ผม เธอ เมืองหลวง
1.
พี่เราขอไปส่งด้วย เดี๋ยวถึงแล้วเจอกัน
สารภาพตามตรงว่าผมไม่ได้ใส่ใจกับข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างสนทนาระหว่างผมกับเธอเท่าไหร่นัก

อาจเป็นเพราะความตื่นเต้นระคนประหม่าที่ก่อตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ รู้ตัวอีกทีเวลานี้มันก็เริ่มอัดแน่นจนรู้สึกมวนท้อง

ผมถามตัวเองอีกครั้ง ตัดสินใจดีแล้วจริงหรือ
ที่วันนี้จะไปพบเธอ

2.
เขาบอกว่าเคยชอบมึงนะ แต่มันก็ผ่านมานานมากแล้ว
ในวันที่ตั้งใจจะสารภาพความรู้สึกในใจให้เธอรู้
นั่นคือประโยคบอกเล่าจากปากเพื่อนสนิทของผม

เหมือนสายฟ้าผ่าลงมากลางหัว
เพิ่งเข้าใจก็วันนี้

ผมถอนหายใจเงียบๆ 
ตัดพ้อคนเดียวให้เงียบยิ่งกว่า

ทำไมเวลาของเราถึงไม่ตรงกันเลย

3.
แต่เรายังอยากเจอเธออยู่นะ
เธอบอกแบบนั้น
บอกด้วยว่าผมยังเป็นคนสำคัญของเธออยู่

เธอกำลังรู้สึกผิด
ผมเลยพูดคำเดิมที่บอกกับเธอมาเสมอ
ไม่เป็นไร

ไม่เป็นไรเลยถ้าที่ตรงนั้นจะไม่ใช่ที่ของผม
ถ้าวันไหนเธอเจอใครที่เหมาะสม ผมก็จะยินดี
ขอแค่บอกกันตามตรง

ยังไม่ใช่เร็วๆนี้
เธอตอบ

4.

เรานัดเจอกันที่ศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในกรุงเทพ 
ผมออกเดินทางแต่เช้าจากต่างจังหวัด
และไปถึงก่อน


ภาพของผู้คนมากหน้าหลายตาเดินกันขวักไขว่ สวนทางไปมาอย่างรีบเร่งทำให้ผมเริ่มปวดหัว 

ไม่เคยชินสักครั้งกับความวุ่นวายในเมืองหลวง

ผมไม่ชอบที่นี่

ผมเริ่มคิดถึงที่ที่ผมจากมา รู้สึกว่าที่ตรงนี้มันไม่ใช่ที่ของผม แต่ตอนนั้นเองที่เธอเดินเข้ามา

ครั้งแรกของการพบหน้า
แต่เราเพียงเอ่ยทักทายกันด้วยถ้อยคำห่างเหิน

5.

แปลกใจนิดหน่อยกับจำนวนคนที่เพิ่มขึ้นมา
จำได้ว่าไม่มีเขาคนนี้ในแผน


คนขับรถของเธอยังคงตามมาถึงในร้านอาหารที่เราตกลงกันว่าจะนั่งทานด้วยกัน แต่ไม่นานเขาก็ขอตัวออกไป


ผมงุนงงแต่ไม่ได้สนใจ
ตอนนี้สนใจแค่เธอ 
คนที่ผมอยากพบหน้าสักครั้งมาตลอด

6.
ขอกอดได้ไหม
เธอถามผมตอนเรากำลังจะแยกกัน
ผมพยักหน้า เข้าไปกอดเธอแน่น

ซึมซับความรู้สึกที่อุ่นวาบขึ้นมาในอก

แค่กอดนี้ก็พอใจแล้ว
ไม่ต้องเป็นคนนั้นของเธอก็ได้

ณ ตอนนั้น ผมเกือบจะเชื่อเรื่องที่เธอเคยบอก
ว่าผมเป็นคนสำคัญของเธอจริงๆ

7.


ผมกดเข้าแอพอินสตราแกรมหลังเราแยกกันได้สักพัก ตั้งใจจะเข้าไปเช็คว่าเธอเห็นรูปภาพที่ผมแท็กเธอลงไปในสตอรี่หรือยัง


แต่ก็พบว่าเธอเพิิ่งอัพโหลดบางอย่างลงบนอินสตราแกรมของเธอเช่นกัน


ขอบคุณนะคะ
ข้อความนั้นเขียนอยู่บนวีดีโอที่เธอถ่ายเป็นคนถ่าย
คนขับรถของเธอยิ้ม 
หันหน้าหนีกล้องคล้ายกับเก้อเขิน

ทำไมมือมันถึงสั่นขึ้นมาล่ะ?



8.


แม้ผมจะไม่ค่อยมีความรู้สึกดีๆให้กับเมืองหลวงนัก
แต่กรุงเทพก็ไม่เคยทำให้เศร้าได้ขนาดนี้

ผมรู้สึกไม่เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ยิ่งกว่าเก่า

บนรถแท็กซี่
ผมนั่งน้ำตาไหล
ในหัวมีอยู่ประโยคเดียวดังซ้ำไปซ้ำมา


อยากกลับบ้าน
จบ.




SHARE

Comments