All the events that I encountered
ชีวิตฉันตอนนี้คือกลัวการที่โดนกล่าวหาในทางที่แย่ที่สุด ฉันอายุแค่14 ฉันอยากหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ เพราะมันเหนื่อยเหลือเกิน เหตุการณ์การแรกเกิดจากโดนBully จากเพื่อนๆรอบของฉัน ตอนนั้นฉันอายุแค่11ปี การที่ฉันเป็นตัวตลกสำหรับเพื่อนมันเป็นอะไรที่แย่มากเลยล่ะ เพื่อนๆสนุกที่ได้แกล้งฉัน แต่ฉันตอนนั้นคืออยากตาย
คิดว่า ทำไมฉันต้องเกิดมาเจออะไรแบบนี้ จนกระทั่งฉันขึ้นม.1 ฉันอยากเรียนโรงเรียนชื่อดังของจังหวัด แต่ที่บ้านฉันก็จะให้เรียนโรงเรียนเก่า ซึ่งฉันก็หนีไปสอบเข้าเอง เพราะอยากเรียนมากๆ จนสอบติดได้อยู่ห้องต้นๆ
ตอนนั้นฉันดีใจมากเลยล่ะ ไม่คิดว่าตัวเองจะพยายามได้มาถึงขนาดนี้ แต่สิ่งที่ฉันไม่อยากให้เกิดมันก็เกิดขึ้น
ม.เทอมแรกฉันก็ป่วย ใช่ ฉันเป็นไมเกรน แทบจะต้องไปโรงเรียนสายทุกวันเลยล่ะ เพราะมันปวดหัวมากๆ
จนถึงงานกีฬาฉันได้ขึ้นเชียร์สแตน แต่ด้วยเหตุผลที่ฉันป่วยก็ต้องทำให้ฉันไม่ได้ซ้อมไป1วัน วันต่อมาฉันไปโรงเรียน เพื่อนฉันถามว่าทำไมไม่มา ขี้เกียจซ้อมหรอ อ่าตอนนั้นฉันก็เสียความรู้สึกมากๆ ฉันทำได้เพียงแค่ตอบไปว่า ปวดหัวหน่ะ เลยไม่ได้มา เพื่อนฉันก็ถามอีกว่า สำออยรึเปล่า ณ ตอนนั้นฉันอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล ฉันอยากกลับบ้าน แต่ทำได้เพียงยิ้มแล้วขึ้นไปซ้อม แต่ท่าของเมื่อวานฉันก็ไม่รู้ว่าถึงท่าไหนแล้ว ฉันหันไปถามเพื่อนอีกคน แต่คำตอบที่ได้ว่ามันช่างไร้เยื่อใยจริงๆ “แล้วเมื่อวานทำไมไม่มาล่ะ พอมาแล้วเดือดร้อนคนอื่น”
อ่าฉันอยากจะตายขึ้นมาจริงๆ แต่ก็ทำได้แต่บอกว่า ขอโทษนะ หลังจากนั้นฉันก็กลับบ้านมาแล้วเครียดมากๆ ไม่อยากไปเจอหน้าเพื่อนคนไหนแล้ว เลยไปบอกกับคนที่บ้านว่าอยากย้ายโรงเรียน เขาถามเหตุผลฉัน แต่ฉันก็บอกแค่ว่าอยากย้ายไปอยู่กับเพื่อนเก่า อยู่นี่ไม่สนิทกับใครเลย เขาเหมือนจะไม่ยอมแต่ก็ย้ายให้ ต่อมาฉันได้ย้ายมาอยู่โรงเรียนเก่า แน่นอนว่า “เป็นเด็กใหม่ที่ย้ายมากลางเทอม” ใช่แล้ว ฉันโดนBully ในการเป็นเด็กใหม่
แล้วฉันก็ได้อยู่ห้องสุดท้าย เพราะห้องอื่นเต็ม แล้วห้องๆนี้ ก็มีแต่พวกเกเรพอสมควร ตอนแรกๆมันดีมากจริงๆ ที่ได้อยู่กับเพื่อนเก่า แต่ฉันก็โดนเพื่อนในห้องว่าอยู่ดี ในเรื่องที่ว่าส่งงานก่อน แน่นอนว่าโรงเรียนที่ฉันออกมา เรียนนำก่อนโรงเรียนนี้ ซึ่งมันทำให้ฉันทำการบ้านหรืองานที่ครูสั่งได้ แต่การที่ฉันทำได้นี่แหละที่ทำให้เพื่อนไม่ชอบฉัน เพราะเพียงว่า หาว่าอวดเก่ง จากนั้นมันก็หนักขึ้นเรื่อยๆ จนฉันหยุดไปโรงเรียนเป็นอาทิตย์
