BIG SKIES
ท้องฟ้าที่นั่นจะเป็นอย่างไรกันนะ

เขาได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง

จะเหมือนท้องฟ้าที่นี่ไหมนะ

ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ เหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด หากมันก็จะบรรจบอยู่ที่ใดที่หนึ่ง หมุนวนไปพร้อมกับเรา มันทำให้เขาไม่ได้มีความคิดอย่างเคย

เด็กหนุ่มบ้านนอกที่มักจะชอบมายืนมองท้องฟ้าอยู่ตรงขอบหน้าผาอย่างไม่หวั่นกลัวความสูงกับเพื่อนผู้หญิงคนสนิทของเขา

ในเวลายามนี้เขาก็กลับมายืนอยู่ที่เดิมเหมือนเดิมทุกๆ วันตามลำพัง

หากเป็นเมื่อก่อนพวกเขาจะมาที่นี่ด้วยกันหลังเลิกเรียนเป็นประจำ และจะนั่งเล่นจนกว่าพระอาทิตย์ระหว่างเขาสองลูกห่างออกไปหลายกิโลฯ จะจมหายลงไปในพสุธา

พวกเขาสองคนมีคำถามที่ให้กันและกันไว้ ณ ที่นี่ เขาจดจำได้จะไม่มีวันลืมเลือน

แปลกนะ ที่บ้านเรามีสถานที่แบบนี้ตั้งหลายที่ กลับไม่ชอบที่ไหนเท่าที่นี่เลย

เธอกล่าว ขณะนั่งพับขาอยู่บนพรมหญ้าสูงเรี่ยตาตุ่ม พลิ้วไหวไปตามกระแสลมที่หอบพัดมาจากทะเลสาบเบื้องล่างอย่างต่อเนื่อง

ผิวทะเลสาบขรุขระเป็นชั้นๆ ของระลอกคลื่นกระเพื่อม แสงอาทิตย์ยามยามบ่ายคล้อยหลังเลิกเรียน

เพราะเราคงไม่เคยไปที่ไหนมาก่อนละมัง แต่ก็แปลกที่เราเหมือนรู้ว่าจะมีสถานที่เหมือนที่นี่

เขานั่งเหยียดขาอยู่บนพรมหญ้าข้างๆ เธอ เธอทอดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้าที่มีเขาสองลูกบดบังทัศนวิสัยที่จะเผยให้เห็นไกลออกไปมากกว่านี้

คงเป็นเพราะแบบนั้นมั้ง

เธอหัวเราะคิกคัก

มันตั้งอยู่หลังโรงเรียนของเราเองนิ แต่ก็แปลกที่ไม่มีนักเรียนคนไหนตั้งใจจะมาที่นี่หลังเลิกเรียนบ้างเลย

เพราะไม่มีใครคิดว่าจะมีที่แบบนี้อยู่หลังโรงเรียนมั้ง ขนาดเรายังคิดไม่ถึงเลย

สินะ

รู้สึกเย็นสบายจังเลยแฮะ เวลานี้

ใช่ นี่ยังหน้าร้อนนะเนี่ย

หลังจากจบมัธยมปลาย นายมีแผนว่าจะย้ายเข้าเมืองกรุงหรือเปล่า

เธอถามเขา

คงไม่หรอก ฉันคงจะหางานทำที่บ้านเกิดแหละ ไม่มีความคิดว่าจะไปไหนทั้งนั้น ถามทำไมหรอ

ฉันรู้สึกไม่แน่นอน

ฉันอยากให้เธออยู่ที่นี่ตลอดไปนะ

ฉันก็อยากอยู่ที่นี่ตลอดไป มีเธอแล้วรู้สึกดีเหลือเกิน ไม่มีเพื่อนคนไหนทำให้ฉันรู้สึกดีได้เท่านายอีกแล้วนะ

เขายิ้มอย่างมีความสุขรับสายตาของเธอที่มองมาที่เขา

สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ไปไหนเลย

จนเย็นย่ำ ขณะที่พระอาทิตย์ค่อยๆ หายไปจากช่องหว่างระหว่างเขาทั้งสองลูก พวกเขาก็เดินทางกลับบ้านของพวกเขา

เธอไม่เคยให้คำตอบนี้กับเขา เขาก็เข้าใจหากเธอจะยังรู้สึกไม่แน่นอนใจเท่าไร

มันยากที่จะต้องจากลาเมื่อมีกันและกันด้วยกันมานาน

เขากลัวว่าการจากลาจะทำให้พวกเขาห่างไกลกันไปตลอดกาล

ถึงแม้จะกลับมาเจอกันอีกครั้ง ก็กลัวความประดักประเดิดจะลบรอยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจนจาง แต่ไม่หายไป เพราะความรู้จักจะทำให้เห็นร่องรอยนั้นได้อยู่ หากจะไม่ชัดเจนเท่าที่เคย

เราจะไม่ลืมกันนะ

เราไม่มีทางลืมกันหรอก

นายจะจำฉันได้ตลอดไปนะ

แน่นอนอยู่แล้วละ

ไว้สักวันเราอาจจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

มันจะไม่เหมือนเดิม

ทำไมจะไม่เหมือนเดิมละ เราจะติดต่อกันสม่ำเสมอไง

หากไม่ได้พบหน้าค่าตากันเลยจะสำคัญอย่างไรกัน

ทำไมนายถึงพูดแบบนี้ละ

เขาเห็นน้ำตาของเธอที่กำลังไหลเอ่อ เขารู้สึกผิดกับทุกคำพูดของเขา

พวกเขากอดอำลากัน

ระยะห่างก็เหมือนรอยดินสอที่ถูกเขียนทิ้งบนกระดาษไว้นานนั่นแหละ มันจะค่อยๆ เลือน เหลือทิ้งไว้แต่ร่องรอยที่มองยังไงก็ไม่ชัดเจน

เขายืนมองเครื่องบินลำนั้นค่อยๆ ทะยานจากพื้นรันเวย์หายขึ้นไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ มันจะหมุนเวียนสิ่งที่เคยหมุนหายไปกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

และอีกครั้งที่จะให้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
SHARE
Writer
iamtasmanian
Storyteller
เรื่องสั้นจากความรู้สึก

Comments