(90) First meal
(ต่อจาก On the way)

ฮวีอินเป็นฝ่ายเดินไปถึงประตูหน้าบ้านก่อน เธอดึงประตูเข้าหาตัวและขยับไปยืนข้างๆ พร้อมทั้งจับประตูไว้ เพื่อให้คนเป็นพี่ได้เดินเข้าไปก่อน

“ขอบใจนะ” ยงซอนกล่าวขอบคุณ มันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันที่คนส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ใจ...รวมถึงตัวหล่อนด้วย แต่คนเป็นน้องกลับไม่เคยละเลยเรื่องเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นการคอยเปิดประตูค้างไว้เพื่อให้คนอื่นเดินเข้าก่อน การช่วยหยิบของถือของ และการแสดงถึงความเป็นห่วงอย่างการบอกให้ฮเยจินบอกเธอเมื่อถึงบ้าน

คนตัวสูงเดินนำเข้าไปในบ้าน ส่วนคนตัวเล็กก็ปิดประตู เปิดไฟเพื่อให้ในบ้านมีแสงสว่าง และเดินตามไปติดๆ ยงซอนเดินนำไปได้อย่างคล่องแคล่วหลังได้อาศัยอยู่ที่นี่หนึ่งคืน หล่อนเริ่มคุ้นชินกับบ้านหลังนี้แล้ว

ทั้งสองเลี้ยวเข้าไปยังห้องด้านซ้ายซึ่งเป็นทั้งห้องครัวและห้องอาหาร ฮวีอินเดินตรงไปยังเคาท์เตอร์เพื่อวางปิ่นโตในมือลง ก่อนนำอาหารไปอุ่นและจัดใส่จาน ส่วนยงซอนรับผิดชอบหยิบอุปกรณ์ต่างๆ ทั้งจาน ชาม ช้อน ส้อม นำไปจัดเรียงบนโต๊ะเพื่อเตรียมสำหรับการทานดินเนอร์

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วทั้งคู่ต่างก็เดินมานั่งลงที่โต๊ะ และเริ่มต้นทานอาหาร...อาหารมื้อแรกภายใต้ความสัมพันธ์ใหม่ สถานะใหม่

สำหรับคู่รักอื่นๆ อาหารมื้อนี้คงจะต้องพิเศษไปจากปกติอย่างการไปทานอาหารใต้แสงจันทร์ ใต้แสงเทียน ภายในร้านอาหารหรู หรือการขึ้นไปทานอาหารบนดาดฟ้าของตึกสูงสักแห่ง ขณะที่มื้ออาหารฉลองการเป็นแฟนกันของฮวีอินและยงซอนนั้นเรียบง่ายและเทียบกับใครไม่ติด

แต่ในความรู้สึกของคนทั้งสอง...แค่มีคนพิเศษ แค่มีคนตรงหน้านั่งทานข้าวร่วมกันก็พิเศษเกินพอ

ระหว่างทานอาหารฝีมือฮเยจินที่ยงซอนยอมรับเลยว่าอร่อยไม่แพ้ฝีมือของแฟนตัวเอง หล่อนและเธอก็พูดคุยแลกเปลี่ยนกันตามปกติ มีหยอกล้อกันบ้างตามประสา เท่านี้ก็มีความสุขมากแล้ว และทั้งที่ใช้เวลาไปกับมื้อนี้นานกว่าปกติ แต่กลับรู้สึกเหมือนมันจบลงอย่างรวดเร็ว อันที่จริงสำหรับทั้งคู่ เวลา 1 คืน 1 วันที่ผ่านมานั้นไวเหมือนแค่ชั่วพริบตา

“ฮวีน มื้อนี้เดี๋ยวพี่เก็บล้างเอง เธอมีงานค้างอยู่ไม่ใช่เหรอ” ยงซอนเอ่ยปากไล่อีกฝ่ายให้ไปทำอย่างอื่นเพื่อจะเป็นคนรับผิดชอบการจัดการทำความสะอาดของมื้อนี้

“ช่วยกันสิพี่ ฉันจะปล่อยให้พี่ทำคนเดียวได้ยังไง” คนหัวดื้อเถียงกลับในทันที กินด้วยกันก็ต้องช่วยกันล้าง เธอน่ะไม่อยากให้แฟนต้องเหนื่อยคนเดียวหรอกนะ