คุณครูที่นั่นก็เข้าใจฉันอยู่ส่วนนึง แต่ตอนที่ฉันตัดใจลาออกอีก ทางห้องทะเบียนไม่ให้ฉันออก เขาถามเหตุผล ซึ่งฉันก็ตอบตามความจริงไปหมด ทางห้องทะเบียนเขาก็บอกว่าเป็นเรื่องปกติ ให้ฉันปรับตัวเข้าหาเพื่อน แน่นอนว่าฉันปรับ แต่มันไม่ดีขึ้นเลย เขาถามว่า คนอื่นอยู่ได้ทำไมเธออยู่ไม่ได้ ก็อยากจะบอกไปเหมือนกันว่า
นี่มันตัวฉัน ไม่ใช่คนอื่น อย่าเอามาเปรียบเทียบกันได้มั้ย คนอื่นเขาอยู่มาก่อน แต่ฉันพึ่งย้ายมานะ แต่ไม่ทันตอบฉันนั่งน้ำตาไหล จนเขาไล่ออกมาข้างนอก ให้ป้าฉันคุยแทน ความรู้สึกก็อยากตายอีกล่ะ เพราะว่าไม่มีใครเข้าใจเลย จนสุดท้ายดำเนินเรื่องลาออกได้ และฉันก็ได้มาเรียน กศน. ใช่ กศน. ฉันก็โดนคนอื่นว่าในเรื่องนี้ แม้กระทั่งแม่เพื่อนก็ว่าฉัน เป็นเด็กมีปัญหาไม่มีที่เรียน ฉันอายมากที่จะตอบคำถามใครต่อครที่ถามเข้ามาว่าเรียนที่ไหน ฉันอยากรู้ว่า กศน. มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ ฉันเลือกที่จะไม่สนใจแล้วตั้งใจเรียนต่อไป รู้มั้ยว่า มันไม่จบอย่างสวยงามหรอก ระหว่างนั้น ฉันทะเลาะกับพี่จนกระทั่งตัดพี่ตัดน้อง แล้วก็มาทะเลาะกับแม่อีก ฉันอยู่กับยาย ยายเลี้ยงฉันมาตั้งแต่5เดือน ยายเป็นผู้มีพระคุณสำหรับฉันมาก เพราะถ้ายายไม่รับเลี้ยงฉันไว้ ป่านนี้แม่จะเอาไปให้ใครเลี้ยงก็ไม่รู้ แม่ฉันบอกฉันว่า ยายฉันเรียกฉันให้เกลียดชังแม่ตัวเอง เหมือนจะรักพี่มากกว่าด้วย
เพราะการกระทำกับสิ่งที่แม่พูดมา มันทำให้ฉันอยากตายๆไปจากโลกนี้ “พี่เขาทำงานหาเงินส่งให้แม่ เขาเคยบ่นมั้ย” แม่ทำเหมือนกับว่าฉันไม่เคยทำงานส่งเงินให้แม่เลย แต่ก็นะฉันอายุแค่13-14จะมีงานอะไรทำ ก็ได้เพียงส่งเงินให้แม่ไม่แค่กี่ร้อย ต่อมาทะเลาะกันอีก แล้วฉันก็ไปถามเรื่องฉันกับแม่ตอนเด็กๆว่าเป็นยังไง แต่ผลลัพธ์ที่ออกมามันแย่สุดๆ เพราะยายฉันบอกว่า แม่ไม่ได้ตั้งใจมีฉันขึ้นมา พอรู้ว่าท้องได้เดือนสองเดือน ก็ทำแท้งกินยาขับเลือด ก็นะฉันไม่ออก555เลยเกิดมา ฉันรู้แล้วทำไมแม่ถึงพูดแบบนั้นแสดงการกระทำแบบนั้นกับฉัน เพราะเขาไม่อยากมีฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนที่ฉันรู้เรื่องฉันร้องไห้หนักมากและหอบจนหมดสติไปชั่วขณะ ฉันตื่นขึ้นมา ฉันรู้สึกเหนื่อยมากๆ จนฉันเครียดแล้วถึงขั้นกรีดแขนตัวเองพื่อระบายอารมณ์ ฉันไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจ ฉันอยากระบายมันออกมา อยากให้เจ็บแค่นี้เอง ผ่านช่วงนี้ไปสักพัก ตอนนี้ฉันก็เริ่มเครียดแล้วกรีดแขนตัวเองอีกแล้ว ใช่มันเจ็บแต่ฉันอยากระบาย ฉันอึดอัด ฉันอยากตาย มันหงุดหงิดไปหมด
ฉันเบื่อที่จะเป็นแบบนี้ ได้แต่คิดว่าอนาคตตัวเองมันจะเป็นยังไง จะไปรอดถึงสักแค่ไหนเชียว คิดแล้วก็เครียดเดิมๆซ้ำ ในหัวมีแต่คำว่า “อยากตาย” ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อดี....
SHARE

Comments