เธอผู้ที่เลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน

ไม่ชอบสิ่งไหนก็เอาตัวออกห่างจากสิ่งนั้น

  ความเป็นไปที่ฝังลึกอยู่ในใจ ย้ำเตือนกับตัวเองว่าไม่ชอบสิ่งไหนก็อย่าไปยุ่งกับสิ่งนั้น เสียเวลาเปล่าถ้ามัวแต่เรียกให้สิ่งนั้นออกไป ออกมาเองง่ายกว่าเยอะ

 เขาว่ากันว่าความประทับใจแรกเป็นสิ่งที่สำคัญกับคนที่เพิ่งรู้จักกัน แต่เธอคนนี้ช่างไม่น่าประทับใจเลยสักนิดเดียว อากัปกิริยาที่แสดงออกมา ทั้งการพูดจาที่โหวกเหวกโวยวาย สัตว์โลกเลื้อยคลานที่ออกมาจากปากเธอ แถมยังมองคนอื่นด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ไม่อยากยุ่งด้วย นั่นคือสิ่งแรกที่ผุดมาในหัว 

 ตลอดหนึ่งปีที่อยู่ด้วยกัน ไม่มีความทรงจำดีๆต่อกันเลย ต่างคนต่างอยู่ ไม่รู้จักกันไปมากกว่าเพื่อนร่วมชั้น ทราบแค่ชื่อเล่นก็เพียงพอแล้ว แต่ก็แว่วๆมาจากเพื่อนในกลุ่มว่าเธอคนนั้นชอบเพื่อนในกลุ่มเดียวกับเรา 

 สิบสองนาฬิกาเศษๆเป็นเวลาที่กำลังจะเตรียมตัวเข้าเรียนวิชาภาษาอังกฤษสุดจ๊าบกับครูฝรั่ง เพราะเหลืออีกสิบกว่านาทีเลยมีเวลาให้ทำตัวเหมือนเต่าได้ เดินอืดอาดกับสหายคนสนิทไปเรื่อยๆ จุดหมายคือระเบียงเดิมที่ชอบนั่งเล่น ระหว่างทางก็ต้องตกใจเมื่อเกิดสงครามขึ้น เธอที่ทำฟาร์มสัตว์กำลังทะเลาะกับเพื่อนอยู่ ตะโกนจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ด่ากันออกรสไม่เกรงใจใคร พอเห็นแบบนั้นสัญชาตญาณของสหายรักก็เกิดขึ้น หันมามองหน้ากันอย่างรู้งาน รีบเดินหนีออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว พลางคิดในใจว่าไม่เกรงกลัวหรือเกรงใจคนอื่นๆเลยหรือไงนะ คนแบบนี้ไม่ชอบเลยและจะไม่ยุ่งด้วยเด็ดขาด 

  วันเวลาผ่านไปเข้าปีที่สองสถานการณ์ก็ยังคงปกติ เรียน สอบ กิน นอน เล่นมือถือ ใช้ชีวิตอยู่กับสภาพแวดล้อมเดิมๆ คนเดิมๆ ได้รู้จักเพื่อนร่วมชั้นเพิ่มหลายคน บางคนก็ชอบอะไรเหมือนๆกัน ถึงได้คุยกันอย่างถูกคอ แต่บางคนก็ต้องจากกัน ทำให้ได้โยกย้ายกันนิดหน่อย แยกออกจากโซนเดิมที่เคยอยู่ เป็นปีที่เครียด เศร้า จิตตก กังวลไปหมด อยู่กับสหายคนสนิทสองคนด้วยใจที่อ่อนล้า แต่ก็ต้องเข้มแข็ง มีคำถามเกิดขึ้นในหัวมากมาย สงสัยอยู่ทุกวันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ พอวันเวลาผ่านไปครึ่งหนึ่งของปีที่สอง สถานการณ์ก็คลี่คลาย อะไรที่เคยสงสัยก็ไม่อยากได้คำตอบแล้ว อะไรที่มันเป็นไปก็ปล่อยมันไป อยู่กับคนที่อยู่ตอนนี้ดีที่สุด พยุงกันไป ความเศร้าใจเริ่มจางหายไป ความคิดตรงกันกับเพื่อนว่ามีแค่นี้ก็สะดวกดีเหมือนกัน 

 สุขภาพที่ดีเริ่มต้นที่ตัวเรา วิชาสุดท้ายของวันเริ่มขึ้นด้วยการนั่งตามที่ครูสั่ง น่าเบื่อ อยากนั่งกับเพื่อนรัก แต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรจึงยกก้นไปที่ๆควรนั่ง เรียนสุขศึกษากับครูที่เชี่ยวชาญ มองคนตรงหน้าด้วยใจวูบวาบ ไม่รู้เลยว่าพักสายตากับไหล่นี้ไปนานแค่ไหน เพื่อนเรียกถึงได้รู้ว่าเหม่ออยู่ เมื่อปิดเทอมที่แล้วนอนเบื่อๆอยู่บ้าน ไถนกฟ้าสลับกับกล้องม่วงไปเรื่อย เจอเข้ากับแอคเคาท์คนๆหนึ่ง อะไรดลใจให้กดเข้าไปดูก็ไม่รู้ คติประจำใจหายแว๊บไปเลย เลื่อนดูด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ เผลอตัดสินคนอื่นไปด้วยใจที่ไม่ไตร่ตรอง ทำไมถึงชอบอะไรแบบเดียวกัน ทำไมถึงเหมือนกันขนาดนี้ คนแบบเธอจะชอบอะไรแบบนี้ได้ยังไง เธอเจ้าของฟาร์มสัตว์มีไทป์คล้ายๆกับเราเลย ลังเลอยู่นานจนตัดสินใจแตะเข้าที่ไหล่คนตรงหน้า ได้คุยกันนิดหน่อยถึงความชอบและอะไรที่เหมือนกัน บ้าที่สุด คุยถูกคอได้ไง คนหยาบคายคนนั้นหายไปไหนแล้ว 