“จานมีแค่นี้เอง พี่จัดการได้น่า ทีตอนกลางวันจานเยอะกว่านี้เธอยังทำคนเดียวเลย รีบไปอาบน้ำแล้วเคลียร์งานเถอะนะ พี่ไม่เห็นเธอวาดรูปมานานแล้ว” ข้ออ้างที่อิงมาจากความจริงทำให้ฮวีอินยอมจำนน เธอปล่อยให้คนรักเป็นฝ่ายจัดการเก็บล้างในมื้อนี้ ส่วนตัวเองก็เดินไปยังห้องนอนเพื่ออาบน้ำและสะสางงานตามคำบอกของอีกฝ่าย



หลังจากเก็บล้างเสร็จยงซอนก็เดินตามมาที่หองนอนและพบว่าฮวีอินยังคงทำธุระส่วนตัวอยู่ หล่อนจึงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา

พอเปิดดูโทรศัพท์หล่อนถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าวันนี้ไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย ตั้งแต่ตื่นก็มัววุ่นอยู่กับการหาตัวคนที่หายไป เสร็จแล้วก็อาบน้ำ กินข้าว แต่งตัว แล้วออกไปข้างนอก ตอนเดินทางก็เดินไปคุยไป พอเจอใครก็ได้ทักทายทำความรู้จัก ได้กินขนมและทำกิจกรรมกับพวกคุณป้าคุณลุง แม้แต่ตอนไปที่ร้านกาแฟก็เอาแต่คุยกับฮเยจินจนไม่ได้นึกถึงโทรศัพท์เลย นี่จึงเป็นครั้งแรกของวันที่หล่อนได้เปิดดูมัน

แล้วมันก็ทำให้หล่อนรู้ว่า การที่หล่อนหายไปจากโซเชียลทั้งวัน...ไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิต มีบ้างที่เพื่อนถามหาหล่อน แต่มันก็แค่นั้น ส่วนหล่อนที่ขาดโซเชียลไปก็ยังคงสบายดี เผลอๆ จะดีกว่าการนั่งเปิดดูอะไรไม่รู้ทั้งวัน พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคนตัวเล็กถึงชอบชีวิตที่นี่นัก เพราะหล่อนเองก็เริ่มหลงเสน่ห์มันบ้างแล้วเหมือนกัน

ฮวีอินเปิดประตูและเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนลายมิกกี้เม้าท์ สำหรับยงซอนแล้วอีกฝ่ายที่อยู่ในชุดนอนลายมิกกี้เม้าท์ดูน่ารักน่าเอ็นดู เห็นแล้วอยากจะจับมาฟัดด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่มันก็ทำให้หล่อนไม่พอใจอยู่เหมือนกัน

“ทำไมวันนี้ใส่ชุดนอนล่ะ” ยงซอนถามด้วยความสงสัย

“ปกติฉันก็ใส่สลับๆ กัน บางวันก็ใส่ชุดนอน บางวันก็นอนไปทั้งชุดคลุมนั่นแหละ ทำไมเหรอ หรือพี่ว่าชุดนี้ดูไม่เข้ากับฉัน” คนตัวเล็กแสดงสีหน้าเป็นกังวลเมื่อคิดว่าพี่อาจจะไม่ชอบชุดของเธอ

“ปะ...เปล่า ฮวีนใส่ชุดไหนก็น่ารักแหละ...แค่ชุดนอนมันถอดยาก” พอสิ้นเสียง ผ้าเช็ดตัวในมือฮวีอินก็ถูกปาใส่เข้ากลางหน้าของยงซอนอย่างไม่ทันตั้งตัว

“โอ๊ย” ยงซอนร้อง

“สมน้ำหน้า ในหัวมีแต่อะไรก็ไม่รู้”

“ทำไมพอเป็นแฟนแล้วรุนแรงจัง ไม่เห็นทะนุถนอมพี่เหมือนแต่ก่อนเลย”

“ก็ถ้าพี่จะยังไม่ไปอาบน้ำอีกฉันก็จะรุนแรงให้มากกว่านี้ ไปได้แล้ว” ฮวีอินเป็นฝ่ายไล่อีกคนให้ไปอาบน้ำบ้าง เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายก็หัวรั้นไม่แพ้กัน ถ้าไม่ใช้ไม้แข็งบ้างเดี๋ยวอีกหน่อยจะมีปัญหา

ฝ่่่ายยงซอนเดินเข้าไปอาบน้ำตามคำสั่งของฮวีอิน ฝ่ายฮวีอินก็ไปนั่งลงที่เก้าอี้ที่ยงซอนเพิ่งลุกออกมาเพื่อสะสางงานให้เสร็จทันก่อนที่อีกฝ่ายจะออกมากจากห้องน้ำ เวลาที่เหลือจะได้เอาไว้ใช้กับอีกคนอย่างเต็มที่

15/01/2563
SHARE

Comments