16.01.2563 : ปู่จ๋า...ขาปู่หายไปไหน?
เมื่อตอนที่แม่ของข้าพเจ้านั้นยังเด็ก หมู่บ้าน ถนน ไฟฟ้ายังไม่เจริญ เป็นถนนหินดินแดงทอดยาวไปสู่ท้องทุ่งนาตัดภาพกับความสูงของต้นยาง และผืนนาที่ตรงข้ามกับซอยที่เราอาศัยอยู่นั้น ว่ากันว่าเป็นที่เผาศพมาตั้งแต่รุ่นๆ บรรพบุรุษ
.
.
.
หากผืนดินนั้นเป็นที่ส่งร่างไร้ลมหายใจครั้งสุดท้าย เป็นไปได้ไหมที่จะมีเจ้าที่เจ้าทาง ดวงวิญญาณที่ยังคงวนเวียน ณ ที่แห่งนั้นอยู่เผื่อรอเวลาไปผุดไปเกิด
.
.
.
เย็นที่ตะวันเริ่มลาลับฟ้าแม่ข้าพเจ้ายังคงวิ่งเล่นไม่กลับเข้าบ้าน สนุกสนานอยู่บนท้องถนนที่ติดกับทุ่งนานั้น สองขากระโดดเตาะแตะพลันสายตาเหลือบไปเห็นปู่คนหนึ่งมีหนวดเคราสีขาวยาว มือหนึ่งถือไม้เท้ากำลังเดินมาทางแม่ข้าพเจ้าจากฟากฝั่งซ้ายของถนน 
.
.
.
ยิ่งปู่คนนั้นเริ่มเข้ามาใกล้ภาพนั้นก็ยิ่งเลือนลาง จนกระทั่งปู่คนนั้นปรากฏอยู่ใกล้สายตา จึงรู้ว่า"ปู่".....ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่ามนุษย์เหมือนกันกับแม่ของข้าพเจ้า เพราะภาพที่เห็นทำให้ขนเล็กๆ ทุกอณูรูขุมขนทยอยเรียงขึ้นไปตามๆ กัน 
.
.
.
ปู่กำลังยืนยิ้มให้ มืออีกข้างยังคงถือไม้เท้าเอาไว้เช่นเดิม แต่กลับรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นด้วยซ้ำที่จะต้องใช้ เพราะในเมื่อปู่นั้น....มาแต่ส่วนบนไม่มีแม่แต่ส่วนใดๆ ที่สามารถสัมผัสลงไปได้กับผืนดิน สักนิดก็ไม่มี....
ภาพนั้นอยู่ในความทรงจำแม่เสมอมาเป็นเรื่องที่ช่วยเตือนข้าพเจ้าในวัยเด็กว่าให้กลับบ้านก่อนตะวันจะลาลับไปหรือที่ภาษาคนในหมู่บ้านเราเรียกว่า "ยามผีตกป่า" จากเหตุการณ์นั้นแม่ข้าพเจ้าผ่านมันมาได้เพราะรีบวิ่งแจ้นหนีกลับเข้าบ้าน กลายเป็นประสบการณ์ชวนขนลุกของแม่ข้าพเจ้าครั้งเเรกในชีวิต แต่ครั้งเดียวก็จดจำได้มานานเเสนนานเกินจะทน....
.
.
.
ฝันดี🌔
SHARE
Writer
JenjilaWilajun
613130140104
What things we can't control? Just accept it and let it go.

Comments

tarocktoktak
5 months ago
อ่านแล้วนึกถึงชนบทแบบสยองขวัญเลย
Reply
JenjilaWilajun
5 months ago
ใช่ไหมคะ55 อึมครึมๆ ต้นไม้เยอะๆ แต่กลับอบอุ่น