เราไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ก็ใช่ว่าเรารักกันไม่ได้นิ [ 01 ]
เมื่อความสันพันธ์ของเราเปลี่ยนไป....
เราสองคนเติบโตมาด้วยการ โดยบ้านของเราทั้งคู่อยู่ติดกัน พ่อแม่ของเราสองฝ่ายรู้จักกันดี ตั้งแต่จำความได้เราทั้งคู่ก็ถูกเลี้ยงมาด้วยกันอย่างกับพี่น้องด้วยอายุที่ไร่เรี่ยกัน ต่างกันแค่ช่วงเดือนเท่านั้นเอง เราทั้งคู่เป็นลูกคนเดียว เราเคยนั่งคุยกันว่า ทำไมเราทั้งคู่ถึงไม่มีพี่หรือไมก็น้องเหมือนกับครอบครัวอื่นๆนะ 
แต่นั้นก็เป็นเพียงความคิดในวัยเด็ก พอเราโตขึ้นมาอีกหน่อยเราไม่เคยกลับไปคิดว่าทำไมเราถึงโตมาคนเดียว เพราะเราต่างคิดเหมือนกันว่า "เราก็มีเราแล้วไง" แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เราทั้งคู่สบตากันมือสองข้างผสานเข้ากันแน่น จ้องมองเข้าไปยังดวงตาคู่สวย ระบายยิ้มบางๆมอบให้พร้อมกัน ก่อนจะโน้มตัวเข้าสวมกอดกันอย่างความเคยชิน ต่างฝ่ายต่างลูบหลังปลอบใจกันเบา พอเวลาผ่านไปสักพัก เราทั้งคู่ต่างคลายอ้อมกอดอุ่นออกจากกัน ส่งยิ้มกว้างให้กันอีกครั้งเป็นการปิดท้าย
ก่อนจะชวนกันออกไปวิ่งทำกิจกรรมตามประสาเด็กวัยรุ่นที่พ่อกับแม่ปลอยให้อยู่ที่บ้าน โดยที่พวกท่านต่างไปทำงานและรับผิดชอบหน้าที่ของพวกท่านกัน จะกลับมาเจอกันอีกทีก็คงช่วงค่ำของวัน เป็นแบบนี้ตั้งแต่พวกผมยังเด็ก จนตอนนี้ก็โตมากพอที่จะดูแลตัวเองได้โดยที่พ่อกับแม่ของเราไม่ต้องเป็นห่วง

เราอยู่กันมาแบบนี้เรื่อยๆจนถึงช่วงจะต้องสอบเข้ามหาลัย ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ยังคงเหมือนเดิม แต่อาจจะมากกว่าเดิมขึ้นมาบ้าง เราเป็นทุกอย่างของกันและกัน เพื่อน พี่ น้อง หรือแม้แต่อีกอย่างที่ยังไม่สามารถเรียกออกมาได้เต็มปาก 

ผมเรียนเลือกที่จะเรียนวิศวะ ส่วนเขาเลือกที่จะเรียนหมอ เราทั้งคู่สอบติดมหาลัยเดียวกัน และนั้นก็ทำให้เราทั้งคู่ดีใจมาก รวมไปถึงพ่อกับแม่ของเราด้วย

แค่แอบเสียดาย ที่เราไม่ได้เลือกเรียนในสาขาเดียวกัน แต่ก็เข้าใจแหละ ถึงเราจะโตมาด้วยกัน แต่ก็ใช่ว่าจะชอบอะไรเหมือนกันนิจริงไหม

พ่อกับแม่จัดการธุระเรื่องเรียนของเราทั้งคู่เสร็จ ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องย้ายเข้ามาอยู่หอพักในมหาลัยในช่วงเวลาที่ยังเป็นปี1 หรือเฟรชชี่นั้นเอง 

เราพักหอด้วยกัน เป็นรูมเมทกัน และมันก็แน่นอนอยู่แล้ว เราทั้งคู่เป็นผู้ชายด้วยกัน เรื่องเลือกรูมเมทเลยไม่ใช่ปัญหาว่าจะต้องได้ใครมาอยู่ร่วมห้องด้วย ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะเข้ากันไม่ได้ เพราะเราต่างฝ่ายต่างรู้จักและรู้ใจกันดี

ดีจน มองแค่หน้าก็รู้แล้วว่าอีกคนต้องการอะไร



******
มีต่อนะคะ ฝากติดตามด้วย
รัก.

SHARE
Writer
rain_in_the_sun
Consoling
Born from imagination

Comments