ในอวกาศ , ในวงโคจรของเธอ


หรือว่าการที่เราได้มาพบกัน การที่ฉันได้มารู้จักกับเธอ 
คือการที่แค่ให้ฉันได้รู้ตัวเองว่า ฉันก็เป็นดาวดวงหนึ่งในระบบสุริยะจักรวาลนี้ 


ที่ผ่านมา ฉันคิดว่าตัวเองก็เป็นแค่ดาวที่ลองลอยอยู่ในอวกาศเฉยๆเหมือนกับมวลฝุ่นละออง 
เป็นดาวที่ลอยอยู่เพียงดวงเดียว และโดดเดี่ยวในอวกาศ ลอยอยู่ในที่มืดแต่ก็มีแสงสว่างบ้าง แม้จะเป็นแค่แสงรำไรในบางครั้งก็ตาม ลอยไปเรื่อยๆ เอื่อยๆ
แต่ละวันผ่านไป..
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...
ไปจนถึงหนึ่งเดือน....หนึ่งปี และหลายๆปี......
ฉันใช้ชีวิตเป็นดวงดาวเฉื่อยๆเฉยๆ ไม่มีชีวิตชีวา 

.
.
.

เหงาจัง
ฉันได้แต่บ่นเบาๆกับตัวเอง



จนกระทั่งวันหนึ่ง 
ฉันตัดสินใจหาทางออกไปจากเส้นทางที่เคยเดิน 
และลองมองหาสิ่งใหม่ๆในอวกาศที่แสนเงียบเหงาแห่งนี้ ฉันเบื่อระบบการใช้ชีวิตแบบนี้แล้วล่ะ 
ฉันต้องการความแปลกใหม่และท้าทายในชีวิตบ้าง! 
คิดได้ดังนั้นฉันจึงออกเดินทาง
.
.
.

ฉันเดินทางผ่านกาแล็กซีเพียงไม่นาน 
ก็ได้เจอกับเธอ.

เพียงครั้งแรกที่เจอ ก็เหมือนกับมีแรงดึงดูดมหาศาล 
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ดวงดาวเฉื่อยๆแบบฉันถูกเธอดึงดูดเข้าไปหามากนักหรอกนะ 
ฉันชินกับการที่รู้สึกเฉยๆมากกว่า แรงดึงดูดของเธอจึงทำอะไรกับฉันได้ไม่มาก

แต่ในชีวิตฉันก็พึ่งเคยพบ และใกล้กับดวงดาวที่มีแรงดึงดูดแบบนี้เป็นครั้งแรก 
เธอดึงดาวดวงอื่นเข้าไปใกล้ได้มากมาย ดวงดาวไหนๆก็ต้องการจะเข้าไปใกล้เธอ 
ดาวทุกดวงในรัศมีนี้ ต่างก็ให้ความสนใจและอยากเข้าใกล้เธอทั้งนั้น 
แม้แต่ตัวฉันเอง....
ในบางครั้งที่เธอขยับเข้ามาใกล้ แรงดึงดูดของเธอมันดึงดูดฉัน ให้ค่อยๆขยับเข้าไป 
ฉันก็ไม่อาจจะต้านแรงดึงดูดนั้นไหว จึงค่อยๆขยับเข้าไป จนอยู่ใกล้กับเธอ

และในที่สุดฉันก็ได้รู้จักกับเธอ ผู้มีแสงสว่างเจิดจ้าเหมือนกับดวงอาทิตย์ 
มีดวงดาวมากมายที่อยู่รอบข้างเธอ ฉันก็อาจจะเป็นหนึ่งในดวงดาวมากมายนั้น  


หลังจากที่เราได้รู้จักกัน ฉันก็กลายเป็นดาวที่มีแสงสว่างในตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วนิดหน่อย ฉันโคจรอยู่รอบตัวเธอ ในรัศมีที่เรายังมองเห็นกันและกันอยู่ 

แต่แล้วเวลาก็ผ่านไป
ผ่านไปเรื่อยๆ......

จนวันหนึ่งฉันก็รู้สึกตัวว่าวงโคจรนั้นมันมีการเปลี่ยนแปลงไป 
ฉันยังโคจรอยู่รอบตัวเธอ แต่ไม่ได้อยู่ในรัศมีวงโคจรที่ใกล้กันอีกแล้ว 
เหมือนมันค่อยๆห่างออกไป ฉันค่อยๆห่างเธอออกไปทุกที 
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรต้องทำอย่างไร ฉันยังอยากโคจรอยู่ใกล้กับเธอแบบนั้น 
แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอาตัวเองไปใกล้กับรัศมีของเธออีก 
ดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้าแบบนั้นน่ะ ฉันไม่กล้าที่จะเอาตัวเองเข้าไปใกล้หรอก 
กลัวผิวของฉันจะได้รับบาดเจ็บจากความร้อนของเธอเข้า จึงได้แต่อยู่ไกลๆแบบนี้... 


สุดท้าย เราจะต้องหลุดออกจากวงโคจรของกันและกันใช่ไหมนะ?

ไม่สิ...

สุดท้าย ฉันก็ต้องหลุดออกจากวงโคจรของเธอใช่ไหมนะ? 

และในที่สุดแล้ว 
ฉันก็จะกลับไปล่องลอยในอวกาศเหมือนเดิม 
เพียงแต่ได้รู้ในสิ่งใหม่ว่า
ดวงดาวที่ชื่อว่าฉัน,ก็มีตัวตน อยู่ในระบบสุริยะจักวาลนี้
ไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่เพียงดวงเดียวในอวกาศอันกว้างใหญ่


อย่างน้อย ฉันก็ได้รู้ว่าตัวเองยังมีความรู้สึกอยู่ 



SHARE
Written in this book
I98o .
“ในตอนที่ดาวไอเก้าแปดโอรู้สึกอ่อนไหว มันจะส่องแสงกระพริบเล็กๆออกมา”
Writer
I98o
Writer
มีเรื่องราวมากมายที่อยากเล่า มีดาวหลายดวงที่ยังไม่เคยไป☁️⭐️

Comments

ssiranya
2 months ago
😔
Reply