เราก็แค่อยากเป็นคนสำคัญของใครคนนึง

"จริงๆเนี่ยเราก็แค่อยากเป็นคนสำคัญของใครซักคน"
ฟังดูเป็นเหมือนประโยคที่ไม่ค่อยเข้าหูเนาะสำหรับคนที่คิดว่าเราสามารถอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ได้
แต่ถ้าให้มองดีๆนะครับ
ผมว่าเราต่าง หรือว่าเราเคยเป็นนะคนสำคัญของใครซักคนเหมือนกันนะ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว คนรัก ที่ทำงาน เพื่อน 
แต่เป็นคนสำคัญในบางช่วงเวลา
ช่วงชีวิตที่ไม่เหมือนกัน
บางคนก็เข้ามาตอนวัยรุ่นเข้ามาเป็นความสุขในช่วงนั้น
บางคนก็เข้ามาตอนที่เราไม่มีใครเลย
หรือว่าบางคนก็เข้ามาตอนที่เราไม่พร้อม
แล้วพวกเขาเหล่านั้นก็เดินจากไป
ตัวละครที่เราและเขาคิดว่าสำคัญนะ เดินจากไป
ละก็มีคนใหม่เดินเข้ามาเจอกันอีก
ถ้ามองในชีวิตจริงตัวเราก็เปลี่ยนไปทุกๆวันนะครับ
สิ่งที่เราสนใจ สิ่งที่เราให้ความสำคัญในวันนี้
ต่อจากนี้เราอาจจะไม่ให้ความสำคัญกับเขาแล้วก็ได้
เช่นเดียวกับเราที่จะพบเจออะไรแบบนี้บ้างเหมือนกัน
แต่วันที่เราจะต้องเปลี่ยนเจ้าของอะมันเป็นวันที่เราไม่มีทางรู้เลย
วันที่เรารู้ตัวว่าเราไม่ได้สำคัญอะไรกับเค้าแล้ว
เดินเข้ามาถึงเนี่ยคนที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
ผมคิดว่าเขาไม่ทันตั้งตัวหรอกนนะครับ

แต่บางคนก็เจอกันมาเยอะไง
เขาก็เลยรู้สึกเศร้าบ้างละก็ยังมีความหวังเนาะว่า
คนๆใหม่จะใส่ใจเขาพอๆกับคนเดิม
ฟังดูแล้วมันเหมือนความรู้สึกที่มันเจ็บลึกๆ
คือพอเราไม่สำคัญอะเราก็คาดหวังว่า
สักวันเราจะสำคัญกับใครอีกคน
ผมเป็นให้คุณค่ากับการมีอยู่ของตัวเองมากเลยนะครับ
คือเรามีค่าในตัวเองอยู่แล้วไม่ว่าจะมีคนมองเห็นหรือไม่
หรือว่าจะมีคนให้ค่าเรารึป่าวเนี่ย
อันนี้คือเรามีตัวตนตั้งแต่เราเกิดมาอยู่แล้วนะครับ

แต่ในการมีชีวิตอยู่เนี่ย
จนกว่าเราจะตายจากไป
การถูกใครซักคนให้ความสำคัญเนี่ย
มันก็เป็นเรื่องสำคัญมากๆในการที่เราจะมีชีวิตต่อไปมากพอสมควรเลยนะครับ
คือไม่ต้องนับว่าเป็นเรื่องความสัมพันธ์ก็ได้นะ
เอาแค่เป็นเรื่องของการเรียนถ้าเราเรียนที่ไหนอะ
แล้วรู้สึกว่าเรามีตัวตนในนั้น เราก็รู้สึกว่าเราอยากอยู่ตรงนี้ต่อ
แต่ถ้าเรารู้สึกว่าเราไม่มีความสำคัญไม่มีใครเห็นค่าเราก็จะไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นนะครับ

บางทีผมก็เคยคิดไปเองว่าเออตัวเองไม่มีค่า
ไม่สำคัญอะไรกับใครเลย ด้วยความที่เอาตัวเองไปผูกว่า
เออ เราน่าจะมีค่ากับคนนี้นะ
แต่พอคนนี้ไม่ให้ค่าเราอะ ก็เหมาไปเองนะครับว่า
เราไม่ได้มีค่ากับใครอีกเลยอะ
คือจมอยู่กับความคิดแบบนั้นอะ
พอใครเดินเข้ามาในชีวิตก็ปัดเขาออกไปนะครับ
ละก็กลับมาจมอยู่กับกองขยะในใจตัวเองเหมือนเดิม
ของแบบนี้มันใช้เวลานะครับ
เวลาที่เราจะเห็นคุณค่าว่าเราสำคัญกับใครบ้าง
หรือเราสำคัญกับตัวเองมั้ย

แต่การที่เราคิดว่าเราสำคัญกับใครซักคน
ในขณะที่ทางฝั่งของเขาอะเขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับเราเลยนะครับ
ผมว่ามันเป็นเรื่องน่าเศร้ามากเลยนะ


เศร้าตรงที่บางทีอะ
เราก็ไม่ยอมรับตัวเองว่าเราไม่สำคัญน่ะ
แต่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้เขาเห็น
ให้เขารู้สึกว่า "เฮ้ยนี่ฉันอยู่ตรงนี้ไงมองไม่เห็นหรอ"
คือมันเหนื่อยมากเลยนะครับความรู้สึกแบบนี้เนี่ย
ซึ่งเขาเนี่ยไม่ได้ลืมหรอกว่ามีเราอยู่
แต่ว่าเขาไม่ได้รู้สึกแล้วว่า
เขาต้องมีเราอีกต่อไปแล้ว
ทันทีที่เรารู้ตัวและก็ยอมรับได้เนี่ยแหล่ะ
เราถึงจะยอมถอยออกมา  ด้วยความเจ็บปวด
คือเจ็บเลยแหล่ะ



แต่ทำยังไงได้นอกจากจะต้องกลับมาให้ความสำคัญกับตัวเอง
หรือว่าจะออกไปหาคนใหม่ที่ให้ความสำคัญเท่าๆกัน
โดยที่คาดหวังว่าเราจะไม่ต้องเปลี่ยนเจ้าของกันไปอีก
มันจะทำไงได้ล่ะ เพราะว่ากว่าจะโตมาขนาดนี้
เราต่างเคยเป็นขยะ ของเล่นมือสอง เป็นของเล่นที่สูญหาย

แต่สุดท้ายอะเราก็แค่อยากเป็นคนสำคัญของใครซักคนอยู่ดี
แค่นั้นก็พอแล้วเนาะ

:)
SHARE
Written in this book
Say something
เคยอยากจะบอกอะไรกับใครบางคนแต่ไม่กล้ามั้ยหนังสือเล่มนี้บันทึกความในใจไว้ทั้งหมดเพราะถ้าเก็บเอาไว้มันคงจะอยูาได้ไม่นาน

Comments