 ความไม่ชอบใจเริ่มหายไปแทนที่ด้วยความเข้าอกเข้าใจ คิดได้ว่าถ้าเขาดีกับเราก็คือดี ตลอดปีที่สองได้รู้จักกับเธอมากขึ้น นิสัยติดตัวที่ดิบอยู่อย่างหนึ่ง ชอบพูดเสียงดัง ดังมาก นั่งอยู่ข้างกันจะตะโกนทำไมก็ไม่รู้ จากที่สัมผัสมา ลึกๆแล้วเธอจิตใจดีแค่แสดงออกแบบรุนแรงไปหน่อย สนิทกันมากขึ้นระยะห่างก็ลดลง ใกล้ชิดกันมากขึ้น วันหนึ่งอยู่ดีๆก็โดนเธอแซว แซวแรงมาก เธอคงดูออกว่าเราไม่โอเค หลังๆมาคำพูดคำจาเลยดีขึ้น ใช้ชีวิตไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าใจสั่นทุกครั้งที่เธอเดินมาเล่นด้วย ความรู้สึกแปลกๆก่อขึ้นในใจก็ตอนนั้น 

  ไม่เคยชินกับการพูดในที่สาธารณะเลยสักครั้ง เหงื่อชุ่มมือ กำลังใจก็พุ่งมาใส่แรงมาก เธอดิบอีกแล้ว ตะโกนบอกให้เราสู้ๆ เพื่อนในห้องแซวจนได้ เขินเป็นบ้าแต่เก็บอาการไว้ หน้านิ่งเข้าไว้ท่องอยู่ในใจ ตลอดครึ่งหลังของปีสอง หัวใจดวงน้อยโดนโจมตีอย่างรุนแรง คำพูดคำจา การกระทำ ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าของฟาร์มแบบเธอจะเป็นคนปฏิบัติ ลึกๆก็รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง แต่ก็ยังไม่แน่ใจ 


 จนบ่ายวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ได้เดินน้ำตาคลอกลับบ้าน เย็นวันนั้นเลยตัดสินใจบอกกับเพื่อนตัวน้อยไปว่ารู้สึกยังไงกับเจ้าของฟาร์ม มีกันอยู่สองคนเข้าใจกันดี วันนั้นเลยทำให้แน่ใจว่าชอบเขาแล้วจริงๆ พลาดท่ามาก แต่ความจริงที่กำลังเผชิญอยู่ก็ถือรุนแรงเลยทีเดียว เขามีเจ้าของหัวใจแล้ว เจ็บอยู่นะแต่ไม่มาก คิดว่าจะชอบไปเงียบๆดีกว่า สักวันคงเลิกชอบอยู่ดี 

  เจ้าของฟาร์มชอบเล่นกับหัวใจ คนโดนก็ใจเหลวไม่เป็นท่า เพื่อนเขาแซวเรา เราก็ได้แต่ยิ้มแห้ง เข้าสู่ปีสุดท้าย ยังคงโดนโจมตีอยู่เรื่ิอยๆ คืนหนึ่งนอนคิดอยู่ว่าเขาจะทำแบบนี้ทำไม หัวใจก็ไม่ว่างมาทำแบบนี้มันใจร้ายไปไหมนะ ทุกครั้งที่เห็นเขาอยู่กับคนของเขา ใจมันก็โหว่งๆ กลัวว่าวันหนึ่งจะชอบมากจนทำใจไม่ได้ ตัดสินใจออกห่างเพราะอยากเลิกรู้สึกด้วย ไม่มองหน้า เรียกไม่หัน(เพราะแกล้งไม่ได้ยิน) ในใจอยากคุยด้วยเป็นบ้าเลย เพื่อนบอกว่าเขามองเราตลอด ทำแบบนี้ได้สองอาทิตย์ก็มาตายอยู่ที่เดิม หลังจากหยุดอยู่บ้านเพราะไม่สบาย พอกลับมา เขาเดินมาถามว่า ไปไหนมา คิดถึง หัวใจเต้นตึกตักๆ ข้าวเที่ยงวันนั้นอร่อยเป็นบ้าเลย 

 พอกลับมาคุยกันความรู้สึกก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ มากขึ้นจนทนไม่ไหว รู้สึกมากก็เจ็บมาก จากที่ชอบเริ่มกลายเป็นอึดอัด เสียใจซ้ำๆอยู่แบบนั้น เสียน้ำตาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เหมือนโดนตบหัวแล้วลูบหลัง มาทำให้ใจสั่นแต่ไม่รู้สึกอะไรด้วยนี่ใจร้ายที่สุด 

 คืนหนึ่งในเดือนสุดท้ายของปีนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย คิดไปคิดมาไปคิดถึงเรื่องเจ้าของฟาร์มเข้าจนได้ ความรู้สึกต่างๆที่ทับถมกันมานานก็ระเบิดออกมา ตัดสินใจบอกเขาไปว่ารู้สึกยังไงที่เขาทำแบบนี้กับเรา ร้องไห้จนตาบวมไปเลย ปวดหัวไปหมด รอไม่นานเสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นรัวๆ คำตอบที่ได้กลับมาจากเจ้าของฟาร์มทำเอาหัวใจแตกสลาย ถึงจะรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วก็ตามว่าคำตอบจะออกมาทิศทางไหน...

SHARE
Writer
septmn
Writer
“ Ailurophile ”

Comments