เขาคือความสุขของผม.....
ขอแค่ยังมีเขาอยู่ข้างๆ แค่นี้ก็ดีมากพอสำหรับผมแล้ว
จะมีสักกี่คนที่จะจมปักอยู่กับคนคนหนึ่งโดยที่เราสองคนไม่มีสถานะไว้เรียกกัน

ไม่ใช่คนรัก

ไม่ใช่แฟน

ไม่ได้คบกัน

ไม่ได้....รักกัน (งั้นหรอ?)

แล้ว...ตกลงเราสองคนเป็นอะไรกัน

เคยถามตัวเองหลายครั้ง ว่าต้องการที่จะอยู่ในสถานะแบบนี้จริงๆงั้นหรอ และคำตอบของผมในทุกครั้งก็ยังเป็นคำตอบเดิม

ผมมีความสุขที่มีเขาอยู่ข้างๆ ถึงมันจะไม่มั่นคงตลอดไป ขอแค่ตอนนี้ เวลานี้ เขาอยู่ข้างๆตรงนี้มันก็เพียงพอสำหรับผมมากแล้ว

วันพรุ้งนี้ หรือวันต่อๆไปจะเป็นยังไง ก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต เพราะปัจจุบันตอนนี้เขายังอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆหัวใจของผม

"อยากออกไปไหนไหม?" คนตัวเล็ก ผิวขาว ที่กำลังนั่งร่างแบบให้กับลูกค้าอย่างตั้งใจ เผลอยิ้มออกมาในตอนที่เห็นใบหน้าเรียวของอีกคนกำลังบูดบึ้ง คิ้วสวยขมวดผูกกันเป็นปม ไหนจะริมฝีปากบางได้รูปที่ผมชอบหนักหนา กำลังยู้ขึ้นเล็กน้อยจนน่าหมั้นเขี้ยว ดวงตากลมสวยจ้องเขม่งไปยังกระดาษ A4 ตรงหน้าอย่างไม่วางตา

เห็นแบบนี้แล้วก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ เผลอยื่นมือไปหยิกแก้มใสเบาๆ จนอีกคนต้องเงยหน้าหันมามองค้อนผมอย่างคาดโทษ


น่ารัก...


"ขอเวลาอีกสิบนาทีแล้วกัน" คนตัวเล็กว่า ผมเองก็ไม่ได้อยากจะเร่งอะไรเขาเท่าไหร ทำเพียงยกเก้าอี้อีกตัวขยับเข้ามานั่งใกล้ข้างเขา

"ชวนคุยไปด้วยได้ไหม?" ผมเอ่ยถาม

จะเป็นการรบกวนเขามากเกินไปรึป่าว ก็เขานั่งเงียบ ก้มหน้าก้มตาไม่ได้คุยกับผมจะสองชั่วโมงอยู่แล้ว

เห็นแบบนี้ผมก็เหงาเหมือนกันนะ

เวลาของเรายิ่งมีจำกัดอยู่ด้วย...

"อืม" ขานรับในลำคอสั้นๆ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาระบายยิ้มให้ผมบางๆ

"อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม...ก่อนจะกลับ" ผมเอ่ยถามเสียงเบา อยากจะหยุดเวลาเอาไว้ในตอนที่เราอยู่ด้วยกันแค่สองคน

"อืม...อะไรก็ได้แล้วแต่เลย" คนตัวเล็กเอ่ยตอบเสียงใส ผมคิดว่าเขาไม่ได้อยากจะตามใจผมหรอก แต่เขาแค่ขี้เกียจจะคิดเมนูที่จะทานซะมากกว่า

"งั้นเป็น...ชาบูดีไหม?" ผมเสนอ เอาจริงๆ ชาบูคือเมนูที่คนคนตัวเล็กชอบมากต่างหากละ

"แน่ใจนะว่าอยากกินชาบูจริงๆ" เขาถามผมพร้อมกับกลั้นขำไปด้วย 

จับไต่กันได้ซะแล้ว~

พออีกคนว่ามาแบบนั้น ผมก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

"แค่อยากเอาใจพี่ไง" ผมว่า อีกคนวางดินสอในมือลง ก่อนจะหมุนตัวมาทางที่ผมนั่งอยู่ เขาระบายยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่ผมเห็นทีไร โลกของผมก็จะสดใสขึ้นทันที

"ขอบใจนะ"เขาเอ่ยตอบเสียงเบา ก่อนจะยกฝ่ามือเล็กๆที่แสนบอบบางแต่อบอุ่นเหลือเกิน ฝ่ามือเล็กสองข้างยกขึ้นมาสัมผัสแก้มของผมอย่างอ่อนโยน "ขอบใจ...ในทุกๆเรื่องเลย" คนตัวเล็กเอ่ยตอบเสียงสั่น แววตาสั่นไหวที่มองเข้าไปทีไร ก็พาให้หัวใจของผมสั่นไหวไม่แพ้กัน

"อย่าพูดเหมือนผมเป็นฝ่ายทำให้พี่คนเดียวซิ พี่เองก็ทำให้ผมมามากไม่แพ้กัน ลืมแล้วรึไง... " ผมยกมือขึ้นมากอบกุมฝ่ามือเล็กของคนตรงหน้าที่ตอนนี้ก็ยังวางอยู่ตำแหน่งเดิม ผมค่อยๆยกมือสองข้างออกจากแก้มของผม ก่อนจะนำมาวางไว้บนตัก ใช้นิ้วมือสัมผัสมือเล็กที่น่าถนุถนอม

เราสบตากันในความเงียบ เสียงของแอร์ดังพอที่จะทำให้ผมนึกรำคาญ

ใบหน้าสวยหวานของคนตรงหน้าโน้มเข้ามาใกล้ใบหน้าของผม จนลมหายใจของเราทั้งคู่ผสมปนแปกันจนแยกไม่ออก กว่ารู้สึกอีกทีก็ในตอนสัมผัสอ่อนหวานชวนหลงไหลบริเวณริมฝีปากหนาของผม รสจูบหอมหวานชวนให้เคลิ้มฝัน

เราทั้งคู่หลับตาลงปล่อยทุกอย่างเป็นไปตามที่หัวใจของเราต้องการ ได้สติตัวเองกลับคืนมาอีกที ก็ในตอนร่างกายของผมกำลังคร่อมคนตัวเล็กอยู่บนเตียงขนาดสามฟุตซะแล้ว


มาขนาดนี้แล้วจะให้หยุดทุกอย่างและพอแค่นี้ มันคงจะดูใจร้ายเกินไปสำหรับเราทั้งคู่


กิจกรรมบนเตียงขนาดสามฟุตยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ และผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะสิ้นสุดลงในตอนไหน


ขอให้รู้ไว้ว่า ทุกอย่างเกิดขึ้นมาได้ มันก็ต้องมีวันที่จะจบลงได้เช่นกัน...

แต่...ในตอนนี้ช่วงเวลาแห่งนี้ ขอแค่เรายังมีกันและกัน มันก็ถือว่าเพียงพอสำหรับเราแล้ว







********

ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ
รัก.



SHARE
Writer
rain_in_the_sun
Consoling
Born from imagination

Comments