โรงพยาบาล...มหาสารคาม
วันนี้เลิกจากการเรียนในคาบบ่าย ฉันกับเพื่อนเดินทางไปเยี่ยมเพื่อนร่วมห้องที่ประสบอุบัติเหตุ
ที่โรงพยาบาลมหาสารคาม แต่พอไปถึงก็คาดกันเพราะคุณพยาบาลบอกว่าเพื่อนพึ่งกลับบ้านวันนี้
พวกเราก็เลยเดินทางกลับ พอฉันเดินออกมาจากตึกก็เห็นผู้คนมากมายทุกเพศ ทุกวัย บางคนก็นั่งรอตรวจ บางคนก็หิ้วของพะรุงพะรังมาเฝ้าคนไข้ บางคนก็นอนบนรถเข็นเพื่อรอส่งตัวไปรักษาอีกที่นึง ฉันไม่ชอบสถานที่แบบนี้เลย มันทำให้ใจฉันเศร้ายังไงก็ไม่รู้ ยิ่งฉันคนคนแก่หรือคนเจ็บก็ยิ่งทำให้เศร้าเข้าไปอีก 

ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนจริงๆเนาะ

๑๕.๑.๒๕๖๓

SHARE
Written in this book
RotjerBook
Writer
Rotcharin
FAHSANG
เดี๋ยวมันก็ผ่านไป เหมือนที่ผ่านมา

Comments