
เพราะหลังจากฉันสัมภาษณ์เสร็จไม่นานนัก
เธอส่งข้อความมาถามฉัน

— เธอ: สอบสัมภาษณ์แล้ว เป็นยังไงบ้าง
ฉันไม่พิมพ์ข้อความกลับไป แต่ฉันร้องไห้
แล้วจึงตัดสินใจโทรไปหาเธอ
“ใจจริงอยากบอกตอนประกาศผลสัมเลย
ไม่อยากให้รู้ว่ากำลังเครียดอยู่” ฉันว่า พลางสะอื้น

“ไม่เป็นไรนะ มีอะไรก็โทรมาได้เสมอ” 

เมื่อฉันสอบติด เธอจึงคู่ควรแก่การรับรู้ความสำเร็จนั้นเป็นลำดับแรก ๆ

/
ฉันหายไปจากเธอราวเดือนเศษ
ด้วยสอบกลางภาคครั้งแรกในมหาวิทยาลัยมันรุมเร้า
ฉันหมดเวลาไปกับการติวกับเพื่อน การอ่านหนังสือคนเดียว
การหาที่นั่งอ่านที่คนน้อย และทำให้ฉันมีสมาธิ

เธอส่งข้อความหาฉันว่า “เรียนหนักอยู่หรือเปล่า เห็นว่าเงียบไปเลย”
แถมท้ายว่ายังไม่ต้องตอบกลับถ้าไม่สะดวก เธอเข้าใจ

ฉันพิมพ์ตอบกลับไปว่า เพิ่งสอบเสร็จวันนี้เอง
หลังจากนั้นไม่นาน ฉันโทรศัพท์ถึงเธอ

“เห็นว่าหายไปเลย” เธอว่า
“คิดถึงก็บอกมาตรง ๆ เถอะค่ะ” ฉันแก้ประโยคให้ เมื่อที่เธอพูดมันอ้อมโลกเสียเหลือเกิน
“ใช่ ใช่ คิดถึงเราน่ะแหละ”

/
ฉันเล่าเรื่องเมื่อเราเจอกันครั้งแรกให้เธอฟังในการโทรครั้งหนึ่ง
เธอบอกว่าเธอจำไม่ได้หรอก มันตั้งหกปีมาแล้ว

ฉันบอก ฉันจำได้ไม่ลืม
เธอทำให้ฉันรู้สึกเกลียด แต่ต่อมาก็เฉย ๆ และสนิทกันในที่สุด

“ขอโทษที่ตอนนั้นทำให้ขวัญหนีดีฝ่อนะ” เธอว่า แม้จะรู้เมื่อกี้ เมื่อฉันเล่าให้ฟัง

/
คนเราจะจดจำเรื่องคนคนหนึ่งได้นานเท่าไหร่

กับบางคนอาจลืมเร็ว
กับบางคนอาจลืมช้า

และกับใครสักคน เราอาจจดจำเขาไปชั่วชีวิต

SHARE
Written in this book
รวมเรื่องสั้น วันอยากเขียน
short stories tell long feelings
Writer
Kewalinishappy
สิ่งมีชีวิต
เขียน คิด อ่าน เขียนซ้ำ

Comments