ดีจังที่ยังมีชีวิตอยู่
จริงๆแล้วความตายมันใกล้ตัวเราขนาดนี้เลยเหรอ อยู่ๆเราก็คิดถึงโรคโคโรน่าที่กำลังระบาด เหม่อมองเพดานห้องที่คุ้นชิน ยื่นมือออกไปช้าๆ เราคิดว่าถ้าเราติดก็ติดสิ ขอตายแบบไม่ทรมานนะ 

แต่อยู่ๆเราก็หยุด 
เรานึกถึงความทรมานก่อนหน้านี้ในแต่ละวันที่กว่าจะผ่านมันมาได้
นึกถึงช่วงเวลาที่เรากับเพื่อนสลับกันปลอบให้กำลังใจกันเอง 
นึกถึงน้ำตาที่อดกลั้นไม่อยู่ในแต่ละคืน 
ภาวนาให้แต่ละคืนวันหมดๆไป 
แต่เวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหมือนเป็นแอกอฮอล์ที่ไร้ความปราณีราดลงบนรอยแผลซ้ำๆที่ไม่มีวันรักษาหาย
คอยตอกย้ำว่า ฉันไม่ใจดีกับเธอหรอกนะ

เราโทรหาใครคนนึงที่เราไว้ใจ
บอกเขาว่าไม่มีอะไรมากหรอก
เรามีความเงียบระหว่างกันเล็กน้อย
แต่มันเป็นความเงียบที่ทำให้ใจสงบ
แล้วเสียงของเราก็แผ่วเบาออกมา พรั่งพรู เช่นเดียวกับน้ำตา ซึมออกมาเหมือนปากกาหมึกแตก
น่าแปลกที่ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกๆครั้ง
เราไม่ได้เศร้า แต่เรารู้สึก..ดีใจ 
มันคือน้ำตาที่เป็นรางวัลให้ตัวฉันเอง

ดีจังที่ยังมีชีวิตอยู่

ตอนนี้เราก็ยังมีชีวิตอยู่! 
ยังมีลมหายใจที่รอคอยเช้าวันพรุ่งนี้ เดือนใหม่ของปี
เดือนที่เราได้ลืมตามองโลกเป็นครั้งแรก

คิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นก็ได้แต่ขอบคุณที่เธออดทนและพยายามมาจนถึงวันนี้นะ เก่งมากๆเลยตัวฉัน..
ถึงยังไงเราก็ยังไม่อยากตายและไม่อยากแพ้ไปมากกว่านี้แล้วแหละเนอะ

Don't worry don't be afraid everything gonna be OK.
เพื่อนคนนึงบอกเราให้ท่องไว้ :)




SHARE
Writer
HARMONYHappy
เป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้
ชอบมองหาพระจันทร์ในตอนกลางวัน พอๆกับที่จ้องมองแสงสุดท้ายในแต่ละวัน:) และหวาดกลัวการเปิดเผยตัวตนมากกว่าการเป็นตัวเอง. ไม่ดีเลย.

Comments